ႏွစ္သက္မိေသာ အဆိုအမိန္႔မ်ား (၁)

အဆိုအမိန္႔ကိုးကားခ်က္ (Quotations) ေတြကို ကၽြန္မ သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။ Quotation ေကာင္းေတြဟာ စာေၾကာင္း တိုတိုတုတ္တုတ္နဲ႔ အျမဲမွတ္မိေစတဲ့ (ဒါမွမဟုတ္) အားျဖစ္ေစတဲ့ အႏွစ္သာရေတြကို ေပးတတ္လို႔ပါ။ ခုတေလာ ကၽြန္မအတြက္ အားေတြလိုေနလို႔ Quotation ေတြ ရွာဖတ္မိရင္း အဲဒီထဲက ႀကိဳက္မိတဲ့ ၅ ခုကို ဘာသာျပန္ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။ အခုလိုပဲ ဖတ္မိတဲ့ Quotation ေလးေတြကို (လစဥ္ျဖစ္ျဖစ္) ျပန္မွ်ေဝသြားဖို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္ း)

“It's kind of fun to do the impossible.” ~ Walt Disney
“မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာေတြကို လုပ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။” ~ ေဝါ့လ္ဒစ္စေန

“Don't wait until everything is just right. It will never be perfect. There will always be challenges, obstacles and less than perfect conditions. So what. Get started now. With each step you take, you will grow stronger and stronger, more and more skilled, more and more self-confident and more and more successful.” ~ Mark Victor Hansen
“အားလံုး ေနသားတက် အဆင္ေျပတဲ့အထိ ေစာင့္ဆိုင္းမေနပါနဲ႔။ အစစ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့အေနအထားဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေရာက္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ (ကိုယ့္စြမ္းရည္ကို စမ္းသပ္တဲ့) စိန္ေခၚမႈေတြ၊ အတားအဆီးေတြ၊ ၿပီးျပည့္စံုျခင္းမရွိတဲ့ အေျခအေနေတြက အျမဲရွိေနမွာပါပဲ။ ဒါဆို ဘာလုပ္ရမလဲ။ အခုပဲ စလုပ္ရမွာပါ။ ေျခလွမ္းေတြ လွမ္းလိုက္တိုင္း သင္ဟာ ပိုပို ၾကံ႕ခိုင္လာမယ္၊ ပိုပို အရည္အခ်င္းရွိလာမယ္၊ ပိုပို (ကိုယ့္ကိုယ္ကို) ယံုၾကည္မႈ ရွိလာမယ္၊ ပိုပို ေအာင္ျမင္လာလိမ့္မယ္” ~ မာခ့္ဗစ္တာဟန္စန္

“Be miserable. Or motivate yourself. Whatever has to be done, it's always your choice.” ~ Wayne Dyer
“ဝမ္းနည္းစိတ္ပ်က္ ေနခ်င္ေနပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တိုက္တြန္းအားေပးပါ။ ဘာကို လုပ္မယ္ဆိုတာက အျမဲတမ္း သင့္ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈပဲေလ။” ~ ဝိန္းဒိုင္ယာ

“Stop acting as if life is a rehearsal. Live this day as if it were your last. The past is over and gone. The future is not guaranteed.” ~ Wayne Dyer
“ဘဝကို အစမ္းဇာတ္တိုက္သလိုမ်ိဳး သရုပ္ေဆာင္ေနတာ ရပ္လိုက္ပါေတာ့။ ဒီေန႔ကို ကိုယ့္(ဘဝ)ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔လိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းေနထိုင္လိုက္ပါ။ အတိတ္ဟာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ။ အနာဂတ္ဆိုတာဟာလည္း ဘာအာမခံခ်က္မွ မရွိဘူးေလ” ~ ဝိန္းဒိုင္ယာ
(ကၽြန္မတို႔ ဗုဒၶဘာသာအယူအဆနဲ႔ နီးစပ္လို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်မိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာကေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္ကအစ ဘဝရဲ႕ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္လိုမ်ိဳး ႏွလံုးသြင္းႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးေပါ့ေနာ္။ “ေကြးေသာလက္ မဆန္႔မီ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးမီ” ကိုး း)

“Trust yourself. You know more than you think you do.” ~ Benjamin Spock
“ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္လိုက္စမ္းပါ။ သင္ဟာ သင့္ကိုယ္သင္ထင္ေနတာထက္ ပိုၿပီး တတ္သိပါတယ္” ~ ဘန္ဂ်မင္စေပါက္ခ္

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ေအာင္သူ

အျပိဳျပိဳ အကြဲကြဲ
လဲက်ဖူးသားပဲ…

လူမသိခင္...
သတိေလးကပ္
ခါးေလးမတ္လို႔
ျဖတ္လတ္စြဲျမဲ
ျပန္ထရဲတဲ့
ဇြဲသတၱိခဲ ရွိစျမဲမို႔
မယိုင္မလဲ ေအာင္သူပဲလို႔
လူတို႔စိတ္တြင္
စြဲထင္ေလရဲ႕…

ေရႊျပည္သူ
(1:03 AM ~ 25-May-2011)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

iDhamma

ဒီပို႔စ္က iPhone User ေတြအတြက္ပဲ ျဖစ္ေနလို႔ iPhone မသံုးၾကတဲ့ စာလာဖတ္သူေတြကို အရင္ဆံုး ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ း)

ကၽြန္မ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္စာအုပ္ေလးကို ဖုန္းထဲမွာ တနည္းနည္းနဲ႔ ထည့္ၿပီး သယ္သြားႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးေနမိတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ မေန႔ညကပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က “Install လုပ္ထားလား”လို႔ ေမးလာတဲ့ ဒီ iDhamma (iPhone Application) အေၾကာင္းသိရေတာ့ အရမ္းဝမ္းသာသြားပါတယ္။ ဒီ Application မွာ…

:: ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္
:: ဓာရဏပရိတ္ေတာ္
:: ပ႒ာန္း တရားေတာ္အက်ဥ္း နဲ႔ အက်ယ္
:: ဓမၼာစၾကာ
:: ဂုဏ္ေတာ္မ်ား
:: ဂုဏ္ေတာ္ကြန္ခ်ာ
:: ေမတၱာပို႔
:: အမွ်ေဝ

တို႔ကို ဖတ္ရႈရြတ္ဆိုႏိုင္ေအာင္ ထည့္သြင္းေပးထားပါတယ္။ ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ ကို အသံဖိုင္ေတြပါ နာၾကားႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္မၾကာခဏ ဖြင့္ဖတ္ရြတ္ဆိုေနက် စာမ်က္ႏွာရွိရာကို “ႏွစ္သက္ရာ တရားေတာ္မ်ား” အေနနဲ႔ အလြယ္တူ သြားႏိုင္ေအာင္ “Favourite” လုပ္ၿပီး မွတ္သားႏိုင္ပါေသးတယ္။ အဲဒီအျပင္ တရားပြဲေတြရဲ႕ သတင္းကို Update လုပ္ေနတဲ့ “News” ဆိုတဲ့ Section တစ္ခုလည္း ပါေသးတာ ေတြ႕ရပါတယ္ (အခုေလာေလာဆယ္ အသံုးျပဳသူ အမ်ားစုက စကၤာပူက ျဖစ္တာေၾကာင့္ စကၤာပူက တရားပြဲေတြပဲ Update လုပ္ထားေသးတယ္လို႔ iDhamma ရဲ႕ Webpage မွာ ဖတ္ရပါတယ္)

ေနာက္ဆံုး Upgrade လုပ္ထားတဲ့ Version က iDhamma 1.1 လို႔သိရၿပီး iOS4 အသံုးျပဳထားတဲ့ iPhone 3G / 4 တို႔မွာ အသံုးျပဳႏိုင္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ Application က လံုးဝ Free ျဖစ္ပါတယ္တဲ့။

Application ကို ဖန္တီးသူက ကိုျပည့္ျဖိဳးဟန္လို႔ သိရၿပီး အေသးစိတ္ကို ေအာက္က Application ရဲ႕ Webpage ေတြမွာ သြားေရာက္ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။

idhamma.pyephyohan.info
www.zack-notes.net

သပ္ရပ္လွပတဲ့ User Interface နဲ႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြအတြက္ အင္မတန္အက်ိဳးမ်ားတဲ့ ဒီ App ကို ဖန္တီးသူ ကိုျပည့္ျဖိဳးဟန္ နဲ႔ ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ကုသိုလ္ပါဝင္ခဲ့ၾကသူအားလံုးကို User တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိသလို ကမာၻတဝွမ္းက ျမန္မာေပါင္းမ်ားစြာ တရားဓမၼကို သြားရင္းလာရင္း ဖုန္းေလးရွိရံုနဲ႔ ရြတ္ဆိုပြားမ်ားခြင့္ေပးတဲ့ ကုသိုလ္ေတာ္အတြက္လည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ သာဓု ေခၚမိပါတယ္။

ဒီ Application အေၾကာင္းကို လူအမ်ားစု သိၿပီးသား ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ကၽြန္မလိုပဲ အေတြးရွိတဲ့ မသိေသးသူေတြကို iPhone App Store ကေန Download လုပ္ႏိုင္ေအာင္ သတင္းေလး လက္တို႔ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္ရွင္ း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

သဲတပြင့္ ျဖစ္လိုပါလွ်င္

Forward Email က ရခဲ့တဲ့ PowerPoint Slide ေလးထဲကစာကို ျပန္ေဝမွ်သင့္တယ္ထင္လို႔ ဘာသာျပန္ၿပီး ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။ မူရင္းေရးသူကို ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၾသစေတးလ်မွာ အေျခခ်ေနထိုင္ေနတဲ့ ဖိလစ္ပီႏိုလူမ်ိဳး Dr. Arsenio Martin (An Igorot Journey) လို႔ သိရပါတယ္။ ဒီစာကို သူ႔အမိေျမ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးခဲ့တာပါ။ အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ မူရင္း “Why our country is poor?” ကို ဒီမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ

ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ကြာျခားခ်က္က တိုင္းျပည္ရဲ႕သက္တမ္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကို သက္ေသျပရရင္ အိႏၵိယနဲ႔ အီဂ်စ္ တို႔လို ႏိုင္ငံေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္း၂၀၀၀ ေက်ာ္သက္တမ္းရွိၿပီး အခုတိုင္ ဆင္းရဲေနရွာဆဲျဖစ္ေပမယ့္ ကေနဒါ၊ ၾသစေၾတးလ် နဲ႔ နယူးဇီလန္ တို႔လို ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၁၅၀ ေလာက္တုန္းက အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မရွိခဲ့ဘဲ အခုခ်ိန္မွာ အင္မတန္ တိုးတက္ခ်မ္းသာေနတယ္ဆိုတာ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

ခ်မ္းသာတဲ့ႏုိင္ငံေတြနဲ႔ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြရဲ႕ ကြာျခားခ်က္က တိုင္းျပည္ရဲ႕ သဘာဝသယံဇာတ အေပၚမွာလည္း မူတည္မႈ မရွိပါဘူး။ ေျမပိုင္နက္ရဲ႕ ၈၀% ကေတာင္ေတြသာ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ တိရိစာၦန္ေမြးျမဴေရး ေတြအတြက္ ေျမေနရာ နည္းနည္းေလးပဲရွိတဲ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဟာ ကမာၻမွာ ဒုတိယ စီးပြားေရးအေကာင္းဆံုးေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ေနပါတယ္။ ကမာၻတဝွမ္းက ကုန္ၾကမ္းေတြကို တင္သြင္းၿပီး ကမာၻတဝမ္းကို ကုန္ေခ်ာေတြ ျပန္တင္ပို႔ေနတဲ့ ဂ်ပန္ဟာ ေရေပၚမွာ ေပါေလာေပၚေနတဲ့ ဧရာမစက္ရံုႀကီးနဲ႔ေတာင္ တူေနပါေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဥပမာကေတာ့ ကိုကိုးပင္ စိုက္ပ်ိဳးျခင္း မရွိေပမယ့္ ကမာၻေပၚမွာ အေကာင္းဆံုး ေခ်ာကလက္ေတြ ထုတ္လုပ္ေနတဲ့ ဆြစ္ဇာလန္ႏိုင္ငံပါ။ သူတို႔ရဲ႕ ေျမပိုင္နက္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ တိရိစာၦန္ေမြးျမဴေရး လုပ္ပါတယ္။ ဒါတင္မကဘဲ ကမာၻေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးေသာ ႏို႔နဲ႔ႏို႔ထြက္ပစၥည္းလည္း ထုတ္လုပ္ပါေသးတယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏိုင္ငံေသးေသးေလး ျဖစ္တဲ့ ဆြစ္ဇာလန္ဟာ လံုျခံဳမႈရွိျခင္း၊ စည္းစနစ္က်ျခင္း၊ အားထုတ္လုပ္ကိုင္တတ္ျခင္း ပံုရိပ္ေတြကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မႈေၾကာင့္ ကမာၻမွာ အခိုင္မာဆံုးနဲ႔ စိတ္အခ်ရဆံုး အာမခံေသတၱာႀကီးသဖြယ္ (သူ႔ရဲ႕ နာမည္ရ ဘဏ္ေတြကို ဆိုလိုဟန္ရွိပါတယ္) ျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ခ်မ္းသာတဲ့ႏိုင္ငံေတြက စီမံခန္႔ခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပိုင္းဆိုင္ရာ အရာရွိမ်ားဟာ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံမ်ားက သက္ဆိုင္ရာ အဆင့္တူသူမ်ားနဲ႔ ကူးလူးဆက္သြယ္မႈလုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြး ကြာျခားမႈ သိပ္မရွိၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလိုပဲ လူမ်ိဳးေတြ၊ အသားအေရာင္ေတြဟာလည္း အေရးမႀကီးပါဘူး။ မိခင္ႏိုင္ငံမွာတုန္းက “လူပ်င္းေတြ” (ပ်င္းတဲ့လူမ်ိဳး) ရယ္လို႔ တံဆိပ္ကပ္ သတ္မွတ္ခံထားရတဲ့လူေတြဟာ ခ်မ္းသာႂကြယ္ဝတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ အင္မတန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ ျဖစ္လာၾကတာ ေတြ႕ရလို႔ပါ။

ဒါဆို ကြာျခားခ်က္က ဘာမ်ားပါလဲ?

ကြာျခားခ်က္ကေတာ့ ႏွစ္ကာလေတြ တေလွ်ာက္မွာ ေဘာင္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ဓေလ့ထံုးစံ နဲ႔ ပညာသင္ၾကားပံု ေတြကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထားပါပဲ။

ခ်မ္းသာတိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံကလူေတြရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါ လူအမ်ားစုဟာ ေအာက္ပါ ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို လုိက္နာၾကတယ္ဆိုတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

:: လူ႔က်င့္ဝတ္နီတိ (အေျခခံ ကိုယ္က်င့္တရားအေနနဲ႔ လိုက္နာပါတယ္)
:: သိကၡာတည္ၾကည္ျခင္း
:: တာဝန္သိတတ္/ယူတတ္ျခင္း
:: တရားဥပေဒနဲ႔ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြအေပၚ ေလးစားျခင္း
:: အျခားေသာ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ေလးစားျခင္း
:: အလုပ္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးျခင္း
:: ေငြေၾကးစုေဆာင္း ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံဖို႔ အားထုတ္ျခင္း
:: အားသြန္ခြန္စိုက္ ႀကိဳးစားလိုစိတ္ရွိျခင္း
:: အခ်ိန္တိက်ျခင္း

ဆင္းရဲေနဆဲႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ အထက္က ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို လူနည္းစုကသာ ေန႔စဥ္ဘဝမွာ လိုက္နာၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ဆင္းရဲတာဟာ သဘာဝသယံဇာတ မရွိလို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သဘာဝေဘးအႏၲရာယ္ေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္က စိတ္ေနသေဘာထားေၾကာင့္ပါ။ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားေတြကို လိုက္နာလိုစိတ္၊ (မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို) သင္ေပးလိုစိတ္ မရွိလုိ႔ပါ။

ေရႊျပည္သူ (ဘာသာျပန္ပါသည္)

အေပၚကစာကို ဖတ္အၿပီးမွာ ေန႔လည္က အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ခဲ့တာကုိ သတိရမိပါတယ္။ သူနဲ႔ေျပာျဖစ္တာကို အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အက်ိဳး သယ္ပိုးဖို႔ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေကာင္းဆံုးလူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ေနျခင္းဆိုတဲ့ သဲတပြင့္ကေန စရမယ္ ဆိုတာေလး ေတြးမိသြားပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မက ေပၚလီယာနာ လက္သစ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္အရာမဆို အေျပာလြယ္သေလာက္ အလုပ္ခက္တယ္ဆိုတာကိုလည္း နားလည္မိပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမဆို လူတိုင္းလူတိုင္း အေပၚက အေျခခံ ကိုယ္က်င့္တရားေလးေတြ တတ္ႏိုင္သမွ် ပ်ိဳးေထာင္သြားၾကမယ္၊ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြဆီ လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကမယ္ဆိုရင္ ပိုေကာင္းတဲ့ အနာဂတ္က မလြဲမေသြ ေရာက္လာမယ္လို႔ေတာ့ ယံုၾကည္ေနမိတာပါပဲ... အားလံုး (အနည္းဆံုးေတာ့) ေတာက္ပၾကည္စင္တဲ့ သဲပြင့္ေလးေတြ ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစရွင္...

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ဆႏၵေပါင္းမ်ားစြာ

ကၽြန္မရဲ႕ လတ္တေလာ စိတ္ဆႏၵေတြကိုေရးဖို႔ မမ ဂ်ဴနီယာလြင္ဦးက Tag လာတာေၾကာင့္ ခ်ေရးၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ ခ်စ္ခင္မႈနဲ႔ သတိတရ Tag တဲ့ မမ Jr ကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ (အေျဖေတြကို မ ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ း)

(၁) အစားခ်င္ဆံုး အစားအစာ - ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖအိမ္ျပန္လာရင္ ဝယ္ဝယ္လာတတ္တဲ့ ထမင္းေၾကာ္ေလး (အခုေတာ့ အဲဒီဆိုင္ေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး ထင္ပါရဲ႕)

(၂) ေန႔တိုင္းစားျဖစ္တဲ့ အစား - ထမင္း နဲ႔ ဟင္း

(၃) အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - မရွိပါ။

(၄) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မရွိပါ။ (Gucci ရဲ႕ Envy Me ကို သိပ္ႀကိဳက္လို႔ ဟိုးတုန္းက ဆြတ္ခဲ့ဖူးေပမယ့္ ကုိယ့္ေရေမႊးနံ႔ ကိုယ္ရွဴရင္း ေခါင္းကိုက္တတ္တဲ့ ေဝဒနာ ေနာက္ပိုင္းပိုဆိုးလာတာနဲ႔ မသံုးျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ သူမ်ား လက္ေဆာင္ေပးလို႔ အလကားရထားတဲ့ ပုလင္းေလးေတာင္ ဒီအတိုင္း ဖုန္ေတြတက္လို႔ း)

(၅) အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - ကိုယ့္ေမြးေန႔ကို သတိတရရွိတာေလး ပါပဲ။

(၆) အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - iPhone (အရင္တုန္းက “iPhone ကို လံုးဝမသံုးခ်င္ဘူး”လို႔ ေျပာခဲ့ေသးတာ။ ခုေတာ့လည္း (User's Convenience ကို အဓိက ဦးစားေပးထားတဲ့ Interface ကိုႀကိဳက္သြားေတာ့) သူမွသူ ျဖစ္လုိ႔။ ေၾသာ္ စိတ္ေတြ ေျပာင္းလဲပံုမ်ားေနာ္ း)

(၇) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - iPhone 4

(၈) အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - စာဖတ္ျခင္း (Online ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ စာအုပ္ထဲကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တိုင္းလုပ္ခ်င္ေနတဲ့ အရာပါ)

(၉) အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - အိမ္ကို လြမ္းတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ျမန္မာသံစဥ္သီခ်င္းေတြ (ဥပမာ - ေဒၚျဖဴသီရဲ႕ ေရႊလည္တိုင္ လိုမ်ိဳး) နဲ႔ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ Pop တို႔ R&B တို႔ အမ်ားဆံုး နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။

(၁၀) အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - (အခုေလာေလာဆယ္) ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕“ပိုခ်စ္ရတဲ့သူ ကိုယ္ပဲျဖစ္ပါေစ..”

(၁၁) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာ ရဲ႕ “စံပယ္ဦးဝတၳဳတိုေပါင္းခ်ဳပ္”

(၁၂) အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - “ဓမၼစကား ေန႔တိုင္းၾကားက စိတ္ထား ေဖြးလက္ သိဥာဏ္ထက္၏” တဲ့။ ညစ္ႏြမ္းရႈပ္ေထြးေနတဲ့ စိတ္ထားကို ေဖြးလက္လာေစခ်င္မိပါတယ္။

(၁၃) အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - စိတ္ ျငိမ္းခ်မ္းခ်င္ပါတယ္။

(၁၄) အလိုခ်င္ဆံုးဆု - ျငိမ္းေအးမႈ

(၁၅) အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - ျမန္မာျပည္ကအိမ္

(၁၆) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - (ရံုးကိုဖယ္လိုက္ရင္) စာသင္ခန္းေလး တစ္ခန္းေပါ့

(၁၇) အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္ေတြတုန္းကေတာ့ “Made in Dagenham” ကို ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည့္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ၾကည့္ၿပီးသြားလို႔ (Movie Review လည္း ေရးပါဦးမယ္ း) ေလာေလာဆယ္ အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရယ္လုိ႔ မရွိျပန္ပါဘူး း)

(၁၈) အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေျပာသင့္တယ္ ထင္တာေတြ ေျပာခဲ့ၿပီး၊ မေျပာသင့္ဘူး ထင္တာေတြကိုလည္း ေက်ေက်နပ္နပ္ မ်ိဳခ်ပစ္ခဲ့တယ္လို႔ ထင္တာေၾကာင့္ ခုခ်ိန္မွာ “အေျပာခ်င္ဆံုးစကား” ရယ္လို႔ မရွိေတာ့ပါဘူး။

(၁၉) အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - ျမတ္စြာဘုရား (ျမတ္စြာဘုရားက လူသားခႏၶာကေန ျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆၿပီး ေရးလိုက္တာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားကို လူသားရယ္လို႔ ေရးတာမွားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အယံုၾကည္ဆံုးလူသား မရွိဘူးလို႔ပဲ ေျဖရမွာပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ မယံုၾကည္ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္ကအမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းေနၿပီး အမွားေတြလည္း လုပ္ၿပီးရင္း လုပ္မို႔လို႔ း)

(၂၀) မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ၁၅၀၀ အခ်စ္က မေျပာင္းမလဲဘဲ ထာဝရတည္ျမဲႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္။ (ကၽြန္မရဲ႕ ပုဂၢလိက အျမင္သက္သက္သာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲ ႏိုင္ပါေၾကာင္း း)

(၂၁) အမုန္းဆံုးအရာ - ကိုယ့္ေဒါသစိတ္ (ဒုကၡေတြ ေပးလြန္းလို႔။ ေဒါသစိတ္ကို ျပန္မုန္းရတာကပဲ ေဒါသ ျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ တစ္ေယာက္ထဲကို ရႈပ္ယွက္ခတ္ ေနေတာ့တာပဲေနာ္ း))

(၂၂) အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - Pepsi

(၂၃) လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - အိမ္က Laptop ေလးနဲ႔ ရံုးက Desktop Computer

(၂၄) မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ေမးရိုး (အတိတ္ဘဝက သူမ်ားေတြကို လက္သီးနဲ႔ တအားထိုးခဲ့ပံု ရတယ္လို႔ ခဏခဏ ေတြးမိပါတယ္)

(၂၅) အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - အသက္ (၄) ႏွစ္ေက်ာ္ Laptop အိုကေလး

(၂၆) လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - Madonna ရဲ႕ Take A Bow ကို နားေထာင္ေနမိျပန္ပါတယ္။

(၂၇) အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - အကုသိုလ္ျဖစ္ေစတဲ့ အလုပ္မွန္သမွ် (ဒါေပမယ့္လည္း လုပ္မိတာပါပဲေလ)

(၂၈) တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - ရင္ထဲက မရွိမဲ့ရွိမဲ့ တရားအသိေလး

(၂၉) အေၾကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - လက္ရွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဟိုအေကာင္ေလးေတြ (ေရးရင္းနဲ႔ေတာင္ အူယားပါတယ္)

(၃၀)ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - ကၽြန္မက “သဲ” လို႔ေခၚတဲ့ စာေရးေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းေလး၊ ဘေလာ့ ဆက္မေရးေတာ့တဲ့ အခင္ဆံုးေတြထဲက သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္၊ ဘေလာ့စေရးတာ မၾကာေသးတဲ့ အစ္မလို ခ်စ္ရတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္ (သူတို႔ေတြ ဘေလာ့မေရးခင္ကတည္း ကၽြန္မနဲ႔ ခင္မင္ခဲ့ၾကတဲ့သူေတြပါ)

(၃၁) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ေသာ့တြဲ၊ EZ-Link Card၊ Wallet၊ Planner နဲ႔ ဖုန္း

(၃၂) စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ကိုယ္ခ်စ္ခင္ ဂရုစိုက္တဲ့သူေတြ စိတ္ (သို႔) ကိုယ္ နာက်င္ေနရတဲ့အခ်ိန္ (ဒါေပမယ့္ ဒါေတြက အတိတ္က ကိုယ္ျပဳခဲ့ကံေတြ အက်ိဳးေပးခ်ိန္တန္တာပဲေလလို႔ ေျဖေတြးလိုက္ေတာ့ “စိတ္အညစ္ဆံုး အခ်ိန္”ႀကီးက “စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္” မဟုတ္ေတာ့ ျပန္ပါဘူး)

(၃၃) အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - အခန္းေဖာ္ေလးနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ပိုင္တဲ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ကိုယ့္အခန္းေလးထဲမွာ

(၃၄) ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - “Pandas are the least racist animal, they're black, white AND Asian!!!” (ပန္ဒါဝက္ဝံေလးေတြဟာ လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားမႈ အနည္းဆံုးေသာ တိရိစာၦန္ေလးေတြပါ။ သူတို႔က အျဖဴလည္း ျဖစ္တယ္။ အမည္းလည္း ျဖစ္တယ္။ အာရွသားလည္း ျဖစ္တယ္ေလ) – မူရင္းေျပာသူ ရွာမေတြ႕ေတာ့တဲ့ YouTube Video တစ္ခုထဲက စကားေလးပါ။ ဟာသသက္သက္ရယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ ၾကားၾကားခ်င္း ျပံဳးမိရတဲ့ စကားေလးမို႔လို႔ပါ။

(၃၅) ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု - ေပးမယ္လို႔ စဥ္းစားထားတဲ့ သတင္းက အခုေရးခ်လို႔ မရေသးဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္သလိုေတြ ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ေနာက္လထဲမွာ ေပးႏိုင္မယ္ ထင္ပါရဲ႕ း)

(၃၆) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ တအားပါးလ်သြားတဲ့ အခ်ိန္

ပ်င္းစရာ ကၽြန္မအေၾကာင္းေတြကို အဆံုးထိဖတ္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ း) စာလာဖတ္သူေတြလည္း အေပၚကအခ်က္ေတြထဲက တစ္ခ်က္ခ်က္ကို ေရးခ်င္စိတ္ေပါက္ရင္ ေကာမန္႔မွာ ေရးသြားႏိုင္ပါတယ္ေနာ္။ အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ေန႔တစ္ေန႔ ျဖစ္ပါေစရွင္... း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ဓားသြား

ထင္မထားခဲ့ပါဘူး
အဲေလာက္ထိ စူး…နစ္…ဝင္ေနခဲ့လိမ့္မယ္လို႔…
တစစ္စစ္နဲ႔ေတာ့ ျဖစ္ေနသား…
သတိမထားခဲ့လိုက္မိတာ…

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္
တစ္ရစ္ၿပီးတစ္ရစ္
တိုးတိုးဝင္လာလိုက္တဲ့ အဲ့ဒီ အခ်စ္ဓားသြား…
တအားနစ္မြမ္းထိရွမွပဲ
ေနာက္က်သိေတြ ဝင္ခဲ့…

ထားရမွာလဲ အသြားကျမျမ
ဘာသာဆြဲထုတ္ဖို႔ကလည္း မရဲနဲ႔…
အသည္းထဲ နစ္သထက္နစ္ဝင္ေနဆဲမွာပဲ
မင္း… ျဖတ္ကနဲ ဆြဲထုတ္ယူငင္လိုက္တယ္…

ႏွလံုးသားခမ်ာ
အံ့ၾသဆြံ႕အ…
ဝမ္းနည္းထိရွမႈေတြနဲ႔
ကိုယ့္ကို ေတြေတြၾကည့္ၿပီး
နာၾကည္း ျငိမ္သက္သြားေလရဲ႕…

ေရႊျပည္သူ
(23-March-2010)

ဖိုင္အေဟာင္းေတြ ျပန္ၾကည့္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ေလာက္က ေရးၿပီး (ဘာလို႔မွန္းမမွတ္မိ) မတင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ႕လို႔ တင္လိုက္ပါတယ္ း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ႏွလံုးေသြးျဖင့္ စေတးေသာ

ေရကန္က်ယ္လြင့္လြင့္ကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလႏုေအးကေလးက ဟိုးတုန္ကလိုပဲ… လတ္ဆတ္ဆဲ… ေရကန္က လက္ေဆာင္ေပးလုိက္တဲ့ ရနံ႔တစ္ခုနဲ႔ စြတ္စိုႏူးညံ့ဆဲ…

ဒီေနရာကို ျမတ္ မေရာက္ျဖစ္တာၾကာခဲ့ၿပီ… ျမတ္“တို႔” မေရာက္ျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာၿပီလို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္ပါလိမ့္မည္... တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ဒီေနရာေလးက ကိုမင္းေသာ္နဲ႔ျမတ္တို႔ ဘဝေရွ႕ေရးေတြ တိုင္ပင္ရာ၊ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အိပ္မက္လွလွေတြ မက္ခဲ့ရာ အမွတ္ရတ ေနရာေလးေပါ့… အင္းေလ အခုလည္း ဘဝေရွ႕ေရးတိုင္ပင္ဖို႔ပဲ ဒီေနရာကို ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ၾက ျပန္တာပါပဲ… ဒါေပမယ့္ ေလတိုးလို႔ မ်က္ႏွာေပၚ တဝက္တပ်က္ က်လာတဲ့ ျမတ္ဆံႏြယ္ေတြကို တခ်ိန္ကလို ကိုမင္းေသာ္ တယုတယ သပ္တင္မေပးေတာ့။ ျမတ္ကလည္း သူ႔လက္ေမာင္းကို အားကိုးတႀကီး ဆုပ္ကိုင္မထားမိေတာ့။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကုလားထိုင္ကိုယ္စီမွာ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ ထိုင္ရင္းသာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ဗလာမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္လို႔…

“အိမ္မွာ မေျပာဘဲ ဒီမွာ ဘာလို႔ခ်ိန္းရတာလဲ ျမတ္ရဲ႕…”

ပါးစပ္ကေျပာေနေပမယ့္ သူ႔မ်က္လံုးေတြက ဖုန္းဆီကမခြာ…

“သားေလးၾကားမွာ စိုးလို႔ပါ… ကိုမင္း”

သူ ဆတ္ကနဲျဖစ္သြားၿပီး ေမာ့ၾကည့္သည္။

“ဘာ… ဘာေတြမ်ား အေရးႀကီးလို႔လည္း…” ျမတ္ သူ႔ဖုန္းရွိရာ ေဝ့ကနဲၾကည့္ၿပီး…
“ကိုမင္း ဖုန္းထဲမွာ ဓာတ္ပံုေတြသိမ္းထားတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ကိုမင္းကိစၥကို ျမတ္သိေနတယ္…”

သူ႔လက္ထဲက ဖုန္းျပဳတ္က်မတတ္ ျဖစ္သြားသည္။ ဒါေပမယ့္ သူအခ်ိန္မွီ ဖမ္းလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ တယုတယ ျပန္ဆုပ္ကိုင္ထားလုိက္သည္။

“ျမတ္… ကိုယ္… ကိုယ္…”

စကားေျပာေကာင္းလြန္းတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ကိုမင္းေသာ္တစ္ေယာက္ စကားလံုးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တာ ျမတ္ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျမင္လိုက္ရသည္။ သူ တစ္စံုတစ္ခု ေျပာႏိုင္လာသည္အထိ ျမတ္စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ပါသည္။

“ျမတ္… ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲဟင္…”
“အဲဒါ အေရးႀကီးေသးလို႔လား ကိုမင္း… ျမတ္ သိတာ ၆ လေလာက္ရွိပါၿပီ…။ ကိုမင္း အရိပ္အကဲကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မွန္လိုရႈလာတာပဲေလ။ ကိုမင္း ေျခလွမ္းပ်က္ေတာ့လဲ ျမတ္အတြက္ ခ်က္ခ်င္းသိဖို႔က သိပ္မခက္ခဲ့ပါဘူး။ ဖုန္းထဲက ဓာတ္ပံုေတြကေတာ့ ဟိုတရက္ အိမ္က လိုင္းဖုန္းပ်က္ေနလို႔ ေမေမရင့္ဆီ အေရးတႀကီးဆက္စရာရွိတာနဲ႔ ခဏယူသံုးရင္း ေတြ႕တာ… အဲဒီက်မွ ျမင္ဖူးတယ္ေလ…”

ကိုမင္းေသာ္ မ်က္ႏွာက ဆိုးဆိုးဝါးဝါးကို ပ်က္ယြင္းေနခဲ့ၿပီ။ ၆ လလံုးလံုး မ်က္ႏွာတခ်က္မပ်က္ ဝတၱရားတခ်က္မပ်က္ဘဲ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ ရွိေနႏိုင္ခဲ့သလို ခုလည္း တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ရွိလြန္းလွတဲ့ ျမတ္ကို အံ့ၾသေနပံုရသည္။

“ဒါ… ဒါဆို အခုမွ ျမတ္က ဘာလို႔ေျပာတာလဲ…”

“အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဒီေလာက္ အေလးအနက္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လည္း မထင္မိေတာ့ ျမတ္ဒီစကားကို ေျပာထြက္ဖို႔ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ တည္ျငိမ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနခဲ့တာကေန ၾကာသြားခဲ့တာ။ ျမ ေသြးပူေနတုန္း ေျပာမိရင္ စကားေတြမ်ား စကားေတြမွားနဲ႔ အိမ္ေထာင္အလြယ္တကူ ျပိဳကြဲမွာစိုးတယ္ေလ။ အခုေတာ့ ကိုမင္းက ေတာ္ေတာ္ေလး စြဲလမ္းေနပံုရလာေတာ့ ျမတ္ မေျပာဘဲေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ထင္လို႔ပါ…”

“ကိုယ္… သူ႔ကို သနားတာပါ။ အဲဒီကေန သံေယာဇဥ္ ျဖစ္…” သူေျပာရင္း ျမတ္မ်က္ႏွာကို ခိုးၾကည့္သည္။ ရက္စက္လွခ်ည္ရဲ႕လို႔ ထပ္ေျပာဖို႔ေတာင္ ျမတ္မွာ အင္အားမရွိေတာ့။ ေျပာစရာ ရွိတာသာ အားတင္းၿပီး ဆက္ေျပာရသည္။

“ကိုမင္း အိမ္ေထာင္၂ခုကို တျပိဳင္ထဲ လိုခ်င္လို႔ေတာ့ မရဘူးလို႔ ေျပာရင္ ျမတ္အမ်ားႀကီး ေတာင္းဆိုရာ မေရာက္ဘူးလို႔ ထင္တာပဲ။ အဓိကက… သား အတြက္ပါ…။ ျမတ္ေမတၱာေတြ သားတစ္ေယာက္ထဲကိုပဲ ပံုေအာေပးခ်င္လို႔ ေနာက္ထပ္သားသမီး မယူဘဲေနခဲ့တာ။ ျမတ္ အတၱႀကီးတယ္ပဲ ဆိုဆို သားဘဝမွာ အေဖရဲ႕ေမတၱာကို မွ်ေပးရမယ့္ တစိမ္းအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေသြးေတြ ရွိမလာေစခ်င္ဘူး…။ အားလံုးက သားအတြက္ပဲ ျဖစ္ေစရမယ္။”

ကိုမင္းေသာ္ အသက္မရႈဘဲ ျမတ္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။

“အဲဒီေတာ့ ျမတ္ တစ္ခုပဲ ေတာင္းဆိုခ်င္တာက ကိုမင္း အဲဒီေကာင္မေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ထပ္ထူေထာင္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္ သားသမီးလံုးဝမယူဘူးဆိုတဲ့ ကတိပါပဲ…”

ကိုမင္းေသာ္ ေက်ာက္ရုပ္တရုပ္လို ျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္မွ တျဖည္းျဖည္း လႈပ္ရွားလာၿပီး…

“ျမတ္… ကိုယ့္ကို ကြာရွင္းဖို႔ေျပာမယ္ ထင္ေနတာ”

လက္ထပ္တဲ့ ေန႔ကတည္းက “ေနာက္တစ္ေယာက္မ်ား ေပၚလာရင္ ခ်က္ခ်င္းကြာရွင္းမွာေနာ္” လို႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ျမတ္ ဘယ္ေလာက္စိတ္ႀကီးေၾကာင္း သူေကာင္းေကာင္း သိသည္ေလ။

“ဟင့္အင္း… သားေလးေမြးကထဲက ျမတ္ဘက္ကစၿပီး အိမ္ေထာင္ျပိဳကြဲမယ့္ ကိစၥေတြ စကားေတြ လံုးဝမေျပာဘူး မလုပ္ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တာ။ မိမစံု ဖမစံု ႀကီးျပင္းရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒုကၡကို ကိုမင္း တခါမွ စဥ္းစားမၾကည့္မိဖူးဘူး မဟုတ္လားဟင္…။ ျမတ္ကေတာ့ သားေလး ေမြးကထဲက အကုန္ေလ့လာတယ္။ စဥ္းစားထားတယ္”

“ကိုယ္လည္း သားကို မခ်စ္ဘဲ ေနပါ့မလားကြာ…”

“ကိုမင္း သားကို သိပ္ခ်စ္တာ သိပါတယ္။ ဟိုကေလးမေလးနဲ႔ ကိစၥျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ သားအတြက္ အခ်ိန္ေပးတာကို မေလွ်ာ့ခဲ့လို႔ ျမတ္က ေက်းဇူးတင္ေနတာ။”

ခနဲ႔ေျပာ ေျပာတဲ့ စကားမ်ားလားဆိုၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တည္ျငိမ္ၾကည္လင္ေနတဲ့ ျမတ္မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ကိုမင္းေသာ္ သက္ျပင္းဖြဖြခ်သည္။

“ဒါေပမယ့္ သားကို အေၾကာင္းျပၿပီး ျပန္ခ်ည္ေႏွာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္လို႔ မထင္ေစခ်င္ဘူး… ျမတ္အေနနဲ႔ သားနဲ႔ အနီးဆံုးမွာ ကိုမင္းရွိေနႏိုင္သမွ် ရွိေနေအာင္ ဆြဲဆန္႔ခ်င္တာမ်ိဳးပါပဲ။ ကိုမင္း ဟိုကေလးမနဲ႔ ဘဝသစ္စခ်င္လို႔ အျပတ္ထားခဲ့မယ္ ဆိုရင္လည္း ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းခြဲေပးမွာပါ။ ျမတ္တို႔ သားအမိကံေပါ့…”

ခ်စ္သူဘဝကထဲက သူ႔လက္ေမာင္းကို ခိုတြဲၿပီး ထာဝစဥ္အားကိုးခဲ့တဲ့ ျမတ္ႏႈတ္ခမ္းက ဒီလိုစကားေတြ ၾကားရတာ ကိုမင္းေသာ္အတြက္ အိပ္မက္လိုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနသည္။

“ကိုယ္ ျမတ္တို႔သားအမိနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ခြဲႏိုင္ပါ့မလဲကြာ…”

အဲဒီစကားေနာက္မွာ “ဟိုကေလးမေလးနဲ႔ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနပါေတာ့မယ္”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုေတာ့ ျမတ္အရူးတစ္ေယာက္လို ေမွ်ာ္လင့္မေနခ်င္ေတာ့ပါ။

“ေနာက္တစ္ခုက ကိုမင္း… ျမတ္ ျပန္အလုပ္လုပ္ေတာ့မယ္။ သားေလး ကိုယ္ဝန္ရကတည္း ကိုမင္း စိတ္တိုင္းက် ျမတ္အလုပ္ထြက္ေပးထားတာ။ အခု ျပန္လုပ္ဖို႔ လိုၿပီေလ…။ သားေလးလည္း ေက်ာင္းမွာေပ်ာ္ၿပီး သူ႔ဘာသာ သြားတတ္လာတတ္ လုပ္တတ္ကိုင္တတ္ ရွိေနၿပီ”

“မဟုတ္ဘူးေလ… ျမတ္ အလုပ္မလုပ္တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ အဆင္ေျပပါ့မလား…”

“ျမတ္ ျပင္ဆင္ၿပီးပါၿပိ။ ျမတ္အလုပ္ေဟာင္းက ဆရာကပဲ ျမတ္ကို ျပန္ေခၚတယ္။ အလုပ္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ စာေမးပြဲတစ္ခုေတာ့ ျပန္ေျဖဖို႔ လိုတယ္ဆိုလို႔ ျမတ္ေျဖၿပီးၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္က ေအာင္လည္း ေအာင္သြားၿပီ။ ကိုမင္းကို ဒါေတြ ေျပာမျပဘဲေနခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမတ္ေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားတိုင္း ကိုမင္းက အလုပ္ရႈပ္ေနလို႔…”

“အလုပ္ရႈပ္ေနလို႔” ဆိုတဲ့စကားအေရာက္မွာ ကိုမင္းေသာ္ အားတံု႔အားနာနဲ႔ ျမတ္မ်က္လံုးေတြဆီကေန အၾကည့္ကို လႊဲလိုက္သည္။

“မဟုတ္ပါဘူး ျမတ္ရယ္။ ျမတ္ပင္ပန္းပါတယ္။ ကိုယ္ ျမတ္တို႔နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ မခြဲပါဘူး…။ ေနာက္သူ႔ကိုလည္း ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ လက္ထပ္ယူမွာ မဟုတ္ပါဘူး”

“အဲလိုေျပာတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုမင္း။ ဒါေပမယ့္ ျမတ္ျပင္ဆင္ပါရေစ။ သားပညာေရးအတြက္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားေစႏိုင္တဲ့ Risk မ်ိဳး ျမတ္ မယူႏိုင္လို႔ပါ။ ဟိုကေလးမေလးဟာ အင္မတန္ ခ်စ္စရာ ျမတ္ႏိုးစရာ ေကာင္းေနလို႔သာ ျမတ္တို႔ရွိေနရက္နဲ႔ ကိုမင္း စိတ္ေျပာင္းသြားခဲ့တာပဲ။ ေနာင္တခ်ိန္ စိတ္ေနာက္တမ်ိဳးမေျပာင္းႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူကမွ အာမ မခံႏိုင္ဘူးေလ…။ အဲဒီအခါက်ရင္ ျမတ္မွာ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္မယ့္ အေျခအေနမ်ိဳး ရွိေနခ်င္တယ္…”

သူ နည္းနည္း စိတ္တိုသြားပံုရသည္။

“မင္းကိုယ့္ကို မယံုဘူးေပါ့…” ဟိုးတုန္းကဆိုရင္ သူေျပာလိုက္တိုင္း ျမတ္ ပ်ာပ်ာသလဲေခ်ာ့ရတဲ့ စကား။ အခုေတာ့ ျမတ္က “ယံုရမယ္ ဟုတ္လား” ဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ တခ်က္အၾကည့္မွာပဲ သူေခါင္းငိုက္စိုက္ က်သြားသည္။

“ျမတ္ကိုေတာ့ အားနာမေနပါနဲ႔ေတာ့… ျမတ္ သိပ္မထက္ျမက္ခ်င္သာ ေနမယ္ ကိုမင္းနဲ႔ အိမ္ေထာင္သက္တေလွ်ာက္မွာ ကိုမင္းထင္ေနခဲ့သေလာက္ ျမတ္မညံ့ပါဘူး။ ကိုမင္းကို ခ်စ္လို႔သာ အားကိုးေနခဲ့တာပါ။ ျမတ္ဘာသာ အဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္။ တစ္ခုပါပဲ… ဘာပဲလုပ္လုပ္ သား စိတ္ဒဏ္ရာ မရဖို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ကိုပဲ ဦးစားေပး စဥ္းစားေပးပါလို႔ ျမတ္ထပ္ေျပာခ်င္ပါတယ္…”

သူ တိတ္ဆိတ္သြားၿပီး ခဏၾကာမွ…

“ျမတ္… ကိုယ့္ကို… ခ်စ္ေရာ… ခ်စ္ေသးရဲ႕လား…”

အိုး… ေလာဘႀကီးလိုက္တဲ့ ကိုမင္း…။ ျမတ္စိတ္ထဲမွာ မ်က္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေမးဖို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား မသင့္ေတာ္တဲ့ ေမးခြန္းလဲကြယ္။

“အဲဒီအေၾကာင္းကို ျမတ္မစဥ္းစားမိတာ ၾကာၿပီ ကိုမင္း…။ ကဲ ျပန္ၾကရေအာင္ပါ… သားေလးလည္း ေမွ်ာ္ေနေတာ့မယ္”

ျမတ္ ေျပာေျပာဆိုဆို ထိုင္ရာကထ သူ႔ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး ကားရွိရာဘက္ကို ဦးတည္လိုက္သည္။ အေနာက္ဘက္က ထြက္လာတဲ့ သူ႔အသံက တိုးညွင္းလိႈက္ခတ္ေနသည္…

“ျမတ္ကို ကိုယ္အဆံုးရံႈးမခံႏိုင္ဘူး…” ျမတ္လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေငးရီရီ ေျပာမိသည္…

“စိတ္မပူပါနဲ႔ ကိုမင္း… ကိုမင္းအေပၚမွာ ျမတ္ အျမဲတမ္း ဝတၱရားေက်ေနမွာပါ။ ၾကင္လည္း ၾကင္နာမွာပါ။ ေမတၱာလည္း တကယ္ ထားမွာပါ…။ ကိုမင္း ျမတ္တို႔နဲ႔ အတူရွိေနဖို႔ ျမတ္ဘာမဆို လိုက္ေလ်ာဖို႔ အဆင္သင့္ပါ… သားေလးအတြက္ေလ…”

ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ခပ္သြက္သြက္လွမ္းလာေတာ့ ကိုမင္းေသာ္ အေနာက္မွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း က်န္ခဲ့သည္။ ေလွ်ာက္လာရင္းကေန တခုခုကို ေတြးမိသလိုနဲ႔ ခပ္ေအးေအးျပံဳးရင္း ျဖတ္ကနဲ ေနာက္လွည့္ေျပာသည္…

“ကိုမင္းအေပၚ ျမတ္ထားတဲ့ ေမတၱာက အေမတစ္ေယာက္က သားသမီးကို ထားတဲ့ ေမတၱာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ျဖစ္တယ္မဟုတ္လား ကိုမင္း…”

ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း ခ်ာကနဲလွည့္ၿပီး ေရွ႕ဆက္လွမ္းေတာ့ ကိုမင္းေသာ္ အေနာက္ကေန ျမတ္ကို တေၾကာ္ေၾကာ္ေခၚရင္း ေျပးလိုက္လာသည္။ မီလုမီခင္မွာပဲ ျမတ္လက္ေမာင္းကို ဖြဖြလွမ္းဆုပ္သည္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မ်က္ႏွာေပၚ ျဖတ္တိုက္ျပန္တဲ့ေလေၾကာင့္ တဝက္တပ်က္ ဝဲက်လာတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြကို ျမတ္ ကိုယ့္ဖာသာပဲ ခပ္တင္းတင္း သပ္တင္ ဆြဲဖိလိုက္သည္။

ေဘးနားေရာက္လာတဲ့ ကိုမင္းေသာ္ ျမတ္မ်က္ႏွာကို စူးစမ္းသလို ၾကည့္ေတာ့ တင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ေတြ႕ရသည္။ ျမတ္ကေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ျပံဳးေနသည္ဟု ထင္ေနေလသည္။

ေရႊျပည္သူ
(12:38 PM ~ 08-May-2011)

ရင္ေသြးအတြက္ ႏွလံုးသားေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ဘဝေတြ စေတးေပးခဲ့ေသာ၊ စေတးထားရဆဲျဖစ္ေသာ မိခင္မ်ားအားလံုးအတြက္… (အားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ Mother’s Day ျဖစ္ပါေစရွင္)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

လက္ဆင့္ကမ္း ေရာင္စဥ္

“We can't help everyone, but everyone can help someone.”
Dr. Loretta Scott

“ကၽြန္မတို႔ေတြ လူတိုင္းကို မကူညီႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းက တစံုတေယာက္ကိုေတာ့ ကူညီႏိုင္ပါတယ္”
ေဒါက္တာ ေလာ္ရက္တာ စေကာ့တ္

ကၽြန္မ စကၤာပူကို ေရာက္ခါစက တက္ရမယ့္ေက်ာင္းကို (ေနာက္ေတာ့ ဆက္မတက္ျဖစ္ခဲ့ပါ) ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရာက္တဲ့အခါ တေနရာနဲ႔တေနရာ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ သြားရေလာက္ေအာင္ က်ယ္တဲ့ ေက်ာင္းဝန္းႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မသြားရမယ့္ေနရာကို မေရာက္ဘဲ တဝဲလည္လည္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေျမပံုေတြၾကည့္ၿပီး ႀကိဳးစားေပမယ့္ သြားခ်င္တဲ့ေနရာကို မေရာက္ႏိုင္ဘဲ အခ်ိန္ေတြသာ ပိုကုန္လာတဲ့အခါ “ပါးစပ္ပါ ရြာေရာက္” ဆိုသလို အနားမွာ ေတြ႕တဲ့ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကိုပဲ ေမးရပါေတာ့တယ္။ ကုသိုလ္ကံေကာင္းစြာနဲ႔ပဲ ေမးမိတဲ့လူက အင္မတန္ကူညီတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ (သူ႔ဦးတည္ရာ ဟုတ္ပံုမရတဲ့) ကၽြန္မသြားရမယ့္ ေနရာကို ေက်ာင္းပတ္ဘတ္စ္ကားစီးၿပီး ေရာက္တဲ့အထိ လိုက္ျပခဲ့ပါတယ္။

သြားရမယ့္ေနရာေရာက္တဲ့အခါ ကၽြန္မက အရမ္းေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ မထင္မွတ္ဘဲ သူျပန္ေျပာခဲ့တဲ့စကားေလးက တကယ္ကို မွတ္သားစရာပါ…

“လူေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကူညီဖို႔လိုတာေၾကာင့္ (ေက်းဇူးတင္တဲ့အေနနဲ႔) ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားကို အခုကူညီသလို တျခားလူေတြကိုလည္း ဆက္ၿပီးကူညီေပးလိုက္ပါ” တဲ့... (ႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ၿပီမို႔လို႔ မွတ္မိသလိုပဲ အဓိပၸါယ္ေပၚေအာင္ ေရးလိုက္ပါတယ္)

ကၽြန္မ ဒီလိုစကားမ်ိဳးဆန္ဆန္ကို စာေတြထဲမွာ ဖတ္ဖူးေပမယ့္ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႕ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ စိတ္ထဲ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ားလွလိုက္တဲ့ စိတ္ကူးလဲေနာ္။ သိမ္ေမြ႕ၾကည္လင္တဲ့ ေရာင္စဥ္တန္းတစ္ခုကုိ မွန္ခ်ပ္ေပါင္းမ်ားစြာက တဆင့္ၿပီးတဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းသြားသလိုမ်ိဳးလို႔ ကၽြန္မေတာ့ ျမင္မိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ “ကူညီမႈ” ဆိုတာ ေငြေတြ သိန္းခ်ီေပးကမ္းမွရယ္ မဟုတ္ဘဲ အေသးအဖြဲေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္စြမ္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ တဖက္သား အနည္းနဲ႔အမ်ား အဆင္ေျပသြားေစတဲ့ အရာအားလံုးကို ဆိုလိုတယ္လို႔ ကၽြန္မနားလည္မိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ သတိမထားမိလို႔သာ… တကယ္ေတာ့ ေပးသူေတြဟာ ဘယ္တုန္းကမွ ေပးသူေတြသက္သက္ မဟုတ္ၾကပါဘူး။ ေစတနာမွန္သူတိုင္း တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ “ပီတိ” ကို အျမဲတမ္း ျပန္ရစျမဲမို႔လို႔ပါ။

ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ အခ်င္းခ်င္းရိုင္းပင္း ကူညီရမယ္ဆိုတဲ့ အသိက DNA ထဲမွာ ေမြးရာပါ ပါခဲ့သလိုမ်ိဳးဆိုေတာ့ အထူးေျပာစရာ မလုိေပမယ့္ တကယ္တမ္း ဘဝခရီးလမ္းတေလွ်ာက္က ေတာင္အျမင့္ႀကီးေတြကို လက္မအားႏိုင္ေအာင္ က်ားကုတ္က်ားခဲ ရုန္းကန္ႀကိဳးစား ကုတ္တြယ္တက္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူမ်ားကို လက္ကမ္းေပးဖို႔ ေမ့သြားတတ္ၾကတာပါပဲ။ လက္အားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာလည္း လက္ပမ္းက်ေနတာေၾကာင့္ လက္မလွမ္းမိတာေတြ ရွိမွာပါပဲ။ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြမွာ ဒီစကားေလးကို သတိရဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း အားလံုးကိုလည္း ျပန္ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမ့ေနခဲ့တဲ့ ဒီစကားေလးကို ျပန္သတိရေစတဲ့ စာၾကည့္တိုက္မွာ ကၽြန္မကို ကူညီခဲ့သူ လူစိမ္းတစ္ေယာက္ကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္မိေၾကာင္း အမွတ္တရေလး ထည့္ေရးခ်င္ပါတယ္။

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)