အေမာ

ျပန္ေျပာရမွာေတာင္ ေမာမိပါရဲ႕…

တပ္မက္မႈတေၾကာကို
ခပ္ေလာေလာလိုက္ရင္း
ေကာင္းကင္ကို မမီ့တမီေမွ်ာ္ၾကည့္
ခလုတ္ထိတာေတြလည္း
နည္းမွမနည္းေတာ့ဘဲ…

လိုခ်င္မႈခပ္မ်ားမ်ားက…
ေျမျပင္တလႊား ရွိရွိသမွ်ေသာေတာင္ေတြ ထမ္းမ ထားရသလုိမ်ိဳး…
ေစးျပစ္ျပစ္ ႏြံနက္ထဲ နစ္သထက္နစ္ကာ တိုးဝင္သြားရသလိုမ်ိဳး…
သိမ္ေမြ႕ေသာႀကိဳးတစ္ပိုင္းနဲ႔ မလူးသာမလြန္႔သာ အခါခါ ရစ္ဆိုင္းထားသလိုမ်ိဳး…
ကိုယ့္ကို… တိုးလို႔တိုးလို႔ ေလးလံထိုင္းမိႈင္းေစတယ္…

ဟယ္ “ဟန္ကိုယ့္ဖို႔”တဲ့…

ေလာဘ ေမာဟ ေဒါသ သိုက္ေနာက္ကို
အေမာတေကာ လိုက္ေလွ်ာက္ရင္းကပဲ
“ေမာပါဘူး ေမာပါဘူးဟယ္” ရယ္လို႔…
ကေသာကေမ်ာ
ခပ္ေသာေသာေလး
ရယ္ေမာပစ္လိုက္တယ္…

ဟက္ဟက္ပက္ပက္ပါပဲ…
ဒါေပမယ့္လည္း…
ထြက္က်လာတဲ့အသံက…
ခပ္ကြဲကြဲ ခက္အက္အက္ရယ္…

ေရႊျပည္သူ
(11:15 PM ~ 14-June-2011 )

ဘဝမွာ (ခုခ်ိန္ထိ) အေျပာင္းအလဲအမ်ားဆံုးေသာ ကာလကို ျဖတ္သန္းရင္းကေန ခပ္ေမာေမာနဲ႔ပဲ ဒီကဗ်ာေလးကို ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ စာစစီၿပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ ခ်ေရးလိုက္ပါတယ္ း)