သၾကၤန္မိုးေရ သြန္းျဖိဳးေစ

“ျဖိဳး သိလား… ငါ ပိေတာက္ပန္းေတြ အမ်ားႀကီး ရလာတယ္။ ဒီအခက္လွလွႀကီးေတြကို ဘုရားကပ္မယ္။ က်န္တာ တခ်ိဳ႕ကို ဒီပန္းအိုးေလးထဲ ထိုးမယ္။ ဒီတစ္ခက္ေလးကို ေတာ့ ငါပန္မွာ…။ အင္း… မိုးေလးအံု႔တံု႔တံု႔ ျဖစ္ေနလို႔ ရြာမခ်ခင္ မနည္းေျပးလာရေသးတယ္။ ထီးလည္း မပါဘူးေလ။ ဒီႏွစ္သၾကၤန္မွာေတာ့ သၾကၤန္မိုးရြာလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕… မႏွစ္ကလို မဟုတ္ဘူးေလ… ျဖိဳး ငါေျပာေနတာ ၾကားရဲ႕လား… ဟင္ ျဖိဳး…”

==============================

“မိငယ္ေလး အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးဘူးလား။ ေရပက္ခံ ကားေရာက္ေနၿပီ။ ဒီမွာ သြန္းျဖိဳးလည္း ေရာက္ေနတယ္။ သူယူလာတဲ့ ပိေတာက္ေတြ လွမွလွ”

လွမ္းေအာ္လိုက္တဲ့ မမ စကားေၾကာင့္ ငယ္ေသြး ခုန္ေပါက္ၿပီး အိမ္ေရွ႕ေျပးထြက္လာမိသည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ျဖိဳးကို ဘယ္လို စရ ေနာက္ရမလဲ ဆိုတာ ေတြးလာသည္။ ျဖိဳးက ေယာက္်ားေလး တန္မဲ့ ေအးလြန္းလွသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ သူ႔ကို လူႀကီးဆန္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ငယ္ေသြးကေတာ့ သၾကၤန္ဆိုရင္ ေရပက္ခံကားနဲ႔လည္း လိုက္လည္ရမွ၊ မ႑ပ္မွာလည္း ပက္လိုက္ရမွ တႏွစ္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္သည္။ ျဖိဳးက ဒီလိုမဟုတ္။ သၾကၤန္မွာ သူ စိတ္ဝင္စားတာဆိုလို႔ သၾကၤန္မိုးရြာမရြာနဲ႔ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္မပြင့္ ဆိုတာေလာက္သာ အာရံုရွိသည္ ေျပာဖူးသည္။

ဧည့္ခန္းနားအေရာက္ လမ္းမွာရွိတဲ့ ကိုယ္လံုးေပၚမွန္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျဖတ္ကနဲ ၾကည့္လိုက္ရေသးသည္။ သၾကၤန္အတြက္ အေစာႀကီးကတည္းက ဝယ္ၿပီး ေသခ်ာျပင္ဆင္ထားတဲ့ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ အရမ္းေခတ္မီၿပီး ေတာက္ပေနတယ္လို႔ မွန္ထဲက ကိုယ့္ပံုရိပ္ကိုယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ မွတ္ခ်က္ခ်ရင္း ဧည့္ခန္းထဲ လွမ္းဝင္လိုက္ေတာ့ မမ နဲ႔ စကားေျပာေနတဲ့ ျဖိဳးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ျဖိဳး”

ငယ္ေသြး ေခၚသံေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တဲ့ ျဖိဳးမ်က္လံုးေတြက ခါတိုင္းလိုပဲ ႏူးညံ့ေတာက္ပေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ခဏခ်င္းမွာပဲ ငယ္ေသြးမျမင္ဖူးတဲ့ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔အေရာင္ ေျပာင္းသြားသည္…

“ငယ္ေသြး… ဘာေတြ ဝတ္ထားတာလဲ”

မမက ငဲ့ၾကည့္ရင္း…

“ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းကိုယ္ ရေအာင္သာေျပာေတာ့ ျဖိဳးေရ…။ မမလည္း ေျပာမႏိုင္လို႔ ၾကည့္ေနရတယ္။ ေဘာင္းဘီေလးကလည္း တိုလြန္းလိုက္တာ။ မႏွစ္ကလို တီရွပ္ေလးနဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္ေလးဝတ္ရင္ လွရဲ႕သားနဲ႔”
“အာ မမကလည္း အဲဒါ မႏွစ္က ဒီဇိုင္းႀကီး… ဒိတ္ေအာက္သြားၿပီ…”
“ငယ္ နင္ အေပၚက တစ္ခုခုေတာ့ ဝတ္ဟာ”
“ဟာ ဟင့္အင္း မဝတ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒီေလာက္ ေနေတြပူေနတာ။ အိုက္တယ္။”

ျဖိဳးကို ခံျငင္းရင္း စိတ္ထဲမွာ “ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ေမာ္ဒယ္မေလးေတြ သၾကၤန္အႀကိဳရိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြထဲက အတိုင္း လိုက္ဝတ္ထားတာကို အေပၚက တစ္ခုခုဝတ္လိုက္ရင္ သြားၿပီေပါ့”လို႔ ခပ္ေစာင့္ေစာင့္ေတြးေနမိသည္။ ျဖိဳး ဂရုစိုက္တာကို ႀကိဳက္ေပမယ့္ ခုလို ဆရာလာလုပ္တာကိုေတာ့ မေက်နပ္လွ။ ဒါသၾကၤန္… ကိုယ္ဝတ္ခ်င္တာ ဝတ္မွာပဲလို႔ ႏႈတ္ခမ္းကို စူရင္းေတြးေနမိသည္။

“ခုက ဘယ္ကိုသြားမွာလည္း” ျဖိဳးေမးတာကို ငယ္ေသြး မေျဖေတာ့ မမကဝင္ေျဖသည္။
“ေရပက္ခံကားနဲ႔ ခဏလိုက္ၿပီး မင္းမင္းေဇာ္တို႔ မ႑ပ္မွာ ပက္မယ္တဲ့”
“ေတာ္ၿပီဟာ… ဟုိမွာ ကားလည္း ေစာင့္ေနရတာၾကာၿပီ။ ငါသြားေတာ့မယ္” ငယ္ေသြးေျပာရင္း လွမ္းထြက္မယ္လုပ္ေတာ့…
“ေနဦး… ငါပါလိုက္မယ္” ခပ္ျပတ္ျပတ္ ထြက္လာတဲ့ သူ႔အသံေနာက္မွာ မမ အသံက ဆက္တိုက္ ထြက္လာသည္။
“ဟယ္ ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္။ မမလည္း စိတ္ခ်ရတာေပါ့။ လိုက္သြား လိုက္သြား။ တဘက္ယူဦးမလား ျဖိဳး”
“ဟာ နင္က မ႑ပ္အတြက္ ပိုက္ဆံေပးမွ မထားတာ”
“ရတယ္ ငါၾကည့္ရွင္းမယ္။ မင္းမင္းေဇာ္နဲ႔ ငါခင္ပါတယ္”

ျဖိဳး တလမ္းလံုးလိုက္ၿပီး ဆရာလုပ္မွာကို သေဘာမက်လွေပမယ့္ သူနဲ႔အတူရွိေနရမွာကို လိုလားမိျပန္ေတာ့ ငယ္ေသြး ဘာမွမေျပာဘဲ ေရွ႕ကေန ထြက္လာလိုက္သည္။ အိမ္ေနရင္း ပုဆိုးတကားကားနဲ႔ မမ ေပးလိုက္တဲ့ တဘက္ကို ဖို႔ရို႕ဖားယား ကိုင္ရင္း အေျပးလိုက္လာတဲ့ ျဖိဳးကို ၾကည့္ရတာ ရယ္စရာေကာင္းလြန္းသည္။ ေနာက္ ခ်စ္စရာလည္း ေကာင္းေနျပန္သည္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ရွက္ျပံဳးျပံဳးရင္း ငယ္ေသြး ေရပက္ခံကားေပၚ ဝုန္းကနဲ ခုန္တက္လိုက္ေတာ့သည္။

==============================

တလမ္းလံုး ေဘးကားေတြက ငယ္ေသြးတို႔ကို လွမ္းေနာက္တိုင္း ျဖိဳးမ်က္ႏွာႀကီး နီနီသြားတတ္သည္။ သူထိုင္ေနတဲ့ အစြန္ဘက္ကေန ငယ္ေသြးကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္။ မ႑ပ္ႏွစ္ခု သံုးခု လြန္လာလို႔ အားလံုး ေရေတြရႊဲသြားတဲ့အခါ ျဖိဳးက…

“ေရာ့ ေရာ့ ဒီတဘက္ ျခံဳထားလိုက္ နင္ခ်မ္းေနၿပီ”

လွမ္းေအာ္ေျပာရင္း လက္ထဲ ထိုးထည့္လာတဲ့ တဘက္ကို မယူခ်င့္ယူခ်င္ယူၿပီး ျဖိဳးကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ “ျခံဳထား” လို ခပ္ျပတ္ျပတ္ ထပ္ေျပာသည္။ ဒီတခါေတာ့ ျဖိဳး အေလ်ာ့ေပးေတာ့မယ္ပံု မေပၚေတာ့ ငယ္ေသြးျပံဳးစိစိနဲ႔ ျခံဳလိုက္ရသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ “မ႑ပ္ေရာက္ရင္ေတာ့ လံုးဝပဲ” လို႔ ႀကိတ္ေတြးေနမိသည္။

==============================

မ႑ပ္ေရာက္ေတာ့ မင္းမင္းေဇာ္က ျဖိဳးပါလာတာကို အံၾသလို႔မဆံုး။ ျဖိဳးကို တရင္းတႏွီး လွမ္းဖက္ရင္း…

“ေဟ့ေကာင္… သြန္းျဖိဳးႀကီး ကိုယ့္မ်က္လံုးေတာင္ ကိုယ္မယံုႏိုင္ေအာင္ဘဲ ဟားဟား။ ဘယ္ကေန ဘယ္လိုပါလာတာလဲကြ”

ျဖိဳးက ခပ္ေအးေအးျပံဳးၿပီး ငယ္ေသြးကို ေမးထိုးျပရင္း…

“ဟုိမွာေလ… အဲဒီ ဝတ္ပံုစားပံုနဲ႔ ျပႆနာတက္မွာစိုးလို႔…”
“ဟားဟား ေအးေဆးပါ... မင္းကေတာ့ကြာ အူတိုလြန္းတယ္…” နည္းနည္း မူးေနပံုရတဲ့ မင္းမင္းေဇာ္ရဲ႕ အေႏွာင့္အသြားမလြတ္ စကားေၾကာင့္ သူရွက္သလို အားနာသလို မ်က္လံုးေတြနဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ငယ္ေသြး ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီး မ႑ပ္ေပၚ အေျပးတက္လိုက္မိသည္။ မ႑ပ္ေပၚမွာ ဇြန္ တို႔ေတာင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၾကၿပီ။

ေရေဆာ့လို႔ နည္းနည္းေလး အရွိန္ရလာေတာ့ ငယ္ေသြးတို႔ေတြ မ႑ပ္က ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းအတိုင္း ကိုယ္ေလးေတြကို စီးခ်က္ညီညီ ယိမ္းထိုးလာၾကသည္။ တခ်က္အခုန္မွာ ပခံုးေပၚက ႀကိဳးမွ်င္မွ်င္ေလး ေလ်ာက်သြားေတာ့ ငယ္ေသြး မေနတတ္စြာ ဆြဲတင္ရင္း ေဘးဘီကို မလံုမလဲ ေဝ့ဝဲအၾကည့္မွာ စူးစူးစိုက္စိုက္ မ်က္လံုးတစ္စံုနဲ႔ ဆံုသည္။ အစားအေသာက္နဲ႔ ေဖ်ာ္ရည္ေတြ ထားတဲ့ေနရာနားမွာ ဘီယာဗူး ကိုင္ရင္း ငယ္ေသြးတို႔ကို ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့လူ။ ငယ္ေသြးနဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေတာ့ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ မွိတ္ျပသည္။ သူ႔အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ ငယ္ေသြး ေက်ာထဲမွာစိမ့္ကနဲလို ျဖစ္ၿပီး အဲဒီအခါက်မွ ျဖိဳးကို အားကိုးတႀကီး လွည့္ပတ္ရွာေတာ့ ငယ္ေသြး အေနာက္တည့္တည့္မွာ လက္ပိုက္ ရပ္ေနတာ ေတြ႕ရသည္။ ငယ္ေသြးကို ဘာလဲဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ ေမးဆတ္ျပေတာ့…

“ျဖိဳး… ငါေလ… ဟို မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ပက္ခ်င္တယ္။ ငါ မႏိုင္လို႔ ေနာက္က လာထိန္းကိုင္ေပးပါလား”

ေနာက္ေက်ာမလံုေတာ့လို႔ ျဖိဳးကို အေနာက္ မနီးမေဝးေလးမွာပဲ ရပ္ေနေစခ်င္သည္။ ျဖိဳး လြတ္ေနတဲ့ မီးသတ္ပိုက္ တစ္ပိုက္ကို သြားဆြဲေနတုန္း မင္းမင္းေဇာ္ ခြက္တစ္ခြက္နဲ႔ အနားေရာက္လာသည္။

“ငယ္ေသြး ေရာ့ ေသာက္ဦး”
“ဘာလဲ အေအးလား”
“Fruit Punch ပါ Alcohol ေလး နည္း…နည္းေလးေတာ့ ပါတာေပါ့ ဟာ… ဟီး… မဆိုစေလာက္ေလးပါ”
“နည္းနည္းေလးပါ ငယ္ရဲ႕” ေဘးက ဇြန္ကပါ ဝင္ေျပာတာေရာ၊ မီးသတ္ပိုက္ ဆြဲယူလာတဲ့ ျဖိဳးအနားေရာက္လာရင္ ပိုရႈပ္ကုန္မွာ စိုးတာေၾကာင့္ပါ ငယ္ေသြး ခြက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ယူၿပီး ေမာ့ေသာက္ပစ္လိုက္သည္။

“အဲလိုမွေပါ့ ဟ။ ကိုရဲမင္းက နင့္အတြက္ စပယ္ရွယ္ ေဖ်ာ္ေပးလိုက္တာ” အကုန္ေသာက္ၿပီးမွ ေစာေစာက အၾကည့္စူးစူးနဲ႔လူဆီ ေမ့ေငါ့ရင္း ေျပာလိုက္တဲ့ မင္းမင္းေဇာ္ စကားေၾကာင့္ ငယ္ေသြး စိတ္ရႈပ္သြားသည္။ ျဖိဳးက အနားေရာက္လာေတာ့ သူကမ္းလာတဲ့ ပိုက္ကိုပဲ ဟန္မပ်က္ လွမ္းယူလိုက္ရသည္။

မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ ေရပက္ခံကားေတြကို ပက္တာ ဘာမွ မၾကာေသးခင္မွာပဲ ငယ္ေသြးေခါင္းေတြ မၾကည္မလင္ စျဖစ္လာသည္။ ပိုက္ကို ထိန္းကိုင္ေပးထားတဲ့ ျဖိဳးကို လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ငယ္ေသြးကို ေစ့ေစ့ၾကည့္သည္။ စိတ္ပူမွာစိုးလို႔ ဘာမွမေျပာဘဲ ကားေတြဘက္ ျပန္အလွည့္မွာ ပိုဆိုးလာသလိုပင္။ ငယ္ေသြးကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနတဲ့ ကိုရဲမင္းဆိုတဲ့ လူရဲ႕ မ်က္လံုးေတြကိုလည္း မ်က္လံုးေထာင့္ကေန တခ်က္တခ်က္ ျမင္ေနရေတာ့ ပိုၿပီး စိတ္က်ဥ္းက်ပ္လာသည္။ ေရပက္ရတာ ဘာမွ အဓိပၸါယ္မရွိေတာ့။ ေပ်ာ္စရာလည္း မေကာင္းေတာ့…

“ျဖိဳး… ျဖိဳး… ငါ ျပန္ခ်င္တယ္။ ေတာ္ၿပီ ပက္လို႔ဝၿပီ…”
“ဟင္ ငယ္… ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ေအးေအး ျပန္ရမယ္။ ခဏေနာ္။ ငါ ကားသြားေမးလိုက္မယ္”

ျဖိဳး ခပ္သုတ္သုတ္ ေျပးထြက္သြားေတာ့ ငယ္ေသြး ပိုက္အေသးေလးတစ္ခုကို ေကာက္ကိုင္ရင္း စိတ္မပါလက္မပါ ဆက္ပက္ေနလိုက္သည္။ အနားကဇြန္ ေပ်ာက္သြားတာ ခုမွ သတိထားမိၿပီး ဇြန္႔ကို ေဝ့ဝဲရွာေနမိတုန္း…

“အိုး…”

တကုိယ္လံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ခံလိုက္ရတဲ့ ခံစားခ်က္အတူ လူတစ္ေယာက္ ငယ္ေသြးကို အေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ၿပီး ပိုက္ကိုကိုင္လိုက္တာ သိလိုက္ရသည္။ ထိတ္လန္႔တၾကား ရုန္းမိေတာ့ ခပ္စူးစူး ဘီယာနံ႔နဲ႔အတူ စကားသံတစ္သံ ငယ္ေသြးနားနားကေန ထြက္လာသည္။

“အတူတူ ပက္ရေအာင္ေလ…”
“ဟာ ဟင့္အင္း ဟင့္အင္း… ဖယ္ဖယ္…။ ရွင္ ကၽြန္မကို ဘယ္လုိ အတန္းအစား ထင္ေနလဲ”
“မူ မေနစမ္းပါနဲ႔ကြာ… မင္း ဝတ္ထားစားထားပံုနဲ႔ ဘယ္လို အတန္းအစားေလးလဲဆိုတာ ကိုယ္ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ ေစာေစာကတည္းက ေငးၾကည့္ေနတာ… ဒီမ႑ပ္တစ္ခုလံုးမွာ မင္းက အလွဆံုးပဲ သိလား…”

ရွက္ေၾကာက္ ရြံရွာ စိတ္ေတြနဲ႔ အတင္းရုန္းဖယ္ေပမယ့္ အင္အားခ်င္းက မမွ်။ ငယ္ေသြးဘဝမွာ တခါမွ ဒီေလာက္ မရွက္ရြံဖူးခဲ့။ မေၾကာက္ရြံ႕ဖူးခဲ့။ ရုန္းရင္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္မိေတာ့ ေရပက္ခံကားေပၚက လူေတြအားလံုး ငယ္ေသြးနဲ႔ အေနာက္ကလူကို ဝိုင္းၾကည့္ေနသလိုလုိ... မ႑ပ္ရဲ႕ ကားလမ္းတဖက္က ကင္မရာနဲ႔ လူေတြက ငယ္ေသြးတို႔ ပံုကိုပဲ ဝိုင္းရိုက္ေနသလိုလို... စိတ္မွာ ထင္ေယာင္လာသည္။

ငယ္ေသြး မူးေမ့မတတ္ ရွက္ရြံ႕ေနတုန္း… ဘယ္လိုမွ ရုန္းဖယ္လို႔မရတဲ့ အေနာက္က ကိုယ္ခႏၶာႀကီး ငယ္ေသြးဆီကေန ရုတ္တရက္ လြင့္ကနဲ ကြာထြက္သြားသည္။ လူေတြရဲ႕ အာေမဋိတ္သံေတြနဲ႔အတူ ငယ္ေသြးလွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ေလွကားထစ္ေတြဆီ မမီမကမ္း ေနာက္ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း ပါသြားတဲ့ ကိုရဲမင္းနဲ႔ သူ႔ လည္ပင္းမွာ အလွပတ္ထားတဲ့ လည္စည္းကို ျမဲေနေအာင္ အံႀကိတ္ဆုပ္ကိုင္ရင္း ဆြဲေခၚသြားတဲ့ ျဖိဳးကို အလန္႔တၾကား ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ေလွကားထစ္ေတြအေရာက္မွာ ျဖိဳးက အရွိန္နဲ႔ဆင္းေတာ့ ဟိုလူလည္း ေလွကားထစ္ေတြကို မီသေလာက္ ေနာက္ျပန္နင္းရင္း ကသုက္ကရက္ ပါသြားသည္။ မ႑ပ္ေနာက္ဘက္ ေျမျပင္ေပၚ အေရာက္မွာေတာ့ ျဖိဳး အဲဒီလူကို ေျမႀကီးေပၚအရွိန္နဲ႔ လဲက်သြားေအာင္ ဆြဲေဆာင့္ခ်လိုက္သည္။ ဘုန္းကနဲ ျပဳတ္က်သြားေပမယ့္ ကိုရဲမင္း ဒယိမ္းဒယိုင္ ကုန္းထလာေတာ့ ငယ္ေသြး စိတ္အရမ္းပူသြားသည္။ ဟိုလူက ျဖိဳးထက္ လူေကာင္ႀကီးသည္ေလ။

“ျဖိဳး……”

အသံကုန္ေအာ္ရင္ ေလွကားထစ္ေတြကေန အေျပးဆင္းလို႔ ေအာက္ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နားမွာ လူေတြ အမ်ားႀကီး ဝုိင္းေနၿပီ။ ဘာကိုမွ မျမင္ရ။

“ျဖိဳး ျဖိဳး”

ဘရုတ္ဘယက္ ျဖစ္ေနတဲ့ လူအုပ္ထဲကေန အတင္းတိုးထြက္ၿပီး ျဖိဳးကို ျမင္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ကမာၻတစ္ခုလံုး မိုးေမွာင္က်သြားသလိုပင္။ ျဖိဳးေခါင္းမွာ ေသြးစေတြနဲ႔ လဲက်ေနသည္။ ငယ္ေသြး ရုတ္တရက္ဘာသံမွ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ျဖိဳးရွိရာ ေျပးသြားၿပီး ဘာမွ တုန္႔ျပန္ျခင္း မရွိတဲ့ ျဖိဳးကို တေၾကာ္ေၾကာ္ေခၚေနမိတာကလြဲလို႔ တျခားဘာမွ မသိေတာ့။

ငယ္ေသြးအသိစိတ္ေတြ ျပန္ဝင္လာေတာ့ လူနာတင္ယာဥ္ေပၚမွာ။ ျဖိဳးက မ်က္လံုးေတြ မဖြင့္ေသး။ အထိန္းအကြပ္မဲ့ ရိႈက္ႀကီးတငင္ငိုေနတဲ့ ငယ္ေသြးကို ယာဥ္ေပၚမွာ အကူပါလာတဲ့ ဦးေလးႀကီးက ဂရုဏာသက္စြာ ေျပာသည္။

“ေၾသာ္ ကေလးေတြႏွယ္… အေပ်ာ္လြန္ေတာ့ အပ်က္ဘက္ ေရာက္ရရွာတယ္။ ကေလးမေလး အေပၚက အဝတ္အစားေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္တာလည္း… ေရာ့ေရာ့ ဒါေလး ျခံဳထား”

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ သူ႔ အက်ႌအႏြမ္းေလး ထိုးေပးေတာ့ ငယ္ေသြး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၾကည့္မိသည္။ တကယ္ေတာ့ ငယ္ေသြးအက်ႌေတြက အိမ္က ထြက္လာတဲ့အတိုင္း အျပည့္အစံုပင္။ Spaghetti Strap အက်ႌေလးနဲ႔ ေဘာင္းဘီတိုေလးကို ရိုးသားတဲ့ ဦးေလးႀကီးက ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ရာကေန ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ထားတဲ့ မျပည့္မစံု အဝတ္အစားလို႔ ထင္ေနသည္ေလ။

ငယ္ေသြး ရိႈက္လိုက္မိျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါ ရိႈက္သံမွာေတာ့ ျဖိဳးကို စိတ္ပူတာအျပင္ ရွက္ရြ႕ံျခင္းတို႔လည္း ေရာေႏွာပါဝင္ေနေလသည္။

အဲဒီႏွစ္က ျဖိဳးေမွ်ာ္တဲ့ သၾကၤန္မိုးလည္း လံုးဝမရြာခဲ့ပါ…

==============================

“ဒီႏွစ္သၾကၤန္မွာေတာ့ သၾကၤန္မိုးရြာလိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕… မႏွစ္ကလို မဟုတ္ဘူးေလ… ျဖိဳး ငါေျပာေနတာ ၾကားရဲ႕လား… ဟင္ ျဖိဳး… လူေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ျမန္လြန္းလို႔တဲ့… ငါ့အတြက္ေတာ့ ဒီတစ္ႏွစ္က နင္ႏိုးလာမယ့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရလို႔လား မသိဘူး… ငါ့တသက္မွာ အၾကာဆံုးပါပဲ ျဖိဳးရယ္…”

ငယ္ေသြး အိပ္ယာေပၚက ျဖိဳးမ်က္ႏွာကို ေဘးကထိုင္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း အရူးတေယာက္လို တရစပ္ ေျပာေနမိသည္။ မႏွစ္က သၾကၤန္မွာ ေခါင္းကို ထိခိုက္သြားတဲ့ ဒဏ္ရာနဲ႔ ျဖိဳးကို ဆရာဝန္ေတြက ကိုမာဝင္သြားသည္တဲ့။ ငယ္ေသြးကေတာ့ ျပံဳးေယာင္ေယာင္ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ တင္းတင္းေစ့ရင္း ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ျဖိဳးကို အခ်ိန္အၾကာႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္လို႔ပဲ ယံုၾကည္ထားလိုက္သည္။ မနက္တိုင္း ျဖိဳးဆီကို အလည္လာရင္း စကားေတြ ထိုင္ေျပာသည္။ ဘယ္အခ်ိန္လို႔ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာမသိတဲ့ ျဖိဳးျပန္ႏိုးလာမယ့္ ေန႔တေန႔ကို ငယ္ေသြး ယံုယံုၾကည္ၾကည့္ ေစာင့္ေနသည္။ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ပဲ ၾကာပါေစ ငယ္ေသြး အသက္ရွင္သေရြ႕ ေစာင့္မည္ေလ…

အျပင္က သိမ့္ကနဲအသံတစ္ခု။ မိုးျခိမ္းသံလို႔ ငယ္ေသြး ထင္သည္။ ျဖိဳးတခါေျပာဖူးတာ ၾကားေယာင္လာမိသည္။

“ငါက သၾကၤန္ဆိုရင္ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ၿပီး သၾကၤန္မိုးေလး ရြာလိုက္မွ ၿပီးျပည့္စံုတယ္ ထင္တာ။ ခုေနာက္ပိုင္း လူေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ပက္ၾကတဲ့ေရေတြမွာ ေဘးကင္းပါေစ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစဆုိတဲ့ စိတ္ဆႏၵေတြ မပါသေလာက္ပဲေလ။ မူးရင္း ကဲရင္း ပက္တဲ့ေရေတြမွာ အဲလို ဆုေတာင္းေတြ ပါပါ့မလား နင္ပဲ စဥ္းစားၾကည့္။ အဲေတာ့ အဲဒီေရေတြက ႏွစ္ေဟာင္းက အညစ္အေၾကးေတြကိုလည္း စင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ငါကေတာ့ သၾကၤန္မိုးကိုပဲ ယံုၾကည္တယ္။ ေႏြရာသီႀကီးမွာ အထူးရြာေပးတဲ့ မိုးဆိုတာ အဓိပၸါယ္ရွိတယ္ဟ။ ငါကေတာ့ သၾကၤန္အတြက္ အထူး ျဖန္းေပးတဲ့ မိုးေရကမွ တကယ့္ ျငိမ္းေအးမႈေတြပါၿပီး လူေတြကို ႏွစ္ေဟာင္းက အညစ္အေၾကးေတြ ေဆးေၾကာေပးႏိုင္မယ္ ထင္တာပဲ…”

ျပတင္းေပါက္က ေလညွင္းေအးသိမ့္သိမ့္ ဝင္ေရာက္လာသည္။ ငယ္ေသြး ပန္းအိုးထိုးထားတဲ့ ပိေတာက္ပန္းေတြကို ေလညွင္းက ႀကီစယ္သြားလို႔ ထင္သည္။ တခန္းလံုးမွာ ပိေတာင္ရနံ႔ေလး ပိုသင္းသြားသလိုပင္…

“ျဖိဳးရယ္… ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ… ငါေလ ေနာက္ဆို နင့္စကားကို ပိုၿပီး နားေထာင္ပါ့မယ္။ အဝတ္အစားကိုလည္း ေသခ်ာ သတိထားၿပီး ဝတ္ပါ့မယ္။ ထ ပါေတာ့ေနာ္ ျဖိဳး… ”

ေျပာရင္း ပါးျပင္ေပၚ စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို လက္နဲ႔ဖိအသုတ္မွာ ျပတင္းေပါက္က ေလညွင္းေလး ေဝ့ကနဲ ဝင္လာျပန္သည္။ ေအးျငိမ္းျငိမ့္ ေလညွင္းထဲမွာ ငယ္ေသြး ခံစားသိနဲ႔ သိလိုက္ရတာက မိုးေငြ႕… ေနာက္ မိုးရနံ႕… ဟုတ္တယ္… မိုးရြာေတာ့မည္။ သၾကၤန္မိုး ရြာခ်ခဲ့ရင္ ငယ္ေသြး မိုးေရထဲ ေျပးထြက္ၿပီး အညစ္အေၾကးေတြ အမွားေတြ ေနာင္တေတြ… အားလံုးကို ႏွစ္သစ္အမီ ေဆးေၾကာပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ျဖိဳးလည္း ငယ္ေသြးကို ခြင့္လႊတ္ၿပီး ျပန္လည္ ႏိုးထေကာင္း ႏိုးထလာလိမ့္မည္…။ ေတာင္စဥ္ေရမရ အေတြးေတြနဲ႔ ငယ္ေသြး မ်က္လံုးေတြကို မဖြင့္ဘဲ မိုးျခိမ္းသံကုိ နားစြင့္မိျပန္သည္။ ေခါင္းေလးကို ေမာ့ရင္း ေလထုထဲက မိုးေငြ႕ေတြကို ရွာေဖြမိသည္။ ေနာက္ တိုးတိုး ဖြဖြ ရြတ္လိုက္မိသည္။

“ရြာခ်လိုက္ပါေတာ့ သၾကၤန္မိုးရယ္”

Heart Monitor စက္ဆီက ပံုမွန္ထြက္ေနတဲ့ သြန္းျဖိဳးရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံေလးက လြဲလို႔ အရာရာ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲမွာ ပံုရိပ္အားလံုး တစံုတရာကို ငံ့လင့္ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို ေအးခဲလြန္းေနသည္… ျငိမ္သက္လြန္းေနသည္။ ေျဖးေျဖးဖြဖြေလး လႈပ္ရွားလာတဲ့ သြန္းျဖိဳးရဲ႕ လက္ေလးတစ္ဖက္က လြဲလို႔ေပါ့…

ေရႊျပည္သူ
(11:51 PM ~ 15-Apr-2012)

ဒီဇာတ္လမ္းေလးအတြက္ Inspiration ကို ကၽြန္မရဲ႕ အႀကိဳက္ဆံုး သၾကၤန္သီခ်င္းေတြထဲက တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ (အရင္က မေအးခ်မ္းေမ ဆိုခဲ့ၿပီး အခု) မမို႔မို႔ဆိုထားတဲ့ ရြာေတာ့မိုး သီခ်င္းေလးကေန ရခဲ့ပါတယ္။ သီခ်င္းေလးကို ေအာက္မွာ နားေထာင္ႏိုင္ပါတယ္ း)