ေခတ္ရဲ႕ျပဇာတ္

သူက အလြန္စကားနည္းသည္။ မ်က္ႏွာထားတည္သည္။
သူမက အလြန္ရွက္တတ္သည္။ မ်က္ႏွာထားတည္သည္။

မနက္ ၆း၄၅ က သူနဲ႔ သူမတို႔ ကိုယ္စီ အိမ္ကထြက္ခ်ိန္ျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္တိက်ေသာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ မနက္ ၇း၀၀ တိတိတိုင္း လမ္းခ်ိဳးေလးတစ္ခုမွာ ေတြ႕ၾကစျမဲ ျဖစ္သည္။

ပထမဆံုးေန႔…
သူမက သူ႔ကို အလြန္ေခ်ာေမာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိသူအျဖစ္ (ထင္ခဲ့) သတိထားခဲ့မိၿပီး သူက သူမရဲ႕ ထူးဆန္းေသာ အၾကည့္တမ်ိဳးနဲ႔ မ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ သတိထားခဲ့မိသည္။

ဒုတိယေန႔…
သူက သူမကို “မေန႔က ေတြ႕တဲ့ ေကာင္မေလးပဲ” ရယ္လို႔ တခ်က္ၾကည့္ၿပီး သူမက သူ႔ကို “မေန႔ကေတြ႕တဲ့ လူေခ်ာေခ်ာပဲ” လို႔ တခ်က္ခိုးၾကည့္သည္။

တစ္ပတ္ၾကာတဲ့ေန႔…
သူ သူမကို ျပံဳးျပခ်င္လာသည္။ သူမက သူ႔ျပံဳးေယာင္ေယာင္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ျဖတ္ကနဲၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္သလိုလို ေမာသလိုလို စိတ္နဲ႔ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။

ႏွစ္ပတ္ၾကာတဲ့ေန႔…
သူ သူမကို ျပံဳးျပသည္။ သူမ မယံုႏိုင္သလိုလို ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲသည္။ ေနာက္မွ ျဖတ္ကနဲ ျပန္ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးျပေနဆဲ ျဖစ္ေသာသူ႔ကို ခပ္သြက္သြက္ ျပန္ျပံဳးျပသည္။ အဲဒီညက ႏွစ္ေယာက္စလံုး ျပံဳးျပမိေသာ အျဖစ္ကို ေက်နပ္စြာေတြးရင္ ကိုယ္စီအိပ္ယာဝင္ၾကသည္။

အဲဒီေနာက္ ေန႔တိုင္း… ေန႔တိုင္း… လမ္းခ်ိဳးေလးမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ျပံဳးျပျဖစ္ၾကသည္။

တစ္လၾကာတဲ့ေန႔…
သူမ လမ္းခ်ိဳးေလးကို ေရာက္မလာခဲ့။ သူ ေလးကန္ေသာ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ခရီးဆက္သြားသည္။

တစ္လခြဲၾကာတဲ့ေန႔…
သူမ လမ္းခ်ိဳးေလးကို ေရာက္မလာေသး။ သူ႔ေျခလွမ္းေတြ ေလးကန္သထက္ ေလးကန္လာသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တစ္လခြဲလံုး စကားနည္းခဲ့ေသာ သူ႔ကိုယ္သူ အျပစ္တင္စျပဳလာသည္။

ႏွစ္လၾကာတဲ့ေန႔…
သူမ လမ္းခ်ိဳးေလးကို ျပန္ေရာက္လာသည္။ ပံုမွန္အခ်ိန္ေတြမွာ မ်က္ႏွာထားတည္လြန္းေသာ သူ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လိႈက္လွဲရႊင္ျပစြာ ျပံဳးျပသည္။ သူမ တုန္႔ျပန္ျပံဳးက မေတာက္ပလွ။ စကားနည္းေသာ“သူ” သူမ ေဘးက ျဖတ္အေလွ်ာက္မွာ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စိတ္ကူးထားတဲ့အတိုင္း ခပ္သြက္သြက္ ေျပာသည္။

“မေတြ႕တာၾကာၿပီ”

သူမ မ်က္လႊာကို ပင့္ၿပီး ဝင့္ကနဲ ၾကည့္သည္။ သူ႔အသံကို ပထမဆံုးၾကားဖူးရလို႔ ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ဝမ္းနည္းစိတ္ ေရာေထြးရင္း တိုးတိုးေျပာသည္။

“ဖ်ားေနလို႔…”

သူဘာမွ မေျပာခင္ သူမ ဆက္ေျပာသည္။

“ၾကားၿပီးၿပီလား… ဒီလမ္းေလးကို မနက္ျဖန္ကစၿပီး သူတို႔ ဖ်က္ပစ္ၾကေတာ့မယ္…”

(လမ္းခ်ိဳးေလးမရွိရင္ သူမ ေရာ၊ သူပါ မတူညီတဲ့ လမ္းေတြ အသံုးျပဳၾကရေတာ့မွာကို ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေကာင္းေကာင္းသိသည္။)

သူ ေက်ာက္ရုပ္လို ျငိမ္သက္သြားသည္။ သူမလည္း ေက်ာက္ရုပ္လို ျငိမ္သက္သြားသည္။

သူ စိတ္ေတြေထြသြားသည္။ သူမရဲ႕ နာမည္ေလးေတာင္ သိခြင့္မရေသး။ သူ သိခ်င္တဲ့ သူမအေၾကာင္းေတြ ဘာတစ္ခုမွ မသိရေသး။ လမ္းခ်ိဳးေလးမရွိဘဲ ထပ္ေတြ႕ဖို႔ကို လမ္းစရွာမရ။ သူမကလည္း သူ႕လိုပဲ ထပ္တူေတြးေနသည္။

“သြားေတာ့မယ္ေနာ္…”

သူမေျပာေတာ့ သူ စကားနည္းေနဆဲ…

သူမ ေျခလွမ္းေတြ ဆက္လွမ္းသြားသည္။ တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း သံုးလွမ္း…

“ခဏ…”

သူ႔အသံနဲ႔ ထပ္တူ သူမေျခလွမ္းေတြ တုန္႔ကနဲ…

“နာမည္ေလးေတာ့ ေျပာခဲ့ပါလား…”

“………..လင္း” အတန္ငယ္ရွည္ေသာ နာမည္အျပည့္အစံုကို အသံတိုးတိုးနဲ႔ သူမ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျပာျပလိုက္ေတာ့ ထင္မွတ္မထားေသာ စကားတစ္ခြန္းကို သူေျပာသည္။

“Facebook ေတာ့ သံုးတယ္မဟုတ္လား”

ေက်ာခိုင္းထားတဲ့သူမ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိၿပီး ႀကိတ္ျပံဳးလိုက္သည္။

“လင္းကို L.y.n.n နဲ႔ေပါင္းတာ…”

ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း သူမ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔ ခပ္သြက္သြက္ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။

အဲဒီညေန…

သူမ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အိတ္ကို ခ်၊ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္၊ Facebook ထဲကို ခပ္ျမန္ျမန္ Login ဝင္ၿပီး အရင္ေပးထားတဲ့ Bunny Lynn ကေန နာမည္အျပည့္အစံုကို ခပ္ျမန္ျမန္ ေျပာင္းလိုက္သည္။ Profile ပံုကိုလည္း အရင္တင္ထားတဲ့ ယုန္ပံုကေန သူမတကယ့္ဓာတ္ပံု ေျပာင္းလိုက္သည္။

သူ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေက်ာပိုးအိတ္ကို ကုတင္ေပၚပစ္တင္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္၊ Facebook ထဲ ခပ္ျမန္ျမန္ Login ဝင္ၿပီး သူမနာမည္အျပည့္အစံုကို ရိုက္ၿပီးရွာသည္။

သူမ နာမည္ေျပာင္းၿပီးတာနဲ႔ သူ ရွာတာက မိနစ္ပိုင္းေလာက္သာ ကြာသည္။

ရွာရွာခ်င္းထြက္လာတဲ့ သူမ Account ကို သူ Add လုပ္လိုက္တာနဲ႔ သူမ Accept လုပ္လိုက္တဲ့ Notification ေလး သူ႔ Screen ေထာင့္စြန္းမွာ ေပၚလာတာက စကၠန္႔ပိုင္းေလာက္သာ ကြာသည္။

Friend List ထဲေပၚလာတဲ့ တစ္ေယာက္ Profile ကို တစ္ေယာက္ဖြင့္လိုက္တာ… Relationship Status ေဘးက Single ဆိုတဲ့ စာလံုးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ရွားပါးစြာ ကိုယ္စီျပံဳးလိုက္ၾကတာေတြက တျပိဳင္ထဲျဖစ္သည္။

အဲဒီညက သူေရာ သူမပါ Facebook ႀကီးစိုးေသာ ေခတ္တေခတ္တြင္ ရွိေနရျခင္းအတြက္ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးစိတ္နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၾကသည္။

ေရႊျပည္သူ
(1:55 AM ~ 10-Jul-2011)

စကားခ်ပ္။ ။ ေရးၿပီးမွ ဒီဇာတ္လမ္းကို နည္းနည္း Lame ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္မိေၾကာင္း ဝန္ခံပါတယ္ း)