သၾကၤန္တမ္းခ်င္း

သၾကၤန္အႀကိဳေန႔…

ညေနေတာင္ ေစာင္းလုၿပီ…။

ျမ အိမ္ေရွ႕က ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးေဘးကို မွီရင္း ခပ္က်ံဳ႕က်ံဳ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလး ထိုင္ေနသည္။ ေဘးနားက ဓာတ္ျပားစက္ကေန ကိုႏွင္းေအာင္အႀကိဳက္ တေယာသံခ်ိဳအီအီေလး တလြင့္လြင့္ ထြက္လို႔။ ဆံပင္ထူထဲထဲကို ညာဘက္ေစာင္းသပ္ခ်ရင္း အိမ္ေရွ႕က လူသူမျပတ္လွတဲ့ လမ္းေလးကို ေငးရီရီၾကည့္ေနသည္။

မနက္က ျမိဳ႕လယ္မ႑ပ္ရဲ႕ စတုဒီသာအတြက္ ေဒၚေဒၚေအးတို႔နဲ႔ ဝိုင္းကူညီခဲ့ရတာ ေတာ္ေတာ္ပန္းသြားသည္။ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္စလံုး နာလို႔။ ဒီထက္ ပိုနာရတာက ျမ စိတ္ႏွလံုးရယ္ပါ။

“ဟိုက ျပန္လာမွာ မဟုတ္တာကိုမ်ား ခုထိ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ေအ။ ျမင္ရတာ စိတ္ကို မခ်မ္းသာဘူး…”

မၾကားတၾကားစကားသံ…။ အို… ျမေယာက္်ားကို ျမေမွ်ာ္တာ သူတို႔ စိတ္မခ်မ္းသာရေလာက္ေအာင္ ဘာမ်ား ထိခိုက္ေနလို႔ပါလိမ့္ကြယ္။

“အင္း ဝဋ္ေႂကြးေတြေပါ့…။ ဟိုက ပစ္သြားတာ ၄ ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ေတာ့မယ္ေလ။ ငါက သနားလို႔ ဦးခ်စ္ႀကိဳင္ႀကီးနဲ႔ေတာင္ စပ္ေပးေသးတာ။ အမယ္ေလး ျငင္းလိုက္တာမ်ား ပစ္ပစ္ခါခါ။ အားကိုးမလိုဘူး သူ႔ဟာသူ ရွာစားႏိုင္သတဲ့။ ဟိုက သူ႔စည္းစိမ္နဲ႔ အပ်ိဳေလးေတြ ပစ္ယူလို႔ရတာကို သူမွသူ ျဖစ္ေနတာ ေက်းဇူးေတာင္ တင္ရဦးမယ္”

“သူ႔ေယာက္်ားကလည္း တျခားျမိဳ႕မွာ မိန္းမရသြားသလိုလို ၾကားတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ျပန္မေျပာၾကနဲ႔ေပါ့ေအ”

ကရုဏာ သကာဖံုးသလိုလိုနဲ႔ ျမ မရွိဘူး ထင္ၿပီး အမနာပ အားပါးတရ ေျပာေနၾကတဲ့စကားေတြ။ ဝဲတက္လာတဲ့ မ်က္ရည္စကို သုတ္ဖို႔၊ နားကို ပိတ္ပစ္ဖို႔ေတာင္ လက္ေတြက မအား။ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးကိုသာ ခပ္နာနာ ဖိကိုက္လိုက္ရသည္။

“ေဟာ ျမ… ေပးေပး အေလးႀကီးေတြ မ မနဲ႔ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ကူသယ္ေပးမွာေပါ့။ သန္းေမာင္ကို အားကိုးစမ္းပါ။ ဟဲဟဲ…”

အို ဒီလူ လာျပန္ၿပီ။ ျမ စိတ္ရႈပ္သြားသည္။

“ရပါတယ္ ကိုသန္းေမာင္။ ျမ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက ေပါ့ေပါ့ေလးရယ္ပါ။” ေျပာလည္းေျပာ ေဝးရာကိုလည္း လွမ္းအထြက္…

“ျမတို႔မ်ားဗ်ာ… ၾကာေလ လွေလပဲ။ ဘာေဆးေတြမ်ား စားသလဲ မသိဘူး”

ျမ အေနာက္တည့္တည့္ကေန ထြက္လာတဲ့ ကိုသန္းေမာင္ အသံနဲ႔အတူ ေစာေစာက ျမအေၾကာင္း ေျပာေနၾကတဲ့ မဟာကရုဏာရွင္အဖြဲ႕ရဲ႕ အၾကည့္စူးစူးေတြက ျမရွိရာကို စုျပံဳက်ေရာက္လာသည္။ ျမ အခိုးအေငြ႕အျဖစ္ ပ်ံ႕လြင့္ၿပီး ကိုႏွင္းေအာင္ရွိရာကိုသာ လြင့္ပါးသြားလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။

“ဘယ္မ်ား ေရာက္ေနသလဲ ကိုႏွင္းေအာင္ရယ္…”

တကယ္ေတာ့ ျမကို ကိုႏွင္းေအာင္ မပစ္တာ ျမယံုသည္။ သံုးတန္ခူးေျမာက္ရင္ သၾကၤန္အမီဆက္ဆက္ ျပန္ခဲ့မယ္လို႔ ေသခ်ာကတိေပးခဲ့တာ ျမရင္ထဲမွာ အျမဲရွိသည္။ သံုးႏွစ္ေက်ာ္လို႔ ၄ ႏွစ္ျပည့္လုလုအထိ အဆက္အသြယ္ေတြ ဆိတ္သုန္းခဲ့ေပမယ့္ ဒီေန႔အထိသူျပန္လာမွာကို ျမက အႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ေနဆဲ။ တနယ္တေက်း အေဝးထြက္ၿပီး ဒီေလာက္ေတာင္ စီးပြားရွာဖို႔ လိုသလားရယ္လို႔ ျငိဳျငင္စိတ္ကေလး ဝင္မိေပမယ့္ ကိုႏွင္းေအာင္အေပၚ ျမတစ္ရက္ကေလးမွ ေမတၱာမပ်က္ခဲ့။ ေလးႏွစ္ေလးမိုးအတြင္း အလြမ္းစိတ္နဲ႔ တိုးလို႔ေတာင္ ခ်စ္မိေသးသည္ ထင္သည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေက်ာက္ဆိုင္ေက်ာက္သားမ်ားေတာင္ ႏွဲ႔ပါမ်ားရင္ ယိုင္တတ္သလို ျမ ယံုၾကည္မႈတို႔လည္း တခါတေလ ေဘးစကားေတြေၾကာင့္ ယိုင္နဲ႔ရင္း စိတ္ႏွလံုးတို႔လည္း နာက်င္လွပါၿပီ…

“ေမွ်ာ္ရတာ အေမာဆို႔လုၿပီ ကိုႏွင္းေအာင္ရယ္။ ျမန္ျမန္ ျပန္လာပါေတာ့…”

“ေဝး…”

အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္ေျပးသြားတဲ့ ကေလးေလးေတြ အသံေၾကာင့္ ျမစိတ္တို႔ ပစၥဳပၸန္ကို ျပန္ေရာက္လာျပန္သည္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းကေလးမွာ ကိုႏွင္းေအာင္ရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ေလးကိုေသာ္မွ မျမင္ရ။ တခါတေလ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ လွည့္စားၿပီး ျမင္ေယာင္ခ်င္စိတ္ကေလးမ်ားေတာင္ ေပၚမိသည္။ အေမွာင္ထုကတစတစ ႀကီးစိုးလာခဲ့ၿပီ။ မီးခြက္ကေလး ထြန္းဖို႔ ျမအသာအယာထေတာ့ ဓာတ္ျပားစက္ကေလးက ဘာသံမွ မထြက္ေတာ့ဘဲ တရွဲရွဲျမည္ေနဆဲ။ ျမ ဝမ္းနည္းစိတ္နဲ႔ အိပ္ခန္းေမွာင္ေမွာင္ေလးထဲကိုသာ တေရြ႕ေရြ႕ဝင္သြားမိသည္။

==================================================================

သၾကၤန္ရက္ေတြ တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ကို ဓာတ္ျပားစက္ အေဟာင္းေလး အေဖာ္ျပဳရင္း ျမတိတ္ဆိတ္စြာ ျဖတ္သန္းခဲ့သည္။

==================================================================

သၾကၤန္ အတက္ေန႔...

ျမ ဝမ္းနည္းအားငယ္စိတ္နဲ႔ အိပ္ယာႏိုးလာသည္။ ဒီတစ္ရက္ၿပီးရင္ဆိုတဲ့ အေတြးကို ျမမေတြးရဲ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ကို ျမဘယ္လို အင္အားနဲ႔ ျဖတ္သန္းရမလဲဆိုတာ မမွန္းဆရဲ…။ ကိုႏွင္းေအာင္ကိုလည္း ဒီေန႔မွ ပိုလို႔ လြမ္းမိသည္။ ျမနဲ႔သူ စဆံုေတြ႕ခဲ့တာလည္း ဒီလို သၾကၤန္အတက္ေန႔။ အဲဒီေနာက္ တစ္ႏွစ္အၾကာ ကိုႏွင္းေအာင္ေမတၱာကို ျမလက္ခံခဲ့တာလည္း ဒီလို သၾကၤန္အတက္ေန႔။ ျမ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး ေရးေရးေတာ့ ထားခ်င္ပါေသးသည္။

ေၾကာက္လန္႔အားငယ္စြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အတက္ေန႔လည္း ညေနေစာင္းခဲ့ၿပီ။ မႈန္ျပျပသာ က်န္တဲ့ အလင္းေအာက္မွာ မီးခြက္ေလးထြန္းဖို႔ေတာင္ ျမမွာ အင္အားမရွိေတာ့။ ဓာတ္ျပားစက္ကေလးကို ပိတ္ၿပီး တံခါးကို ပိတ္ဖို႔ျပန္အလွည့္...

“ျမ…”

ပက္လက္ကုလားထိုင္နားမွာ မားမားရပ္ေနတဲ့ အရိပ္တစ္ခု။ ျမ အျမဲတမ္းတ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ရတဲ့ သ႑ာန္၊ ေနာက္ အသံ။

“ကိုႏွင္းေအာင္…”

ျမ ကတုန္ကယင္ လႊတ္ကနဲေခၚလိုက္မိသည္ထင္သည္။ ေနာက္ ျမ မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝရာက ေမွာင္အတိ က်သြားသလား ဆိုတာေတာင္ မေရရာေတာ့…

“ျမရယ္… အၾကာႀကီး ျဖစ္သြားတာ ကိုႏွင္းေအာင္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ…။ တို႔ေရွ႕ေရးအတြက္…”

ျမ ရီေဝေဝအသိထဲမွာ ကိုႏွင္းေအာင္ အသံကို မသဲမကြဲ ၾကားေနရသည္။ အိပ္ယာေဘးမွာ မီးခြက္ကေလးလည္း ခပ္ျပျပလင္းလို႔။ တကယ္လား… ျမ အႀကိမ္ႀကိမ္ မက္ခဲ့တဲ့ အိပ္မက္ကိုပဲ ထပ္မက္ေနတာလားကြယ္…။ ေနာက္ ျမ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ ထင္သည္။

သုတ္သုတ္ျဖဴးျဖဴး ေလးညွင္းေလး မ်က္ႏွာေပၚ ခပ္ဖြဖြလာအထိမွာ ျမ ဖ်တ္ကနဲ ႏိုးလာသည္။ ေနျခည္ေတာင္ ႏုႏုေလး ရွိေသးသည္။

“ကိုႏွင္းေအာင္”

မ်က္လံုးေတာင္ေသခ်ာ မဖြင့္ႏိုင္ေသးခင္ ကေယာင္ကတမ္းေခၚရင္း အတင္းကုန္းအထ ႏူးညံ့တဲ့ လက္ဖဝါးတစ္ခုက ျမနဖူးျပင္ကို ဖြဖြစမ္းသည္။

“ျမ… ႏိုးၿပီးလားဟင္”

အုိ ကိုႏွင္းေအာင္မွ ကိုႏွင္းေအာင္အစစ္…။ ျမ စကားတလံုးမွ မဆိုမိ။ ကိုႏွင္းေအာင္ မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္တို႔ တေတြေတြက်လာသည္။

“ျမ ဒီႏွစ္ေတြမွာ သိပ္ပင္ပန္းခဲ့မွာပဲကြယ္…”

ျမ ကိုႏွင္းေအာင္လက္ေတြကို လွမ္းဆုပ္လိုက္သည္။ ေနာက္ ေခါင္းကို ခါသည္။ ၿပီးေတာ့ တိုးတိုးေျပာသည္။

“ေနာက္ကို ဘယ္မွ မသြားပါနဲ႔ေတာ့ ကိုႏွင္းေအာင္ရယ္…ေနာ္”

ျမ ဆံပင္ထူထဲထဲေလးေတြကို သပ္ေပးရင္ ကိုႏွင္းေအာင္ ၾကင္နာေသာ အျပံဳးနဲ႔ေျပာသည္…

“အစ္ကို ကတိေပးပါတယ္ ျမရယ္။ ကဲထ… ဘုရားစင္ကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရေအာင္။ မဂၤလာရွိတဲ့ ႏွစ္သစ္ေရာက္ၿပီေလ။”

ျမ မ်က္ရည္ေတြၾကားကျပံဳးရင္း ခုတင္ေပၚက ထသည္။ ဒါေပမယ့္ ကိုႏွင္းေအာင္လက္ေတြကို မလႊတ္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း မလႊတ္ခ်င္ေတာ့…။ ျမတို႔ လက္ေတြတြဲရင္း တကယ္မဂၤလာရွိတဲ့ ႏွစ္သစ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္ေက်ာ္ရဦးမည္ေလ…

ေရႊျပည္သူ
(12:25 AM ~ 13-Apr-2011)

ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး ေမတၱာသစၥာ အင္မတန္ခိုင္ျမဲခဲ့ေသာ၊ ႏူးည့ံယဥ္ေက်းတဲ့ သၾကၤန္အေလ့အထမ်ား ထံုးမႊမ္းခဲ့ေသာ၊ မူးယစ္မႈ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ အင္မတန္နည္းပါးခဲ့ေသာ သၾကၤန္ကာလေတြရွိရာ ေခတ္တေခတ္ကို စိတ္ကူးၿပီး ေရးဖြဲ႔ပါသည္။

အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ျငိမ္းခ်မ္းေသာ သၾကၤန္ကာလနဲ႔ ျမန္မာႏွစ္သစ္ကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကပါေစရွင္ း)