သူမရဲ႕ Valentine

ဘယ္လို Valentine’s Day ႀကီးလဲကြယ္…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

14 February 2011 (7:05 PM)

မိုးက တေဝါေဝါရြာေနသည္…
ေမွာင္မိုက္ညိဳ႕မိႈင္းလို႔…

ေကာ္ဖီဆိုင္အျပင္ဘက္မွာ သြားေနတဲ့ ကားမီးေရာင္ေတြက မိုးစက္ေတြၾကားမွာ စူးလင္းေတာက္ပလြန္းေနသည္။ သူမ ေငးရင္း အေႏြးထည္ကို ခပ္တင္းတင္းဆြဲေစ့ၿပီး ပင့္သက္အခ်…

“ေျဖဦးေလ…”
“ဘာကိုလဲ…”
“ေစာေစာက ေမးခြန္း… တကယ္ပဲ ဒီေန႔ တေနကုန္ ဘယ္မွ မသြားဘူးလား? မယံုႏိုင္စရာပဲ”

သူေနာက္သလိုေျပာၿပီး ျပံဳးေနတာသိေတာ့ မၾကည့္မိေအာင္ ကားမီးေရာင္ေတြကို သဲႀကီးမဲၾကီး စိုက္ၾကည့္မိသည္။

“ဒီေန႔လား သြားပါတယ္။ ရံုးသြားတာေပါ့။”

သူသြားေလးေတြ ေပၚေအာင္ ရယ္ေတာ့ သူမ မိုးစက္ေတြကို တေမ့တေမာ ေမာ့ၾကည့္ပစ္လိုက္မိသည္။ စိုလက္ေနတဲ့ ကတၱရာလမ္း ေတာက္ေတာက္ေပၚက အၾကည့္ကို မခြာဘဲ…

“အခ်စ္ဆိုတာ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို သူမ်ားလက္ထဲ အကာအကြယ္မပါဘဲ ထည့္ေပးလိုက္သလိုပဲ။ ယူတဲ့လူက ေသခ်ာမယူတာေလး တစ္ခုနဲ႔တင္ ေအာက္ျပဳတ္က်ၿပီး ပ်က္စီးသြားႏိုင္တယ္။ နာက်င္ ရႏိုင္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ အႏၲရာယ္ႀကီးလဲ…”

“မင္းက အဆိုးျမင္လြန္းပါတယ္”

“ကိုလင္းက အေကာင္းျမင္လြန္းေနတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ”

သူေနာက္ဆုတ္ၿပီး ဆိုဖာေပၚ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ျပင္ထိုင္လိုက္သည္။ ေနာက္… ျပံဳးၿပီး သူမကို စိုက္ၾကည့္ေနျပန္သည္။ သူမ စထိုင္ကတည္းက တစ္ခ်က္မွ မျပံဳးမိေသး။ ငိုခ်င္ေနသည္။

သူျပံဳးတာကို မၾကည့္ရဲေလာက္ေအာင္ သူမ လႈပ္ခတ္ေနသည္။

သူ႔စကားသံေတြကို သတိအေနအထားနဲ႔ နားေထာင္ရေလာက္ေအာင္ သူမ စိတ္ေတြ မတည္မျငိမ္ ျဖစ္ေနသည္။

ဝတ္ထားတဲ့ မိုးခိုးေရာင္ Jersey Jacket ရဲ႕ ဇစ္ကို ဆြဲလိုက္ခ်လိုက္လုပ္ေနတဲ့ သူ႔လက္ေတြဆီကို မ်က္လံုးေတြ ေရာက္သြားတိုင္း အဲဒီလက္ေတြက သူမကို ကာကြယ္ေပးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ခ်င္လာတာကိုလည္း ဘာသာ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနသည္။

ေကာ္ဖီခြက္ ေႏြးေငြ႕ေငြ႕ကို လွမ္းယူလိုက္တဲ့ သူလႈပ္ရွားမႈကလည္း သူမအတြက္ အျပစ္ရွာလို႔မရေအာင္ ၾကည့္ေကာင္းလြန္းေနသည္။

မဟုတ္ေသးဘူး… မဟုတ္ေသးပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သူ ဒီေလာက္ၾကည့္မေကာင္းပါဘူး။ သူဟာ သူမ သိတဲ့ တျခားတျခားေသာ ေယာက္်ားေလးေတြလို… သူမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ေယာက္်ားေလးေတြလို သာမာန္လူတစ္ေယာက္ပါပဲ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးေနရင္းကေန ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ SMS ကို ျပန္ေနပံုရတဲ့ သူ႔လက္ထဲက BlackBerry ကို အၾကီးအက်ယ္ မုန္းမိသြားျပန္သည္။

“ဒီေန႔ Wish ဘယ္ႏွစ္ခုရလဲ သိလား”

သူ ျပံဳးစစ ေမးသည္။

“Officially ကေတာ့ ၃ ခုေလာက္ေနမွာေပါ့။ Unofficially ကေတာ့ ဘယ္သိမလဲ…”

“ဟားဟား ၃ခု? ကိုယ့္ကို အထင္ေသးလွခ်ည္လား”

“သူ႔ကို မုန္းလိုက္စမ္း မုန္းလိုက္စမ္း”လို႔ စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေရရြတ္ေနခ်ိန္မွာပဲ သူမကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို သာယာမိေနျပန္သည္။ သူ႔မွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ၾကည္လင္တဲ့ မ်က္လံုးေတြ ရွိေနရတာလဲကြယ္။ သူ႔မွာသာ လူရႈပ္လူေပြတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္လံုးမ်ိဳးရွိခဲ့ရင္… ေတြးရင္း “လူရႈပ္လူေပြ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးအတြက္ ႀကိတ္အားနာမိျပန္သည္။

“ကိုလင္း အရမ္းစြံမွန္း သိပါတယ္…။ မွန္းတာ နည္းသြားရင္ ေဆာရီး”

သူမ ေငါ့ေတာ့ေတာ့ ေျပာမိသလား… ဇေဝဇဝါ…။ ေျပာရင္း ရုတ္တရက္ႀကီး ဝမ္းနည္းလာျပန္သည္။ သူမစိတ္တို႔သည္ သူနဲ႔ အတူရွိေနတိုင္း အနိမ့္အျမင့္အတက္အက် မ်ားလြန္းျမန္လြန္းလွသည္။ ဒါကိုလည္း သူမ နည္းနည္းမွ မႀကိဳက္။

“မင္း ၾကည့္ရတာ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ေနပံုရတယ္။ ကိုယ္ ဒီေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ကုန္တာနဲ႔ ျပန္ေတာ့မွာပါ”

သူ ရည္မြန္ေသာ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေျပာေတာ့ သူမ လိႈက္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ တားခ်င္တာလား… သူမ မသိခ်င္…။

“မင္းလဲ ခ်ိန္းထားတဲ့လူရွိခ်င္ ရွိမွာေပါ့…”
“မရွိပါဘူး။ ရွိရင္ ခုေန ေရာက္ေနေလာက္ေရာေပါ့။ ကိုလင္း သြားစရာ ရွိရင္ေတာ့ သြားပါ…”
“ဟုတ္လို႔လား… ဒီအခ်ိန္ႀကီး ဒီေနရာကို ဘာကိစၥမွ မရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ ေရာက္မေနေလာက္ပါဘူး…”

သူ ကေလးတစ္ေယာက္ကို စသလိုမ်ိဳး ေျပာသည္။

“မဟုတ္ပါဘူးဆို။ Project လုပ္ရင္း ေခါင္းပူလို႔ ထြက္လာတာ ကိုလင္းနဲ႔ မထင္မွတ္ဘဲေတြ႕တာ။ ဒီေနရာက အိမ္နဲ႔ ဘတ္စ္ကား ၂မွတ္တိုင္ပဲ ေဝးတာကို။ ဒီမွာ စာဖတ္ရင္း ေကာ္ဖီေသာက္ေနက်…”
“ဟုတ္ပါၿပီ… ဒါဆို ေကာ္ဖီကုန္ရင္ Cheese Cake ေလး စားဦးမယ္ေနာ္”

သူမ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ ျပံဳးခ်င္ခ်င္ ျဖစ္သြားတာကို အတင္းဖိတားလိုက္မိသည္။ သူ ဒီလိုေန႔မ်ိဳး ဒီအခ်ိန္မွာ ဒီေနရာကို ဘာလို႔ တစ္ေယာက္ထဲ ေရာက္ေနသလဲ။ အေတြးနဲ႔အတူ သူမ ရင္ေတြတုန္လာျပန္သည္…

Cheese Cake ပန္းကန္နဲ႔ ခံုမွာ ျပန္လာထိုင္ထိုင္ခ်င္း သူ႔ဖုန္းက ထျမည္သည္။

“အင္း စိမ့္ ေရာက္ၿပီလား… ဟာ မဟုတ္ဘူးေလ။ အခုဟာက xxxxxxx နားက Branch… ေနရာမွားေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ရွာမေတြ႕တာကိုး…”

သူမ စိတ္ေတြ တဆတ္ဆတ္ခါသြားသည္။ သူမ ဇတ္ကနဲ ထရမလို ဆက္ပဲထိုင္ရမလို။ သူမ စိတ္ထဲမွာ စိမ့္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလး ခ်က္ခ်င္းပဲ ေရာက္လာေတာ့မလို… အျပင္ပန္းမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလးထိုင္ေနဆဲ ျဖစ္ေပမယ့္ သူမရင္ထဲမွာေတာ့ ေယာက္ယက္ခတ္လြန္းေနၿပီ…

သူဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့…

“ျပန္ေတာ့မယ္… ကိုလင္း ေကာင္မေလးလည္း လာေတာ့မွာဆိုေတာ့…”

သူ အလန္႔တၾကားေမာ့ၾကည့္ရင္း…

“ဟင္… ေကာ္ဖီေတြေတာင္ မကုန္ေသးဘူး…”

အဲဒါ ကိုယ့္ေကာင္မေလး မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္ပါလားကြယ္… သူမ မျဖစ္ႏိုင္တာကို အရူးတစ္ေယာက္လို ေတာင့္တျဖစ္ေအာင္ ေတာင့္တမိေသးသည္။

“ရ… ရတယ္။ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့လို႔… ခြက္က အႀကီးႀကီး…”

သူမ ဘာေတြ ေျပာမိမွန္းမသိေတာ့…

“သူက ဒီကို လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းလိႈင္တို႔နဲ႔ ဒီေဘးက Shopping Mall ထဲမွာ ခ်ိန္းထားတဲ့ ေနရာကို မသိလို႔ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေမးတာ…။ ဒီကို ဘယ္သူမွ မလာပါဘူးကြာ…”

သူလည္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ရုတ္တရက္ႀကီး အေမာတေကာ ႏိုင္လာသည္။ သူမ ခ်က္ခ်င္းျပန္မွာကို အတင္းတားေတာ့မယ္ပံု…

မဟုတ္ဘူး… မဟုတ္ဘူး… သူမ ၾကားခ်င္တာ အဲဒီစိမ့္ဟာ သူ႔ေကာင္မေလး မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ စကား…။ ဘာမွ မထူးျခားမယ့္ စကားတစ္ခြန္းကို ဘာေၾကာင့္အဲေလာက္ ၾကားခ်င္ေနလဲဆိုတာ သူမဘာသာလဲ နားမလည္ေတာ့။

“ကိုယ္မင္း ဒီကို လာေနက်ဆိုတာ သိပါတယ္…”
“ကိုယ္တေနကုန္ ဘယ္သူနဲ႔မွ မသြားပါဘူး… ရံုးကေန ဒီကို တန္းလာတာ…”

သူေျပာသမွ်စကားေတြ သူမနားထဲမွာ လွ်ံေနသည္။ ဘာတစ္ခုကုိမွ မၾကားႏိုင္ေတာ့…။ စိမ့္ဆိုတဲ့ နာမည္ကသာ သူမ ရင္ထဲမွာ အရွိန္ျပင္းျပင္း လွည့္ပတ္စီးဆင္းေနသည္…

သူ႔စကားဘယ္မွာ အဆံုးသတ္သြားလဲ မသိ။ သူမ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို တည့္တည့္စိုက္ၾကည့္ႏိုင္လာသည္။ ၾကည္လင္ေတာက္ပေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို စိုက္ကနဲ ေငးလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ…

“စိမ့္က ကိုယ့္ေကာင္မေလး မဟုတ္ပါဘူး… ဒါေပမယ့္…”

သူမ သူဆက္ေျပာမယ့္ စကားေတြကို ေတာင့္ေတာင့္တတ နားေထာင္မိသည္။ ဒါေပမယ့္ သူဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့… ေနာက္... တံေတြးတခ်က္ကို ခပ္ဖြဖြျမိဳခ်သည္…

အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ တညေနလံုး သူနဲ႔ သူမ ဘာစကားမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ၾကေတာ့။

သူ႔ Cheese Cake နဲ႔ သူမ ေကာ္ဖီကုန္ခ်ိန္မွာ တိတ္ဆိတ္စြာနဲ႔ပဲ လမ္းခြဲ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

အျပန္လမ္း မိုးသည္းထဲက ထီးအုပ္အုပ္ေအာက္မွာ သူမ စကားတစ္ခြန္းကိုသာ တိုးလ်စြာ ေရရြတ္မိသည္…

“ဘယ္လို Valentine’s Day ႀကီးလဲကြယ္…”

ေရႊျပည္သူ
(9:05 PM – 15 Feb 2011)

Valentine's Day အတြက္ စာတစ္ပုဒ္ေရးလို႔ ထြက္တာကိုပဲ ကိုယ့္ဘာသာ အံ့ၾသေနမိပါတယ္... း)