သီႀကိဳးမဲ့ ပုလဲသြယ္ (၁)

ေလးလံလြန္းလိုက္တာ…။ ေခါင္းေပၚ လည္တိုင္ေပၚ လက္ေကာက္ဝတ္ေတြ… လက္ေခ်ာင္းေတြေပၚက ဝိုင္းေငးေနတဲ့ မ်က္လံုးအတြက္ တျဖတ္ျဖတ္လက္ေပးေနတဲ့ ရတနာေတြဟာ သြယ့္အတြက္ေတာ့ ေလးလံမႈသက္သက္ကိုသာ ခံစားရေစသည္။ မ်က္ႏွာေပၚက မိတ္ကပ္ေတြ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြကေရာ… ျမင္သမွ်လူေတြကေတာ့ သြယ့္မ်က္ႏွာေလး သိပ္လွသတဲ့။ သြယ္ကေတာ့ အသက္ရႈသာ က်ပ္ေနမိသည္။

စင္ေပၚမွာ အရုပ္တရုပ္လို ေတာင့္ေတာင့္ေလး ထိုင္ေနတဲ့ သြယ့္မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို ခပ္စူးစူး ျဖာက်ေနတဲ့ စလိုက္မီးေရာင္ေတြကလည္း သြယ့္မ်က္လံုးေတြကို အေနရခက္ေစသည္။

“သြယ္… ေနေကာင္းရဲ႕လား။ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေနၿပီလား…”
ႏူးႏူးညံ့ညံ့ထြက္လာတဲ့ အသံၾကားမွ ေဘးမွာ ယွဥ္လ်က္ထိုင္ေနတဲ့ ကိုသူရကို သြယ္သတိရေတာ့သည္။ တညေနလံုး က်င့္သားရေနတဲ့ အျပံဳးတစ္ခုနဲ႔ ကိုသူရကို ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္ျပံဳးလိုက္ေတာ့ ကိုသူရက တစ္ရွဴးစေလး တစ္ခုနဲ႔ သြယ့္နဖူးဆံစပ္မွာ စို႔ေနတဲ့ ေခၽြးစေလးေတြကို ညင္ညင္သာသာ တို႔သုတ္ေပးသည္။ သြယ့္ပါးျပင္ေတြ ရဲကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ အာရံုကေတာ့ သြယ္တို႔ ထိုင္ေနတဲ့ စင္ရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္က စားပြဲဝိုင္းဆီကို အေျပးေရာက္သြားသည္။ သူၾကည့္ေနမွာလား… ။ အို သူကဘယ္တုန္းကမ်ား သြယ့္ကို ဂရုစိုက္ခဲ့လို႔လည္း။ အခုလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ မေတြးသင့္တာေတြကို သြယ္ေတြးမိေနျပန္ၿပီလား။ သြယ္ သူ႔ကို စိတ္ထဲ ႏွလံုးသားထဲက ေမာင္းထုတ္ပစ္ရေတာ့မည္လုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခပ္တင္းတင္း သတိေပးမိကာမွ သြယ့္မ်က္လံုးေတြ သူ႔ဆီ ေရာက္သြားျပန္သည္။

ခါတိုင္းနဲ႔ မတူဘဲ လည္ကတံုး အက်ႌအျဖဴဆြတ္ဆြတ္နဲ႔ လူႀကီးဆန္ဆန္ ရွင္းသန႔္ တည္ၾကည္ေနေသာ သူက ေဘးမွာရွိတဲ့ အန္ကယ္ႀကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားလက္ဆံု က်ေနသည္။ သြယ့္အၾကည့္ကို သတိေတာင္ မထားမိ။ အို သူ သြယ့္ကို အာရံုမရွိခဲ့တာ ဒါပထမဆံုးမွ မဟုတ္ဘဲကြယ္…

=============

သူ႔ကို သြယ္ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း Project တစ္ခုအတြက္ ထြက္ရတဲ့ ခရီးတိုေလး တစ္ခုမွာ ပထမဆံုး စေတြ႕ခဲ့ရသည္။

“အဲဒါ ငါတို႔ အဖြဲ႔ရဲ႕ အသင္းေခါင္းေဆာင္ေလ…” ခိုင္ေလး ခပ္တိုးတိုးေျပာေတာ့ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ေနာက္ ေငးမိသြားသည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးကို တင္းတင္းလြယ္ထားရင္း လက္ထဲမွာ စာရြက္ေတြ တစ္ထပ္ႀကီးနဲ႔ အနားက လူ၃ေယာက္ကို စီမံခန္႔ခြဲေနတဲ့ သူက အရြယ္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ ရင့္က်က္လြန္းေနသည္။

“ဟဲ့ ေငးလွခ်ည္လား။ ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း…” ခိုင္ေလးက ရယ္ၿပီးေျပာေတာ့…
“ေတာ္တယ္ေနာ္။ ငါတို႔နဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္…”
“ညီမင္းတဲ့။ သူက ဒီလို အလုပ္ေတြ ေမြးကတည္းက လုပ္လာတာ။ သူ႔မိဘေတြက ငယ္ငယ္ေလးထဲက ပရဟိတစိတ္ အျပည့္ သြင္းေပးထားပံုရတယ္။ ဟိုးတေလာက xxxx ျမိဳ႕ဘက္မွာ ကေလးစာသင္ေက်ာင္းေဆာက္တာ အပင္ပန္းအခံလြန္ၿပီး ေဆးရံုေတာင္ တက္လိုက္ရတယ္တဲ့”
ခဏၾကာေတာ့ သူက သြယ္တို႔ကို ခရီးအတြက္ Briefing သေဘာမ်ိဳး ေျပာသည္။ ေျပာေနတုန္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေသခ်ာမၾကည့္ စာရြက္ေတြကိုသာ မ်က္ခံုးထူထူေတြ တြန္႔ခ်ိဳးၿပီး ငံု႔ၾကည့္ေနသည္။ နဖူးမွာလည္း ေခၽြးစေလးေတြေတာင္ စို႔လို႔…

=============

ခရီးက ေပ်ာ္စရာေကာင္းေပမယ့္ နည္းနည္းေတာ့ ၾကမ္းသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ တေထာက္နားေတာ့ ဟင္းေခ်းမ်ားလြန္းတဲ့ သြယ္ ေၾကြးတဲ့ဟင္းနဲ႔ မစားႏိုင္။ အေၾကာင္းသိတဲ့ ခိုင္ေလးလည္း သူ႔ဟင္းက အတူတူဆိုေတာ့ ဘာမွ လုပ္မေပးႏိုင္ ျဖစ္ေနသည္။ မစားႏိုင္ဘူး ေျပာရမွာ အားလည္းနာ ရွက္လည္းရွက္ျဖစ္ေနတုန္း လူတစ္ေယာက္ အနားမွာ လာရပ္သည္။

“မ်ိဳးေက်ာ္”
မ်ိဳးေက်ာ္က သြယ့္အေၾကာင္း သိသူပီပီ မဲ့ရြဲ႕ရင္း…
“ဒီဒဏ္ေတြ မခံႏိုင္လည္း နင္လိုက္လာဖို႔ မေကာင္းဘူး။ ေရာ့…”

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ဗူးတစ္ဗူး ထိုးေပးသည္။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သြယ့္အႀကိဳက္ ၾကက္သားေၾကာ္ေတြ…
“ဟယ္ နင္ယူလာတာလား”
“ဘယ္ကလာ။ ကိုညီမင္း ေပးခိုင္းလိုက္တာ။ ဒါေတာ့ စားႏိုင္မယ္ ထင္တယ္တဲ့”

သြယ္ ရင္ေတြျဖတ္ကနဲခုန္သြားရင္ သူရွိရာကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ထမင္းထုပ္ကို ေျဖးေျဖးစားရင္း လယ္ကြင္းေတြဆီ ေငးေနသည္။

“သူကေတာ့ နင့္လိုမ်ိဳးေတြနဲ႔ သြားေနလာေနက်ဆိုေတာ့ အထာသိေနၿပီ ေနမွာေပါ့။ နင့္တစ္ေယာက္ထဲ အတြက္ မဟုတ္ဘူး။ ခိုင္ေလးကိုလည္း ေကၽြးဦး။”

မ်ိဳးေက်ာ္ဘာေျပာေျပာ သြယ္ ၾကက္သားေၾကာ္ေတြကိုသာ တယုတယ ငံု႔ၾကည့္လိုက္သည္။ အဲဒီေန႔က သြယ္ ထမင္းသိပ္ျမိန္ပါသည္။

=============

သြားရတဲ့ ျမိဳ႕ေလးမွာ Project လုပ္ရတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္မွာ လိုအပ္တဲ့ အလုပ္ေတြ မွန္သမွ် ဟာကြက္မရွိ ေထာင့္ေစ့ေအာင္ စီစဥ္ဦးေဆာင္ႏိုင္ၿပီး အတူသြားတဲ့ လူ ၇ ေယာက္လံုး အတြက္ ေနေရးစားေရးေတြကိုပါ ဂရုတစိုက္ရွိလြန္းတဲ့ သူ႔ကို သြယ္မေလးစားဘဲ မေနႏိုင္။ ရြယ္တူေပမယ့္ “ကိုညီမင္း” လို႔သာ ေခၚမိသည္။

ဒါေပမယ့္ သူက သြယ္တို႔ မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အေရာတဝင္ မရွိလွ။ လုပ္စရာေတြကလည္း သူ စာရြက္ထဲမွာ အေသးစိတ္ေရးၿပီး ခရီးစကတည္းက အားလံုးကို ေဝထားၿပီးသားမို႔ သိပ္ေမးျမန္းစရာ မလို။ တျခားလူေတြ ေမးေပမယ့္ သြယ္ကေတာ့ ဘာကို ရွက္မွန္းမသိဘဲ သူ႔ကို စကားမေျပာရဲ။ သူ႔ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြအတိုင္း လုပ္စရာရွိတာေတြကိုေတာ့ သြယ္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစား လုပ္သည္။ သူကေတာ့ သြယ့္ကို ရွိတယ္လို႔ေတာင္ မသိသလိုပင္။ ဒီလိုနဲ႔ မျပန္ခင္တရက္ ေရာက္တဲ့အထိ သူ႔နဲ႔သြယ္ စကားမေျပာဖူးခဲ့။

အဲဒီည အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္တရက္ အခ်ိန္တန္လို႔ အိမ္ျပန္ၾကရင္ သူ႔ကို မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ သြယ္ ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ ျဖစ္လာသည္။ အဲဒီအခါက်မွ သြယ္ သူ႔ကို ျငိတြယ္ေနၿပီမွန္း ရွက္လန္႔တၾကား သတိထားမိေတာ့သည္။

ခိုင္ေလးနဲ႔ တျခားမိန္းကေလး အေဖာ္ ၂ ေယာက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့ သြယ္ အိပ္လို႔မေပ်ာ္ႏိုင္ေသး။ ျပတင္းေပါက္က ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ဝင္လာတဲ့ ညေလညွင္းရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕ကျပင္ေလးေပၚ ဓာတ္မီးအိမ္ေလး ေဘးမွာခ်ရင္း ခဏထိုင္မိသည္။ ထိုင္ထိုင္ခ်င္း မ်က္လံုးေထာင့္မွာ မီးေခ်ာင္းအလင္းေရာင္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူတို႔တည္းတဲ့ မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္က မီးေရာင္။

အလင္းေရာင္ရွိရာ ၾကည့္မိေတာ့ သူ… ကိုညီမင္း။ သူလည္း အဲဒီအိမ္က အိမ္ေရွ႕ကျပင္ေလးေပၚမွာ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ထိုင္ေနသည္။ သူ႔ေရွ႕ စားပြဲပုေလးေပၚမွာေတာ့ စာရြက္တခ်ိဳ႕ ျပန္႔က်ဲေနသည္။ နည္းနည္းလွမ္းေပမယ့္ သူ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေနတာ ျမင္ရသည္။ သြယ္ လိုက္ၾကည့္မိေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ လေကြးေရးေတးေတးေလး။ ၾကယ္ေတြေတာ့ စံုလို႔။ သြယ္ အေတြးတစ္ခုရၿပီး အနားက မီးအိမ္ကို တုန္ရင္ေနတဲ့ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ခပ္ျမန္ျမန္ ပိတ္ပစ္လိုက္သည္။ ေနာက္ ဒူးေခါင္းေတြေပၚမွာ ေမးတင္ရင္း အေမွာင္ထဲကေန သြယ္ သူ႔ကို ထိုင္ေငးေနမိေတာ့သည္။

ခဏေနေတာ့ သူ စာရြက္ေတြကို ျပန္ငံုၾကည့္ေနျပန္သည္။ သြယ္ ဒူးေခါင္းေတြေပၚ ေမးေလးတင္ၿပီး စာရြက္ေတြနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို စိတ္ရွိလက္ရွိ ထိုင္ၾကည့္ရင္း တသိမ့္သိမ့္ ေက်နပ္ေနသည္။ မိနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ တသိမ့္သိမ့္ တိုက္ေနတဲ့ ေလညွင္းရယ္၊ ၾကည္ႏူးစိတ္ရယ္၊ တေနကုန္ပင္ပန္းထားတဲ့ ကိုယ္ခႏၶာရယ္ေၾကာင့္ သြယ္ ေမွးကနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

“ပုလဲသြယ္…”

ႏူးညံ့ျပတ္သားတဲ့ ေခၚသံသဲ့သဲ့ေၾကာင့္ သြယ္ မ်က္လံုးေတြဖြင့္ရင္း ဇတ္ကနဲ ႏိုးလာေတာ့… သြယ္ထုိင္ေနတဲ့ ကျပင္နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ လက္ပိုက္ရင္း မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ သြယ့္ ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ ျဖစ္သြားသည္။ သူ သြယ့္ကို မျမင္ဘူးလို႔ ထင္ေနခဲ့တာ။

သူ႔အိမ္ဘက္မွာ ဖြင့္ထားခဲ့တဲ့ မီးေခ်ာင္းေရာင္နဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာကို သြယ္ဝိုးတဝါး ျမင္ေနရသည္။ တည္ျငိမ္ေသာ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ သူ သြယ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ေနာက္ ခပ္တိုးတိုး…

“မအိပ္ေသးဘူးလား”

အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္က ညီမငယ္ကို သတိေပးသလို ေျပာတဲ့ အသံမ်ိဳး။

“အင္း… ခုပဲ … အိပ္ေတာ့မလို႔”

သြယ္ေယာင္ေယာင္ အမွားမွားနဲ႔ အနားက မီးအိမ္ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ ေနာက္ ျပန္ပိတ္မိျပန္သည္။ သူ႔ကို ေၾကာင္အအ ထပ္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ သူ သြယ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနဆဲ။ တခါမွ အၾကည့္ခ်င္းေတာင္ မဆံုဘူးတဲ့သူက ခပ္တည္တည္ စိုက္ၾကည့္ေနေတာ့ သြယ္ ရင္ေတြ ပိုခုန္လာသည္။ ဒီအခိုက္အတန္႔ဟာ အၾကာႀကီးလား ခဏေလးလား ဆိုတာလည္း သြယ္ မခြဲျခားႏိုင္ေတာ့။ သူ ဘာလို႔ မသြားေသးပါလိမ့္။ အို သြယ္အိမ္ထဲ ဝင္သြားလည္း ရတာပါပဲ။ သူကလည္း မသြားေသး။ သြယ္ကလည္း မဝင္ႏိုင္ ျဖစ္ေနျပန္သည္။

“သိပ္ေအးလာၿပီ…”

သူ ထပ္ေျပာေတာ့ သြယ္ ေခါင္းခပ္ျမန္ျမန္ ျငိမ့္ျပရင္း ဓာတ္မီးအိမ္ကို ပိုက္ၿပီး အေျပးတပိုင္းနဲ႔ အိမ္ထဲ ဝင္မိသည္။ တံခါးကို ဆြဲပိတ္မိေတာ့ သူ႔အသံကို ၾကားလုိက္ရေသးသည္။

“တံခါးကို ေသခ်ာပိတ္ဦးေနာ္”

အိပ္ယာေလးဆီ ျပန္ေရာက္ေတာ့ သြယ့္အာရံုမွာ ၾသရွႏူးညံ့တဲ့ အသံနဲ႔ စူးရွတည္ျငိမ္တဲ့ မ်က္ဝန္းေတြကသာ တဝဲလည္လည္။ သြယ္အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ပိုခက္သြားေတာ့သည္…

=============

သြယ္တို႔အားလံုး ေနရပ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ကို မေတြ႕ရေတာ့။ ဒါေပမယ့္ သြယ္သူ႔ကို ေန႔တိုင္း သတိရလို႔သာ ေနေတာ့သည္။ သူ႔ကို ျပန္ေတြ႕ရဖို႔ တိတ္တိတ္ဆုေတာင္းမိတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပင္။

သြယ့္ ဆုေတာင္းတို႔ ခိုင္ေလးအိမ္က အလွဴမွာ ျပည့္ခဲ့ပါသည္။ တမနက္လံုး ပန္းကန္ေတြ ေဆးေပးၿပီး ထမင္းစားခ်ိန္လြန္လို႔ လူေတြစဲမွ ေတြ႕တဲ့စားပြဲဝိုင္းမွာ ထိုင္ရင္း စားဖို႔ျပင္ေနတုန္း ဇတ္ကနဲ ဝင္ထိုင္လိုက္တဲ့ လူရိပ္ေၾကာင့္ သြယ့္လက္ထဲက ပန္းကန္ေတာင္ လြတ္က်လုလု ျဖစ္သြားသည္။

“ကို… ညီမင္း”

သူ သြယ့္မ်က္လံုးေတြကို ခဏစိုက္ၾကည့္ၿပီး ခပ္ဖြဖြ ျပံဳးျပသည္။ သူ႔မွာ ျဖဴေဖြးညီညာတဲ့ သြားေလးေတြရွိတာ သြယ္ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျမင္ဖူးလိုက္ရသည္။

“စား… စားမွာလားဟင္” အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲဖတ္ေတြကို အေယာင္ေယာင္ အမွားမွား ဆြဲျပရင္း ေမးမိေတာ့ သူ ခပ္တိုးတိုးေျဖသည္။

“ဟုတ္ကဲ့”

သူ႔အတြက္ ျပင္ေပးေနတဲ့ သြယ့္လက္ေတြ တုန္ယင္လြန္းေနတာ သိေပမယ့္ ထိန္းမရ။ သူက သြယ့္လက္ေတြကို လိုက္ၾကည့္ေနမွန္းသိေတာ့ ပိုၿပီး ကတုန္ကယင္ ျဖစ္ရသည္။

သူ႔ေရွ႕ကို ပန္းကန္ခ်ေပးေပးခ်င္း ေခါင္းငံု႔ၿပီး စားေနတဲ့ သူ႔ေဘးက ထြက္သြားရမလား ထိုင္ေနရမလား မေဝခြဲတတ္။ စိုးရိမ္တႀကီး ေမးမိေသးသည္။

“အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ ေကာင္းရဲ႕လားဟင္” တကယ္ခ်က္တဲ့ အန္တီအိ သာသိရင္ သြယ့္ကို ရိုက္ခ်င္လိမ့္မည္။ သူ ျဖတ္ကနဲ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး

“ေကာင္းတာေပါ့…” သူ႔စကားေလး သံုးလံုးကို သြယ့္မွာ ဘာသာျပန္လို႔ မဆံုးေတာ့။

သူစားၿပီးၿပီးခ်င္း ပန္းကန္ကို ကိုင္ရင္းထေတာ့…

“သြယ့္ကို ေပးေလ ကိုညီမင္း”

သူ ပန္းကန္ကို ေနာက္ဘက္အသာဆြဲရင္း…

“မဟုတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ့္ဘာသာ ေဆးပါ့မယ္။ ပုလဲသြယ္ စားဦးေလ။ စားမွ မစားရေသးတာ။”

အို ဟုတ္ပါရဲ႕။ စားပြဲမွာ စထိုင္လိုက္တာက သြယ္စားဖို႔ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ ေမ့ေနမိတဲ့အျဖစ္။ ဒါကို သူသတိထားမိတယ္ ဆိုတာကို ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ေနတုန္း သူ ေနာက္ေဖးဘက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ဝင္သြားသည္။ ခိုင္ေလးက အနားေရာက္လာရင္း…

“နင္ငါ့ကို ကုသိုလ္ေရးမွာ လာကူညီလို႔ ခ်က္ခ်င္း အက်ိဳးေပးတာ”
“ဘာလဲဟ… ခိုင္ေလးေနာ္”
“ေၾသာ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲက နင္စားလိုက္ရင္ ပိုၿပီး အရသာရွိေနမွာကို ေျပာတာပါ ဟဲဟဲ။ ကဲ စားလိုက္ဦး။ ဒီတစ္ခါ ထပ္ေမ့ရင္ ငါမသနားဘူးေနာ္”

ခိုင္ေလး ေျပာင္စပ္စပ္နဲ႔ ေျပာေတာ့ ပန္းကန္ထိုင္ေဆးေနတဲ့ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ခိုးၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းေမာခ်ရသည္။
“ေၾသာ္ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ေတြ႕ရပါ့မလဲ ကုိညီမင္းရယ္”

သြယ္သည္ သူနဲ႔ ပတ္သက္လာလွ်င္ အစအန အပိုင္းအစေလးမ်ားကို တစစီေကာက္ရင္း တိတ္တခိုး ႀကိတ္ေပ်ာ္ရသူသာ ျဖစ္သည္ေလ။

=============

အဲဒီေန႔အၿပီး လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့အခါက်မွ သူ႔ကို သြယ္ျပန္ေတြ႕ရသည္။ ဒီတစ္ခါ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့ အခါမွာေတာ့…

“ကိုညီမင္း ကိုညီမင္း… လာလာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔ထိုင္”

ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္မွာ သြယ္တို႔ အုပ္စုလိုက္ ထိုင္ေနတုန္း မ်ိဳးေက်ာ္ေခၚသံနဲ႔အတူ သူ သြယ့္ေဘးက ခံုလြတ္မွာ ဝင္ထိုင္လိုက္တာ မေရွးမေႏွာင္း။ သြယ္ မ်က္ရည္ဝဲေသာ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့… အို သူက ထူးထူးျခားျခား သြက္လက္ ျပံဳးရႊင္လို႔ပါလား။ ေနာက္မွ သူ သြယ့္မ်က္လံုးေတြကို ျမင္ၿပီး တအံ့တၾသ ျဖစ္သြားသည္။ သူဝင္လာမွ စကားသံေတြ နည္းနည္း ဆဲသြားတာကိုလည္း သတိထားမိပံုေပၚသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္တာ အေႏွာင့္အယွက္မ်ား ျဖစ္သြားလား မသိဘူး။ ဟို… သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥေတြ ေျပာေနတာ ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္…”

“အို ရတယ္ ကိုညီမင္း ထိုင္ပါ။ သြယ့္… မဂၤလာ ကိစၥ ေျပာေနတာပါ”

သြယ္ ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ ျဖတ္ေျပာလိုက္သည္။ ဘယ္လိုပဲ အသံကို ထိန္းေျပာေပမယ့္ အဖ်ားခတ္မွာ အသံေတြ ထိန္းမရေအာင္ တုန္သြားသည္။ အခုခ်ိန္မွာ သြယ့္အနားမွာ သူ႔ကို ရွိေနေစခ်င္တဲ့ စိတ္က တားမရ။

သူ ရုတ္တရက္ အသက္ရႈရပ္သြားသူလို အံ့ၾသတႀကီး သြယ့္ကို စိုက္ၾကည့္သည္။ စကၠန္႔ေပါင္းမ်ားစြာ… တျခား ဘယ္သူကမွလည္း စကားမေျပာ။ တေလာကလံုး တိတ္ဆိတ္လြန္းလွသည္။ ခဏၾကာမွ…

“Congratulations ေနာ္ သြယ္” သူ အသံမွန္မွန္နဲ႔ ေျပာသည္။ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာဖို႔ သြယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြ ဟလိုက္ေတာ့ မဆီမဆိုင္ စကားတခ်ိဳ႕သာ ပံုမက် ပန္းမက် ထြက္က်လာသည္။

“ေက်းဇူးေႂကြးေတြက ဆပ္ရ အခက္ဆံုးပဲေနာ္ ကိုညီမင္း…”

(အပိုင္း (၂) (သို႔) ဇာတ္သိမ္းကို ဒီတစ္ပတ္အတြင္း ၿပီးေအာင္ ဆက္ေရးပါမယ္ေနာ္)

ေရႊျပည္သူ
(07-Aug-2011 ~ 11:28 PM)

ေရးရင္း ရွည္သြားလို႔ ေနာက္တပိုင္း ခြဲေရးရဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ တဝက္တပ်က္ဆိုေတာ့ ဇာတ္ရည္မလည္ေသးေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ဆံုေစခ်င္သလားဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ေကာမန္႔မွာ ေျပာျပခဲ့ေစခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ သိခ်င္လို႔ပါ။ ၂ ပိုင္း ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ဖတ္ရတာ အဆင္မေျပ ျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ း)