Christmas ေမးခြန္းမ်ား
ညီမေလး Rose က “ခရစ္စမတ္ ပိတ္ရက္မွာ ဘာလုပ္မယ္” ဆိုၿပီး ေမးခြန္းေလးေတြနဲ႔ Tag လာေတာ့ ေမးခြန္းေလးေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ အရင္ ေျဖၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ပီပီ ခရစ္စမတ္ကို တခါမွ တခုတ္တရ Celebrate မလုပ္ဖူးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အေျဖေတြက အင္မတန္ရိုးစင္းၿပီး ဖတ္ရတဲ့ သူေတြအတြက္ ပ်င္းစရာ ျဖစ္ေနမယ္ ထင္တာေၾကာင့္ ေအာက္က ဇာတ္လမ္းေလးကိုပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ညီမေလး Rose လည္း ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ (New Year အတြက္ ေမးခြန္းေလးေတြကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ပို႔စ္တစ္ခုခြဲၿပီး ထပ္ေရးေပးမယ္ေနာ္ ညီမေလး း)
Christmas ေမးခြန္းမ်ား
ဒီေဆာင္းကိုက အေအးပို ေနေလသလား... ျဖဴ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ ခါတိုင္းေတြထက္ ပိုေအးေနသလိုပင္... အေအးပိုရတဲ့အထဲ မိုးကလဲ တေျဖာက္ေျဖာက္။ သက္ျပင္းဖြဖြ မႈတ္ထုတ္ၿပီး ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ အေႏြးထည္ကို တင္းေနေအာင္ ဆြဲေစ့ရင္း ေရွ႕ Computer Screen ေပၚက ေမးခြန္းေလး တခ်ိဳ႕ကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္သည္။ Facebook ထဲမွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ Profile ကို လိုက္ဖတ္ရင္းကေန အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ Notes တစ္ခုထဲက ေမးခြန္းေလးေတြ။ အားလံုးက ခရစ္စမတ္နဲ႔ ပတ္သက္ေတာ့ စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ေနမိသည္။ ေနာက္ ဘာသာ သတိမထားမိဘဲ ရင္ထဲက ေျဖေနမိသလိုပင္… ခရစ္စမတ္ကို ထူးထူးျခားျခား Celebrate လုပ္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္မႈ မရွိဖူးေပမယ့္ ခရစ္စမတ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖဴတစ္ေယာက္ ပတ္သက္ျဖတ္သန္းခဲ့ ဖူးသည္ေလ။
==================================
“ဟိုး ဟိုး ဟုိး (Ho Ho Ho)… သမီးေလး ျဖဴ အတြက္ ဘိုးဘိုး စင္တာကေလာ့စ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္။ ပုဝါေလး ေရာ့”
“အာ မလိုခ်င္ပါဘူး မ်ိဳးျမတ္ရယ္… ငါ ကေလး မဟုတ္ဘူး။ ကေလးေတြလည္း လက္ေဆာင္ေတြ အကုန္ရၿပီးၿပီ။ နင္ထိုင္ေတာ့။ နင့္အစား ငါရွက္လာၿပီ”
မ်ိဳးျမတ္ မုတ္ဆိတ္ေမြးတုျဖဴျဖဴၾကားက ပါးခ်ိဳင့္ေလး ေပၚေအာင္ျပံဳးၿပီး ပုဝါေလးကို ကမ္းေပးေနျမဲ။ မယူမခ်င္း ထိုင္မယ့္ပံုမေပၚ… ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ ျဖဴ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ရသည္။
“ကဲ… ေပး… ေပး…” ျဖဴခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲယူၿပီး လက္ေပြ႕အိတ္ထဲ ျဖစ္သလို ထုိးထည့္ရင္း မေက်မနပ္ေျပာသည္။
“တစ္ႏွစ္ေလာက္မ်ား ခရစ္စမတ္ ဘိုးဘိုး မလုပ္ရရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ မသိဘူး”
မ်ိဳးျမတ္ ျပံဳးရင္း…
“ကေလးေတြကို လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ေပ်ာ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြကို နင္ျမင္ရင္ အဲဒီစကား ေျပာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး”
ျဖဴ မ်က္ေစာင္းထိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာက္ပေသာ မ်ိဳးျမတ္မ်က္လံုးတို႔နဲ႔ ဆံုသည္။ ခ်က္ခ်င္း လက္ေပြ႕အိတ္ထဲက တပိုင္းတစ ထြက္ေနတဲ့ ပုဝါျဖဴေလးဆီ အၾကည့္ကိုလႊဲရင္း ရင္ေတြ တုန္စျပဳလာသည္။ အဲဒီခဏမွာပဲ ခရစ္စမတ္တိုင္း မ်ိဳးျမတ္ ဘာလက္ေဆာင္ ေပးမလဲလို႔ ႀကိဳတင္ရင္ခုန္ တုန္လႈပ္တတ္လာတာ သံုးႏွစ္ရွိၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း မ်ိဳးျမတ္ မရိပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားေနသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္မိသည္။ မ်ိဳးျမတ္မွာ ခ်စ္သူရွိသည္။
♥ ခရစ္စမတ္ ေရာက္ခါနီးရင္ စိတ္လႈပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္မိပါသလား။
ျဖဴ - စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး ေပ်ာ္မိသလို တျပိဳင္ထဲမွာပဲ တစံုတရာကို ဆံုးရံႈးရသလိုမ်ိဳး ခံစားရပါတယ္...
==================================
“ေဝါ”
“ေတာက္”
စကၠဴပံုးထဲကေန အျပင္ကို တလေဟာ ထြက္က်လာတဲ့ Ornament ေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း မ်ိဳးျမတ္ ေတာက္ျပင္းျပင္းေခါက္သည္။ ေနာက္ လက္ထဲက စကၠဴပံုးကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ ခပ္ျပင္းျပင္း ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျဖဴမေနႏိုင္ေတာ့…
“ကဲေပး… ဘာေတြဘယ္လို လုပ္ရမွာလဲေျပာ။ ငါလုပ္ေပးမယ္”
“ရတယ္…” မ်ိဳးျမတ္ သံျပတ္နဲ႔ ေျပာသည္။ လူကေတာ့ မေရြ႕။ အရာရာကို မေက်မနပ္ အရံႈးေပးထားရေသာ မ်က္ႏွာမ်ိဳးႏွင့္။ တေန႔ကပဲ ခ်စ္သူနဲ႔ ျပတ္စဲခဲ့သတဲ့။
“ဒါ သက္သက္မဲ့ ျဖတ္ခ်င္လို႔ အေၾကာင္းရွာတာ။ ငါနဲ႔ ေက့ကို စြပ္စြဲစရာလား။ ငါတို႔က လံုးဝရိုးသားတယ္”
ျဖဴတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာမိ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ Ornamnet ေလးေတြကို လိုက္ေကာက္သိမ္းေနမိသည္။
“ဒါေတြကို တပ္ရေတာ့မလား…” ျဖဴ လက္ထဲက Ornament ေလးေတြကို ကိုင္ရင္းေမးေတာ့ ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။ အဲဒီေနာက္ ၂ ေယာက္စလံုး Ornament ေလးေတြကို သစ္ပင္ေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္စြာ ခ်ိတ္ေနမိၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ထိပ္ဆံုးက ၾကယ္ေလးပဲ က်န္ေတာ့သည္။
“ေရာ့… ငါ မမီဘူး…” သူ ေခါင္းခါျပရင္း ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္စြာ ျဖဴ႕ကို ခါးကေန ကိုင္ေျမွာက္ၿပီး သစ္ပင္ထိပ္နားဆီ ပို႔လိုက္သည္။ ျဖဴ ေလထဲ လြင့္သြားသလိုပင္…။ ကတုန္ကယင္လက္ေတြနဲ႔ ၾကယ္ေလးကို လွမ္းတပ္လိုက္ၿပီး အလန္႔တၾကား ငံု႔ၾကည့္ေတာ့ သူျပံဳးရင္း စကားတခြန္း လႊတ္ကနဲဆိုသည္… “နင္က ေက့ထက္ ေလးတယ္”
ျဖဴ႕မ်က္လံုးထဲက သံသယအရိပ္ကို ျမင္မွ သူ႔စကားမွားသြားမွန္း သတိထားမိသြားပံုရသည္။
“ငါ သူတို႔ိအိမ္က Christmas Tree ကို Decorate လုပ္တုန္းက သြားကူရလို႔ပါ။ အဲဒီတုန္းက ခုလိုပဲ ေလွကားမရွိေတာ့…”
“ငါ့ကို ေအာက္ခ်ေပးဦး” ျဖဴ စကားကို ျဖတ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူခပ္ေျဖးေျဖး ခ်ေပးသည္။ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ အဆံုးအစမရွိ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုထဲ ျပဳတ္က်သြားသလိုပင္…
♥ ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္ကို ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္၊ decoration ornaments မ်ားနဲ႔ အလွဆင္ေလ့ ရွိပါသလား။
ျဖဴ - ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္တစ္ပင္ကို တစ္ခါတုန္းက အလွဆင္ေပးခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ေနာက္တခါမ်ားရွိခဲ့ရင္ သစ္ပင္ထိပ္က ၾကယ္ကို တပ္ေပးဖို႔ကိုေတာ့ ျငင္းဆန္မိမွာပါပဲ...
==================================
ဖုန္းကနဲ မ်က္ႏွာကို လာမွန္တဲ့ ႏွင္းခဲေတြေၾကာင့္ ျဖဴေဒါပြသြားသည္။
“မ်ိဳးျမတ္ ေတာ္ေတာ့လို႔ ေျပာေနတယ္ေနာ္။ ကေလးကလားေတြ…”
“ေပ်ာ္လို႔ပါ ျဖဴရာ။ ငါ ခရစ္စမတ္ကို ႏွင္းက်တဲ့ေနရာမွာ ၾကံဳဖူးတာ ဒါပထမဆံုးေလ…”
“ေပ်ာ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ေပ်ာ္… ငါ့ကို လာမထိခိုက္နဲ႔…”
“မေက်နပ္ရင္ ငါ့ကို ျပန္ေပါက္ေလ…”
“လက္အိတ္မပါလို႔ ႏွင္းေတြ ကိုင္လို႔မရပါဘူးဆို….” ျဖဴလက္အိတ္ ေမ့က်န္ခဲ့သည္။ သူ႔ရယ္သံက တိုးတိုးဖြဖြ။ ျဖဴ ေရွ႕တူရႈက ေရခဲဖံုးေနတဲ့ ေတာင္ျဖဴျဖဴႀကီးေတြကို ေငးရင္း ေလေအးကို ဖြဖြရႈမိသည္။
“ဘယ္ႏွယ့္လဲ မလွဘူးလား…” အနားမွာ လာရပ္ရင္း မ်ိဳးျမတ္ေမးသည္။
“အင္း…”
“ဒါနဲ႔မ်ား ဒီခရီးကို မလိုက္လိုက္ေအာင္ မနည္းေခၚရတယ္”
“ငါမွ ခရီးထြက္ရတာ မႀကိဳက္တာ… ဒါေပမယ့္ ဒီခရီးကေတာ့…” စကားေျပာရင္း ပိုေအးခဲလာတဲ့ လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္ကို ပူေႏြးလာေအာင္ ပြတ္တိုက္မိေတာ့ မ်ိဳးျမတ္ ရုတ္တရက္ ျဖဴ႕လက္ေတြကို အသာအယာဆြဲယူရင္း ေလေအးေအးနဲ႔ ေျပာသည္။
“ဒီခရီးကေတာ့ လာရတာ တန္တယ္ မဟုတ္လား။ နင္ ဒီရႈခင္းေတြ ႀကိဳက္မွာ ငါသိတယ္…”
ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ သူ႔လက္ေတြကို တလွည့္ သူ႔မ်က္ႏွာကို တလွည့္ အလန္႔တၾကား ၾကည့္မိေတာ့…
“ငါ လက္အိတ္ဝတ္ထားပါတယ္။ လက္ခ်င္း မထိပါဘူး” သူက ခပ္တည္တည္ ခပ္ေအးေအးေျပာသည္။ ျဖဴ ရုန္းဖယ္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ရင္း…
“နင္ေလ ေတာ္ေတာ္ လက္ရဲဇက္ရဲ ႏိုင္တယ္ေနာ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ရည္းစားေတြ…”
“အာ ဘာရည္းစား ‘ေတြ’ လည္း… ၁ ေယာက္ခြဲပဲ ရွိတာကိုမ်ား” သူ ရယ္က်ဲက်ဲေျပာသည္။
“တစ္ေယာက္ခြဲ? တစ္ေယာက္ကေတာ့ နင့္အရင္ ေကာင္မေလး။ ခြဲ ဆိုတဲ့ ေနာက္တဝက္က ဘာကို ေျပာတာလည္း။”
ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဇာ္ဦးတို႔နဲ႔ ႏွင္းခဲေတြ အျပန္အလွန္ ေပါက္ၿပီး ေဆာ့ေနတဲ့ ေက့ဆီကို မ်က္လံုးေဝ့ၾကည့္ရင္း ေမးေတာ့ ျဖဴ႕ မ်က္လံုးဦးတည္ရာက ေက့ကို လိုက္ၾကည့္ရင္း မ်ိဳးျမတ္ လိႈက္ကနဲျပံဳးသည္။ ျဖဴ ခုမွ သတိရလာသလို လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆတ္ကနဲ ရုန္းထြက္ရင္း ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ေျပာလိုက္သည္။
“နင္ ဒီခရီးမွာ ငါ့ကို မပါပါေအာင္ ေခၚတာ ေက့အိမ္က မိန္းကေလး အေဖာ္ပါမွ သြားခြင့္ျပဳမယ္ေျပာလို႔ ဆိုတာ ငါမသိဘူး ထင္လို႔လား”
မ်ိဳးျမတ္ စူးကနဲ ျဖဴ႕ကို ၾကည့္သည္။ သူ႔မ်က္လံုးထဲက အရိပ္ေတြကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္မိသည္။ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ ျဖဴ မဖတ္တတ္…။ ေနာက္ မ်ိဳးျမတ္ခ်ာကနဲ ေကတို႔ဆီကို ထြက္သြားသည္။
ႏွင္းထုထဲမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေျခရာေတြကို ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ေငးရင္း ျဖဴက်န္ရစ္သည္။ ေလးငါးလွမ္း လွမ္းလို႔ အၿပီး ျဖဴ သူၾကားရံုေလာက္ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။
“လူေတြက နင့္အရင္ေကာင္မေလးနဲ႔ ကြဲတာ နင္ေကနဲ႔ရႈပ္လို႔ လို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ ငါ နင့္ကို ေလးစားခ်င္တယ္ မ်ိဳးျမတ္”
သူ႔ေျခသံခဏ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ေနာက္ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေျခသံက တျဖည္းျဖည္းေဝးသြားေတာ့သည္။
♥ ႏွင္းေတြ ေအးခဲေနတ့ဲ ေနရာကို သြားေရာက္လည္ပတ္ခ်င္ပါသလား။ တကယ္လို႔ ႏွင္းေတြႀကားမွာ လက္ရွိေနထိုင္ေနရင္ ႏွင္းမပါတ့ဲ ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြ က်ေရာက္ေနတ့ဲ ခရစ္စမတ္ ဘယ္အရာကို ပိုႏွစ္သက္မိလဲ (ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိမယ္ဆိုရင္ေပါ့)။
ျဖဴ - ကိုယ္ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ နာက်င္မႈကင္းစြာ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြ ရွိသည္ျဖစ္ေစ မရွိသည္ျဖစ္ေစ အဲဒီခရစ္စမတ္ကို ႏွစ္သက္မိမွာပါ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြကေရာ၊ ႏွင္းဖံုးေနတဲ့ ေတာင္တန္းျဖဴျဖဴေတြကပါ ျဖဴ႕ရဲ႕ ခရစ္စမတ္ကို ႏွစ္သက္စရာျဖစ္ေအာင္ ကူညီႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး...
==================================
“Happy Christmas Eve ျဖဴ”
ျပႆနာထင္ထင္ရွားရွား မရွိခဲ့ပါဘဲနဲ႔ ခရီးက ျပန္လာကတည္းက (အထူးသျဖင့္ ျဖဴ႕ဘက္က) ခပ္စိမ္းစိမ္းလို ျဖစ္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးျမတ္အသံကို မထင္မွတ္တဲ့ Christmas Eve မနက္ခင္းမွာ ဖုန္းထဲက ၾကားလိုက္ရျခင္းက ျဖဴ႕ကို ကုတင္ေပၚမွာ ေငါက္ကနဲ ထထိုင္လိုက္မိေစသည္။
“မ်ိဳး… မ်ိဳးျမတ္… Same to you…”
“ဘယ္မွ မသြားဘူးလား”
“ခုမွ မနက္ ၆ နာရီခြဲေလဟာ…”
“မဟုတ္ဘူးေလ ဒီေန႔ တေန႔လံုးကို ေမးတာ”
“မသြားဘူးေလ… ႀကီးႀကီးကလယ္ရာ အိမ္မွာေတာ့ ညေန ခဏသြားကူရမယ္။ မနက္ျဖန္ Christmas အတြက္။ နင္လည္း မနက္ျဖန္ လာမယ္ မဟုတ္လား…”
“အင္း…”
ႏွစ္ေယာက္စလံုး ခဏတိတ္ဆိတ္သြားၿပီးမွ…
“ျဖဴ… နင္ေတာ္ေတာ္ ေနႏိုင္တယ္ေနာ္…”
“ငါက ေနႏိုင္ရင္ေတာင္ နင္က ေခၚပါေတာ့လား” ျဖဴ ျပံဳးေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ဖိကိုက္ရင္း ခပ္စြာစြာေလးေျပာမိေတာ့ သူ႔ရယ္သံကုိ ၾကားရသည္။
“ခုလည္း ငါကပဲ ေခၚတာပဲေလ။ ငါက တခ်ိန္လံုး ေကနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနေတာ့ အားမွ မအားတာ”
မ်ိဳးျမတ္ ရယ္သံစြက္ၿပီးေျပာေတာ့ ျဖဴ႕မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးရိပ္ေပ်ာက္သြားသည္။
“ေနစမ္းပါဦး ငါတို႔ ဘာကိစၥနဲ႔ မေခၚျဖစ္ၾကတာလဲ…”
မ်ိဳးျမတ္ေမးခြန္းကို ျဖဴဘာကို မယ္မယ္ရရ ျပန္ေျဖရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတုန္း သူ စကားစကို ျဖတ္လိုက္သည္။
“ထားပါေတာ့… ငါတုိ႔ ခုျပန္ေခၚၿပီပဲ။ မနက္ျဖန္ေတြ႕မယ္ေနာ္ ျဖဴ…”
သူဖုန္းခ်သြားေတာ့ ျဖဴမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဖုန္းေလးကိုရင္မွာအပ္ထားတာ အၾကာႀကီးမွ အၾကာႀကီး…
♥ ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္ကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခ်င္ပါသလဲ။ အ့ဲဒီအခ်ိန္မွာ ခရီးထြက္တတ္ပါသလား။
ျဖဴ - တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူနဲ႔ ဖုန္းအၾကာႀကီးေျပာၿပီး ျဖတ္သန္းခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ...
==================================
ႀကီးႀကီးကလယ္ရာတို႔ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေျခေထာက္ကေလး ခ်ိတ္ထိုင္ရင္း ႀကီးႀကီးနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ေနတဲ့ ေက့ကို ေငးရင္း ျဖဴသိမ္ငယ္စိတ္ေတြ ဝင္မိသည္။ အနီရင့္ရင့္ အက်ႌေလးနဲ႔ ေကက ခါတိုင္းလိုပဲ အင္မတန္ Smart က်ၿပီး လွလြန္းေနသည္။ ေက့မ်က္ႏွာက ဘဝမွာ လိုခ်င္တာမွန္သမွ် ရေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ အေရာင္ေတြနဲ႔ အျမဲေတာက္ပ ေနတတ္သည္။ မ်ိဳးျမတ္ကို ေက စေတြ႕ဖူးတုန္းက “အဲဒါငါ့ရဲ႕ Next Boyfriend” လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေနာက္သလိုလို အတည္လိုလို ေျပာခဲ့သတဲ့။ သူေျပာခဲ့သလို တကယ္ပဲ မ်ိဳးျမတ္ကို သူပိုင္ဆိုင္ရတာပါပဲေလ။
ႀကီးႀကီးကလယ္ရာရဲ႕ ေခြးကေလး ေဘာ္ဘီကို သူတို႔အနားမွာ လိုက္ဖမ္းရင္း ေက့စကားေတြကို တစြန္းတစ ၾကားရသည္။
“ခုထိ Honeymoon အတြက္ သူနဲ႔ ညွိလို႔ကို မရဘူး။ သူက ႏွင္းေတြရွိတဲ့ ေနရာမွတဲ့။ ေကက Beach တစ္ခုခု ပဲ သြားခ်င္တာ။ အျမဲတမ္း အဲဒီလို သူ႔စိတ္နဲ႔ ေက့စိတ္က အျဖဴနဲ႔အမည္း ႀကီးႀကီးရဲ႕…။ ႀကီးႀကီးေတြ႕မွ ေျပာေပးပါဦး…”
ျဖဴ႕တကိုယ္လံုး ေအးခဲသြားမတတ္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ေပမယ့္ ဒီေလာက္ ျမန္ဆန္လိမ့္မယ္ ထင္မထားခဲ့။ ျဖဴ ေငးငိုင္ေနတုန္း လိုက္ဖမ္းတုန္းက မမိခဲ့တဲ့ ေဘာ္ဘီ အနားလာၿပီး ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနေတာ့ အလိုက္သင့္ ေပြ႕လိုက္ရင္း ခပ္ေျဖးေျဖး အထ…
“ဟိုး ဟုိး ဟိုး (Ho Ho Ho) သမီးေလး ျဖဴအတြက္ ဖိုးဖိုး စန္တာကေလာ့စ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္”
မ်က္လံုးေရွ႕မွာ ဘြားကနဲေပၚလာတဲ့ မ်ိဳးျမတ္ဆီက ဘူးေလးကို လြတ္ေနတဲ့လက္တဖက္နဲ႔ ကမူးရႈးထိုး လွမ္းယူရင္း စကားတခြန္းမွ မဆိုမိဘဲ သူ႔နားက ကတုန္ကယင္ ေျပးထြက္လာမိသည္။
အိမ္ရဲ႕ ေဘးဝင္ေပါက္ေလးအေရာက္ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်ရင္း ရင္ခြင္ထဲက ေဘာ္ဘီကို တင္းက်ပ္ေနေအာင္ ဖက္ထားမိသည္။ ေဘာ္ဘီကလည္း ျဖဴ႕ နာက်င္မႈကို နားလည္တဲ့အလား ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနေပးေနသည္။ လက္ထဲက ဘူးေလးကို ေဘာ္ဘီကိုက္ဆြဲဖို႔ ႀကိဳးစားမွ သတိရၿပီး ေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ သံဘူးေလး။ အဖံုးေလးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ျဖဴကမာၻ႕အျပင္ဘက္ကို လြင့္စင္သြားသလိုပင္။ ဘူးထဲက ႏွင္းပံုစံ ေဖာ့ေလးေတြထဲမွာ Crystal နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အနီေရာင္ အသည္းေလး။
“ဘာလို႔ ထြက္ေျပးေနရတာလဲ…”
ေနာက္က ထြက္လာတဲ့ မ်ိဳးျမတ္အသံေၾကာင့္ ျဖဴဘူးေလးကို ေယာင္ယမ္း ပိတ္လိုက္မိသည္။ သူက ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္ရင္း…
“ႀကိဳက္လား…” သူေမးေတာ့ ျဖဴ ဘူးေလးကို တုန္ယင္တဲ့ လက္ေတြနဲ႔ တင္းတင္း ဆုပ္ထားရင္း…
“နင္ နဲ႔ ေက လက္ထပ္ေတာ့မယ္ မဟုတ္လား…”
“အမ္… ဘာရယ္…”
“ေက က အခုပဲ ႀကီးႀကီးကို Honeymoon အေၾကာင္းေျပာေနတာေလ…”
“အာ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူနဲ႔ ယူမယ့္သူက ငါျဖစ္ေရာလား”
“နင္ ပဲရွိတာပဲ…”
“ေဟာဗ်ာ စြပ္စြပ္စြဲစြဲ။ ေက အဲဒီလူနဲ႔ တြဲေနတာ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရွိၿပီ။ တေလာကလံုး သိတယ္။ နင္ပဲ ဘယ္ကမာၻမွာ သြားအိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ မသိတာလည္း။ Facebook မွာလည္း In a relationship with xxxxx လို႔ ေရးထားတာ ၾကာလွၿပီ။”
“ငါ့ Friend List ထဲမွာ ေကမွ မရွိဘဲ…” သူ ေအာ္ရယ္သည္။ ျဖဴကေတာ့ မ်က္ေမွာင္ေတြ ၾကံဳ႕ေနမိဆဲ…
“ကဲပါ… ေမးတာ ေျဖဦး… ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ ႀကိဳက္လား…”
ျဖဴမေျဖမိ… ခုထိ အာရံုေတြ ရႈပ္ေထြးေနဆဲ။
“ဒါဆို နင့္ပထမေကာင္မေလးနဲ႔ ဘာလို႔ ျပတ္သြားတာလဲ…။ ေက့ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူးလား…”
“အဲဒီတုန္းက ႏွစ္ေယာက္စလံုး ငယ္ေသးတယ္ေလ။ ေနာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မရွိမွန္း တျဖည္းျဖည္း သိလာတယ္။ ဒီၾကားထဲ သူက ငါ့ကို ေကနဲ႔စြပ္စြဲရာက ျပႆနာပိုႀကီးၿပီး လမ္းခြဲလိုက္ၾကတာ” သူက အသံႏွိမ့္ရင္း… “အဲဒီအခ်ိန္ ေကတို႔အဖြဲ႕နဲ႔ ငါက တအားတြဲျဖစ္ေတာ့ အတင္းေတြက သတင္းျဖစ္ၿပီး ရႈပ္ကုန္တာ”
ျဖဴသူ႔ကို မယံုႏိုင္စြာ သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ခါတိုင္းျမင္ေနက် စူးလက္ေသာ မ်ိဳးျမတ္မ်က္လံုးတို႔ႏွင့္ ဆံုသည္။ ဒီတခါေတာ့ သူ႔အၾကည့္ကို ျဖဴဖတ္တတ္သြားသလိုပင္။
“ကဲ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ေမးမယ္… လက္ေဆာင္ႀကိဳက္လား”
ျဖဴမေျဖမိ။ ရင္ခြင္ထဲက ေဘာ္ဘီ ခုန္ထြက္သြားေတာ့ ေဘာ္ဘီ ေျပးထြက္သြားရာဆီ အၾကည့္ကို လႊဲေနလိုက္သည္။ မ်က္လံုးေထာင့္မွာ သူျပံဳးလိုက္တာ ျဖဴျမင္ရသည္။ ေနာက္ လက္ေပၚမွာ သူ႔လက္ဖဝါးေႏြးေႏြးရဲ႕ အထိအေတြ႕ကို ခံစားလိုက္ရသည္။
ဒီတခါေတာ့ သူ လက္အိတ္ ဝတ္မထားပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖဴမရုန္းမိေတာ့…
♥ ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူေတြကို ဘယ္လို လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးျဖစ္လဲ။
ျဖဴ - ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့ သူေတြကို ခရစ္စမတ္မွာ ျဖဴအေပးခ်င္ဆံုးက အဖိုးတန္ဆံုးေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ အမွန္က ခရစ္စမတ္မွာမွ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေပးသင့္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုတ္လားေနာ္...
==================================
“ျဖဴ ၾကည့္ေပးပါဦး… ပံုစံက်ရဲ႕လားဆိုတာ…”
ျဖဴ ေမးခြန္းေလးေတြကို တစ္ခုခ်င္း ေျဖၾကည့္မိေနတုန္း ေနာက္ကထြက္လာတဲ့ မ်ိဳးျမတ္အသံေၾကာင့္ အသာထၿပီး သူ႔ေရွ႕မွာ သြားရပ္ရင္း စင္တာကေလာ့စ္ အဝတ္အစားနဲ႔ မုတ္ဆိတ္ေမြး အတုေတြကို ေနရာက်ေအာင္ လုပ္ေပးမိသည္။
“အား… သိသားပဲ။ စင္တာကေလာ့စ္က ေဖႀကီးဆိုတာ။ သားတို႔ကို စင္တာကေလာ့စ္ တကယ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး ညာတယ္။ ”
အခန္းဝက အသံကုန္ျခစ္ၿပီး ေအာ္လိုက္တဲ့ သားေလးအသံေၾကာင့္ ျဖဴေရာ မ်ိဳးျမတ္ပါ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ရင္း အသံထြက္ ရယ္လိုက္မိသည္။
“ကဲ အဲေတာ့ စင္တာကေလာ့စ္ႀကီးဆီက လက္ေဆာင္ေတြ သားက မယူခ်င္ေတာ့ဘူးလား”
အဲဒီေတာ့မွ သားေလးက မ်က္ႏွာခ်ိဳေလးေသြးသည္။
“ဟာ အဲဒါေတာ့ ဟီးဟီး”
“လူလည္ေလး… ကဲသြား… ညီမေလးကို ေခၚလိုက္ေတာ့။ ဘြားဘြားကလယ္ရာတို႔အိမ္ သြားၾကစို႔”
ျဖဴ ေလာေဆာ္လိုက္ေတာ့ မ်ိဳးျမတ္က သူ႔သမီးကို စိတ္မခ်စြာနဲ႔ ခ်ီေခၚဖို႔ ထြက္ရင္း အခန္းဝကေန လွမ္းေအာ္သြားေသးသည္။
“ျဖဴလည္း ထေတာ့ေလ… ပိတ္ ပိတ္ ကြန္ပ်ဴတာလည္း ပိတ္ေတာ့”
ကြန္ပ်ဴတာ မပိတ္ခင္ ျဖဴေနာက္ဆံုးေမးခြန္းေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။
♥ ခရစ္စမတ္မွာ အမွတ္တရေလးေတြ ရွိခဲ့ဖူးရင္ ေျပာျပေပးပါ။
ျဖဴ အသာအယာျပံဳးရင္း ကြန္ပ်ဴတာကို ပိတ္လိုက္မိေတာ့သည္။
ေရႊျပည္သူ
(24-Dec-2011 ~ 11:13 PM)
ဒီဝတၳဳတိုေလးကို S Club 7 ရဲ႕ Perfect Christmas သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ရင္း ေရးခဲ့ပါတယ္... း)
ဘယ္ ဘာသာအယူဝါဒကိုမွ အစြဲမထားဘဲ ခရစ္စမတ္ အခ်ိန္နဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ ခံစားေရးဖြဲ႕ထားတာပါရွင္။ ဒီစာေလး ေရးျဖစ္ေအာင္ Tag ခဲ့တဲ့ ညီမေလး Rose၊ လာဖတ္ေပးသူအားလံုး နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ VIP မေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေစခ်င္လို႔ အေပ်ာ္ေလးနဲ႔ အဆံုးသတ္ေပးထားပါတယ္။ အားလံုးပဲ Happy Christmas ပါေနာ္ း)
