ေအာင္သူ
အျပိဳျပိဳ အကြဲကြဲ
လဲက်ဖူးသားပဲ…
လူမသိခင္...
သတိေလးကပ္
ခါးေလးမတ္လို႔
ျဖတ္လတ္စြဲျမဲ
ျပန္ထရဲတဲ့
ဇြဲသတၱိခဲ ရွိစျမဲမို႔
မယိုင္မလဲ ေအာင္သူပဲလို႔
လူတို႔စိတ္တြင္
စြဲထင္ေလရဲ႕…
ေရႊျပည္သူ
(1:03 AM ~ 25-May-2011)
ဒီ Blog ထဲက ပို႔စ္အားလံုးဟာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးစားၿပီး ေရးသားထားတာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ပို႔စ္ေတြထဲမွာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ႕ Art Work ကို ကူးယူေဖာ္ျပရင္လည္း သိသာထင္ရွားစြာ ေရးသားေဖာ္ျပေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မပို႔စ္ေလးေတြကိုလည္း ကူးယူေဖာ္ျပမယ္၊ ေဝမွ် Forward လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ႕ အားထုတ္ဖန္တီးမႈေလးကို အသိအမွတ္ျပဳေပးတဲ့ အေနနဲ႔ စာေရးသူေနရာမွာ ကၽြန္မရဲ႕အမည္ေလးကိုပါ မေမ့မေလ်ာ့ ေဖာ္ျပေပး ေစခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ တစ္ပုဒ္လံုးကို ကူးပို႔မယ့္အစား Link ေလးကိုပဲ ျပန္ေဝမွ်ေစခ်င္ပါတယ္။ နားလည္စာနာေပးၾကဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။
Commercial Publication ေတြျဖစ္တဲ့ Magazine /Journal ေတြမွာျဖစ္ျဖစ္၊ Online Publication ေတြမွာျဖစ္ျဖစ္ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပမယ္ ဆိုရင္လည္း shwepyithu@gmail.com ကတဆင့္ အသိေလးေပး ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္။
ဒီေတာင္းဆိုမႈေလးေတြအတြက္ အားလံုး စာနာနားလည္ ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ရွင္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ း)
အျပိဳျပိဳ အကြဲကြဲ
လဲက်ဖူးသားပဲ…
လူမသိခင္...
သတိေလးကပ္
ခါးေလးမတ္လို႔
ျဖတ္လတ္စြဲျမဲ
ျပန္ထရဲတဲ့
ဇြဲသတၱိခဲ ရွိစျမဲမို႔
မယိုင္မလဲ ေအာင္သူပဲလို႔
လူတို႔စိတ္တြင္
စြဲထင္ေလရဲ႕…
ေရႊျပည္သူ
(1:03 AM ~ 25-May-2011)
တရားထုိင္တဲ့ ကဗ်ာလုိ႕ ထင္ပါ၏ ....
ReplyDeleteကိုယ္ပိုင္ကဗ်ာေလးထဲက ေအာင္သူ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ခ်င္မိပါရဲ့.. :( အင္းးၾကိဳးစားရမွာေပါ့ေလ...:)
ReplyDeleteLove the poem, sis! :)
ReplyDeleteကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ) ◄ အဲဒီလိုလည္း ေတြးလို႔ရပါ၏ း)
ReplyDeleteေမာင္ခင္ေမာင္ခ်င္း@ခ်င္းေလး ◄ ႀကိဳးစားသူတိုင္း ေအာင္သူ ျဖစ္မွာပါ ကိုခ်င္းေလးေရ
rose ◄ Thanks a lot, sis! :o)
sis ရယ္ .. တခါတေလက်ေတာ့လဲ ျပန္မထခ်င္ေတာ့ဘူး။
ReplyDeleteပင္ပန္းလြန္းလွလို႔ ..
ကဗ်ာေလးကေန အားေတြယူသြားတယ္။ း)
မမ jr ◄ အတူတူပဲ မမ jr.... ဒါေပမယ့္လည္း no choice ဆိုေတာ့ အားေတြေမြးၿပီး အတင္းကုန္းထ ရုန္းရျပန္တာပါပဲ...
ReplyDeleteကဗ်ာေလး ဖတ္မိရင္း မမ jr ေၿပာသလိုပါပဲ..
ReplyDeleteခံစားအားေပး လွ်က္ပါမမ။
Angelhlaing ◄ ေက်းဇူးပါ ညီမေလးေရ း)
ReplyDeleteဟန္ကိုယ့္ဖို႕က အဓိကပဲေလ.. :))
ReplyDeleteကိုလင္းဒီပ ◄ ဟုတ္ပါ့ း) တခါတခါက်ေတာ့လည္း လူေတြက လဲက်တာ မျမင္လိုက္ေတာ့ သူတို႔က်ေတာ့လြယ္လိုက္တာလို႔လည္း ထင္တတ္ၾကေသးတယ္...
ReplyDeleteလူမသိခင္မွာပဲ ျမန္ျမန္ ျပန္ထႏိုင္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ရခ်င္တယ္...
ReplyDeleteအစ္မ သက္ေဝ ◄ ဟုတ္တယ္ေနာ္... တခ်ိဳ႕က် အခ်ိန္မရလိုက္ၾကေတာ့ လဲက်သူလို႔ အသတ္မွတ္ ခံရျပန္ေရာ...
ReplyDeleteအျပိဳျပိဳ အကြဲကြဲ လဲတုန္းပါပဲ သူသူ ရယ္..
ReplyDeleteခ်စ္တဲ့
©disturbing person း)
မမ ပန္းခ်ီ ◄ တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ပါဘူး မမပန္းခ်ီရယ္ း) မလဲတဲ့သူရယ္လို႔ ရွိမွ မရွိဘဲ...
ReplyDeletePost ကိုေတာ့ comment မေပးေတာ့ပါဘူး။ ( ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုေတာ့ ဦးက ေအာင္သူ မဟုတ္တဲ့အျပင္ ဘဝမွာ အျမဲတမ္း လူသိရွင္ၾကား၊ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္းေလာက္ေအာင္ လဲလဲ ေနတတ္လို႕ပါပဲ။ ) ဒါေပမဲ့ ေတြးေနမိတဲ့ အေတြး ( လုပ္စရာေတြ မ်ားလိုက္တာကြယ္ ) ဆိုတာကိုေတာ့ comment ေပးခ်င္တယ္။ ဟုတ္တယ္ မေရႊျပည္သူေရ..။ ဘဝမွာ အမ်ား အတြက္လည္း လုပ္ခ်င္၊ ကိုယ့္ အတြက္လည္းလုပ္ခ်င္၊ ဒါေပမဲ့ စြမ္းကလည္း မစြမ္း ဆိုေတာ့ အဲဒီလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အျဖစ္မရွိဘူးလို႕ ခံစားရတာ အသက္ ၄၀-၅၀ ၾကားေလာက္မွာ ပိုဆိုးတယ္ဗ်။ ဟာ.. ငါအသက္လည္းၾကီးလာျပီ..။ ဘာမွလည္း မလုပ္ရေသးဘူးလို႕ေလ..။ မွန္းဆၾကည့္ခ်င္ရင္ မေရႊျပည္သူ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္တုန္းကနဲ႕ ၃၀ ေက်ာ္မွာကိုပဲ ႏွိဳင္းယွဥ္ ၾကည့္ပါေလ..။ း((
ReplyDelete