ၾကာသပေတး ညေန

“ငါ… ငါ စာၾကည့္တိုက္ သြားစရာ ရွိေသးတယ္ နင္တို႔ ျပန္ႏွင့္ေနာ္”

ရိုးရွင္းတဲ့ ဒီစကားေလးကိုပဲ သူမ မလံုမလဲ ေျပာမိေတာ့ ခင္သက္နဲ႔ ေနာ္ေနာ္တို႔က နားမလည္သလို ၾကည့္သည္။

“စာၾကည့္တိုက္? ဘာလုပ္ဦးမလို႔လဲဟ။ ဒီေန႔က နင္ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ေလ။ အတူတူျပန္ခ်င္တယ္ဟာ…”
“ငါ စာအုပ္ ျပန္အပ္စရာ ရွိလို႔ပါ။ နင္တို႔ ညက်ရင္ အိမ္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ အဲဒီအခါက် ေတြ႕မယ္ေလဟယ္ ေနာ္”

ခင္သက္နဲ႔ ေနာ္ေနာ္နဲ႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ျပံဳးေယာင္ေယာင္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီး…

“နင္ခုတေလာ တခုခုကို ဖံုးကြယ္ထားသလုိပဲ။ ဒါဆိုလည္း ငါတို႔ သြားႏွင့္မယ္။ ညက်မွ မရရေအာင္ စစ္မယ္”

သူမ ေနာ္ေနာ့္စကားကို မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္။ ေယာင္ယမ္းၿပီး ေခါင္းျငိမ့္ျပေတာ့ သူတို႔ရယ္ၿပီး ထြက္သြားၾကသည္။ သူတို႔ ေက်ာခိုင္းလိုက္တာနဲ႔ သူမ ေျခလွမ္းေတြကို စာၾကည့္တိုက္ဆီ ဦးတည္ရင္း ေခါင္းထဲမွာလည္း အေတြးေတြ လံုးခ်ာလည္စ ျပဳလာသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မညာစဖူး ညာလိုက္မိၿပီလား။ သူမ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ပါ။ သူ႔ကို ေတြ႕ဖို႔က ဒီေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရးေလး တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့သည္ေလ။ ေနာက္ဆံုး… ဟုတ္သည္။ ဘဝမွာ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ သူ႔ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာစရာ မလုိပါ။ ထိုင္ေနက် ေနရာေလးမွာပဲ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလး ေဘးမွာ ခ်ရင္း ထိုင္ေနသည္။ မ်က္ခံုးထူတန္းတန္းေလးႏွစ္ခုကို တင္းေနေအာင္က်ံဳ႕ၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သည္းၾကီးမဲႀကီး ဖတ္ေနသည္။

သူမ သက္မကို ခ်ရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို စာအုပ္စင္ေတြၾကားထဲကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ထိုင္ေနက် ေနရာေလးမွာ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ အခုန္ႀကီးခုန္လႈပ္ေနတဲ့ ရင္ကို ပိုက္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးနဲ႔ တင္းတင္း ဖိထားရင္း သူ႔ကို ခိုးၾကည့္မိျပန္သည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူမ ဒီလိုလုပ္ေနမိတာ ရက္သတၱပါတ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါ။

ေကာင္မေလးေတြ သိပ္စိတ္ဝင္စားတာ ခံရတဲ့ သူ႔ကို အတန္းထဲမွာေတာ့ သူမေယာင္လို႔ေတာင္ မၾကည့္မိေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္မိစျမဲ။ တကယ္ေတာ့ သူမ အရွက္သည္းေနမိတာသာ ျဖစ္သည္။ အတန္းထဲက မီမီကို႔ သူငယ္ခ်င္း Mexican မေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကို လာလည္တုန္းကေတာင္ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး “He’s so hot” လို႔ ေျပာသြားတာ ၾကားရဖူးကတည္းက သူမကိုယ္သူမ ပိုသိမ္ငယ္တတ္လာသည္။ တကယ့္ အေခ်ာအလွေလးေတြ စိတ္ဝင္စားတာ ခံရတဲ့သူက သူမနဲ႔ တကမာၻစီျခားေနသလိုသာ ျမင္လာမိသည္။ သူကလည္း မီမီကိုတို႔ ေခ်ာငယ္တို႔နဲ႔ဆို ျပံဳးရယ္ ရႊင္ျမဴးေနတတ္သေလာက္ သူမကိုေတာ့ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ပံုမရ။ တခါပဲ လမ္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေလွ်ာက္လာတုန္း မျပံဳးမရယ္နဲ႔ ခပ္တည္တည္ ေသခ်ာၾကည့္သြားဖူးသည္။ သူမမွာေတာ့ သိမ္ငယ္စိတ္ ရင္ခုန္တုန္လႈပ္စိတ္ေတြနဲ႔ တညလံုး အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ခဲ့။

ၾကာသပေတး ညေနတစ္ခုမွာ သူ႔ကို စာၾကည့္တိုက္မွာ စေတြ႕ရာက ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း အဲဒီေနရာေလးမွာ သူ စာလာဖတ္ေနက်ဆိုတာ သူမ သိသြားခဲ့သည္။ အဲဒီေန႔ကစလို႔ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း စာၾကည့္တိုက္ကို သူမ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ အလြယ္တကူ မျမင္ရတဲ့ စာအုပ္စင္ေတြေနာက္က ေနရာလြတ္ေလး တစ္ခုကေန ထိုင္ေငးမိစျမဲ။ သူမရဲ႕ တဖက္သတ္ စြဲလမ္းမႈကို သိမ္ငယ္ရွက္ရြံ႕မိစျမဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထိန္းခ်ဳပ္ေပမယ့္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း အဲဒီေနရာေလးကို သူမ ေရာက္လာမိစျမဲ။
တစ္ခုေသာ ၾကာသပေတးညေနမွာေတာ့ သူ သူမကို ျမင္သြားခဲ့သည္။ သူမ ျပာျပာသလဲ စာအုပ္ဖတ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္ရသည္။ သူက ဘာမွ မျဖစ္သလို စာအုပ္ကို ဆက္ဖတ္ေနသည္။ အဲဒီေနာက္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း သူ သူမေရာက္လာတိုင္း တခ်က္ လွမ္းၾကည့္ၿပီး စာဆက္ဖတ္ေနတတ္္သည္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးတုန္းကေတာ့ ထိုင္ေနက် ေနရာမွာ သူမရွိေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ရွာေနတဲ့ သူမအျဖစ္ကို စာအုပ္ထရွာေနတဲ့ သူျမင္သြားသည္။ သူ႔ကို လိုက္ရွာေနမွန္း သူ သိမသိ မေသခ်ာေပမယ့္ သူမရွက္ရြံ႕စြာနဲ႔ အိမ္ကို ျပန္ေျပးလာမိသည္။ သူမ အျဖစ္ေတြကို အခင္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ ခင္သက္နဲ႔ ေနာ္ေနာ္တို႔ကိုေတာင္ ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့။

ေဖေဖတာဝန္က်တဲ့ ျမိဳ႕ႀကီးတစ္ခုကို တမိသားစုလံုး ေျပာင္းၿပီး အဲဒီျမိဳ႕က တကၠသိုလ္ကို ေျပာင္းတက္ရေတာ့မဲ့ အေၾကာင္း သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ ၾကာသပေတးညေနေတြကို သူမ ဘယ္ေလာက္ စြဲလမ္းေနမိလဲဆိုတာ ဘာသာ သိလိုက္ရသည္။ သူမမွာ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိခဲ့။ ေနာက္ဆံုး ၾကာသပေတးညေနေလးကိုပဲ ရွက္ေနတဲ့ၾကားက မပ်က္မကြက္ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့မိသည္။ သူမ တကယ္လည္း ေရာက္ခဲ့ပါသည္။

အေတြးမဆံုးခင္ မ်က္လံုးမွာ ေဝ့သီလာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ခပ္ဖြဖြသုတ္ရင္း သူရွိရာ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူမ တကိုယ္လံုး ေအးစက္သြားသည္။ နံရံကို မီထိုင္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြက သူမဆီမွာ စူးစူးစိုက္စိုက္။ သူမ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ေယာင္ယမ္းဆုပ္ၿပီး မ်က္လႊာခ်လိုက္မိသည္။ ေနာက္ အိတ္ထဲက စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကို ထုပ္သလိုလို ထည့္သလိုလိုနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္မိျပန္သည္။ ေနာက္ သူမၾကည့္ေနဦးမွာလားဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ မသိမသာ ခိုးၾကည့္မိျပန္ေတာ့ သူမရင္ေတြ ဟင္းလင္ျပင္ျဖစ္သြားသည္။ သူ… မရွိေတာ့။

သူမရဲ႕ ၾကာသပေတးညေနေတြ တကယ္ကို အဆံုးသတ္သြားခဲ့ၿပီပဲ။ အင္အားမဲ့ေနတဲ့ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ၾကမ္းျပင္ေကာ္ေဇာကို အားယူေထာက္ရင္း ထဖုိ႔ ဟန္အျပင္ ေဘးမွာ ရုတ္တရက္ ထိုင္ခ်လိုက္တဲ့ အရိပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ထိတ္ကနဲ လွည့္ၾကည့္မိေတာ့… သူ။ သူမနဲ႔ ၂ေပေလာက္သာ ကြာေတာ့သည္။

သူမ မယံုႏိုင္စြာ ေငးၾကည့္မိေတာ့ သူ သူမကို မၾကည့္ဘဲ ေရွ႕တည့္တည့္ကိုသာ ၾကည့္ရင္းေျပာသည္။

“xxxxx ကို ေျပာင္းေတာ့မလို႔ဆို။ မီမီကို ေျပာတာ ၾကားလို႔…”
“အင္း… ဟုတ္တယ္”

သူမ အိပ္မက္ထဲမွာ ေရာက္ေနသလို ခံစားခ်က္နဲ႔ ျပန္ေျပာမိသည္။ သူ အတန္ၾကာ တိတ္သြားျပန္သည္။ သူမကေတာ့ သူ ရွိေနျခင္းသက္သက္ကို ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ မ်ိဳးစံု ျဖတ္ေျပးေနသည္။

ခဏၾကာေတာ့ မထင္မွတ္စြာ သူေမးသည္။

“အဲဒီျမိဳ႕က်ရင္ အခု Mobile နံပါတ္ပဲ သံုးမွာလား”
“ဟင္… ေၾသာ္ အင္း… ဟုတ္တယ္။ ဒီနံပါတ္ပဲေပါ့” ေျပာရင္း ဒါဟာ အိပ္မက္လို႔သာ သူမ ထင္မိလာသည္။
“ကၽြန္ေတာ့ကို Missed Call ေပးေပးပါလား။ ကၽြန္ေတာ့နံပါတ္က xxxxxxxx” သူရြတ္သြားတဲ့ နံပါတ္ေတြကို လႈပ္ခတ္လြန္းေနတဲ့ သူမစိတ္ေတြက မဖမ္းလိုက္ႏိုင္။
“ဟင္… ဘာ… ဘာလဲဟင္”
“ခဏေနာ္…”
သူ သူမလက္ထဲက ဖုန္းကို ညင္သာစြာ (အနည္းငယ္လည္း ပိုင္စိုးပိုင္နင္းႏိုင္စြာ) ဆြဲယူသြားသည္။ အို သူ႔လက္ေတြလည္း တုန္လို႔ပါလား။ အရာရာက မယံုႏိုင္စရာ။ သူက သူမဖုန္းနဲ႔ သူ႔ဖုန္းကို ေခၚၿပီး Missed Call လုပ္လိုက္သည္။ သူမကို ဖုန္းျပန္ေပးရင္း…

“အတန္းေတြ အမ်ားႀကီးတူတူတက္ၿပီး အခုမွ စကားေျပာျဖစ္တယ္ေနာ္” သူမ ေခါင္းျငိမ့္ျပမိသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တိမ္ေတြေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုလို။ သူ ေျပာေနတာကို ခဏရပ္ၿပီးမွ ညင္ညင္သာသာျပံဳးရင္း…

“ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားက အေနတည္လြန္းေတာ့” ေျပာရင္း သူမ မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္သလို ငဲ့ၾကည့္ေတာ့ သူမ ရွက္ရြံ႕စြာ ေခါင္းကို ငံု႔လိုက္မိသည္။ အို သူကပဲ သူမကို ရွက္ေၾကာက္ေနသတဲ့လား…

သူမ ေခါင္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေမာ့မလာေတာ့ သူ ေနရာက ျဖည္းျဖည္းထသည္။

“အေနရခက္ေနၿပီ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္”

သူမ အလန္႔တၾကား ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူက ေက်ာေတာင္ ခိုင္းႏွင့္ၿပီ။ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ေငးေနတုန္း သူ ဆက္ကနဲလွည့္ၿပီး သူမနာမည္ကို ခပ္ဖြဖြ ေခၚရင္း…

“ကၽြန္ေတာ္… ၾကာသပေတးေန႔ ညေနတိုင္း ဖုန္းဆက္ပါရေစေနာ္”

ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း သူ လွည့္ထြက္သြားေတာ့ သူမ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ျမင္ကြင္းက ေပ်ာက္သည္အထိ ေငးၾကည့္မိသည္။ သူမရဲ႕ ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုလံုး သူနဲ႔အတူ ပါသြားသလိုပင္…

သူေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့ ေစာေစာက အျဖစ္ေတြကို သူမ မယံုႏိုင္ေတာ့။ ေသခ်ာေအာင္ သူမ ဖုန္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ ငံု႔ၾကည့္မိေတာ့ သူ႔နံပါတ္ကို ေခၚထားတဲ့ Call Record ေလးက သူမကို ႏွစ္သိမ့္ျပံဳးနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

သူမ ဖုန္းေလးကို ရင္မွာကပ္ရင္း သြားညီညီေလးေတြ အစီအရီေပၚေအာင္ ျပံဳးလိုက္မိသည္။

အခုလိုပဲ လွတဲ့… ဒါမွမဟုတ္ အခုထက္ပိုၿပီး လွတဲ့ ၾကာသပေတး ညေနေပါင္းမ်ားစြာကို ဆက္ၿပီး ပိုင္ဆိုင္ရဦးမည္လို႔ သူမယံုၾကည္သြားၿပီေလ…

ေရႊျပည္သူ
(11:04 PM ~ 28-Aug-2011)

သီႀကိဳးမဲ့ပုလဲသြယ္ကို အခုထိ ဇာတ္မသိမ္းႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ သိမ္းဖို႔ေျပာေနတဲ့ စာဖတ္သူ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ း) ဆက္ေရးႏိုင္ဖို႔ တကယ္ကို ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ အေပၚက ဇာတ္လမ္းေလးကို Jessica Jarrell ရဲ႕ Key To My Heart သီခ်င္းေလး နားေထာင္ရင္း ရလာတဲ့အေတြးေလးနဲ႔ ခ်ရးခဲ့တာပါ...