Saturday, January 30, 2010

ၾကယ္စေတြနဲ႔ည

“ဟားဟား မဟုတ္ေသးပါဘူး စိုးစုိးရယ္… ဒါမ်ိဳးေတြက ရုပ္ရွင္ေတြ ထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနက်ပါ… အျပင္မွာကေတာ့…”

ရယ္ေျပာေျပာလိုက္ရေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ခါတိုင္းလိုပဲ နာက်င္မႈတခ်ိဳ႕ တိတ္တိတ္ေလး ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ စိုးစိုးက လိုက္ရယ္ရင္း…

“ေအးေလ… မဟုတ္ဘူးလား။ မင္းသားက တျခားေကာင္မေလးကို သေဘာက်။ မင္းသမီးက မင္းသားကို သေဘာက်။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ မင္းသားက မင္းသမီးနားပဲ ျပန္ေရာက္လာ… ၿပီးေတာ့ မင္းသာ ကိုယ့္ကို နားအလည္ဆံုးပါဆိုၿပီး ဇာတ္သိမ္းေရာေလ… အဲလိုမ်ိဳးေပါ့…”

“အဲဒါ မင္းသမီးေလ စိုးစိုးရယ္… ကုိယ္က မင္းသမီးမွ မဟုတ္ဘဲ…” အသံတို႔တိမ္ဝင္သြားတုန္း စိုးစိုးခပ္တိုးတိုးေျပာသည္

“ရွဴး… ဟိုမွာ လာေနၿပီ။ ကဲ မင္းသမီးေရ ေနခဲ့ေတာ့… ငါစာအုပ္ဆိုင္ ေျပးေတာ့မယ္…”

“ဟဲ့… စုိးစုိး… ေနဦးေလ… ငါ့ကို တစ္ေယာက္ထဲ မထားခဲ့နဲ႔။”

“အမယ္ေလး ခုမွ ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း… ခါတိုင္းလည္း ဒီလိုပဲ… ေနခဲ့။ ေနာက္က်ေနရင္ အေမ ငါ့ကိုဆူလိမ့္မယ္”

ခပ္သြက္သြက္ထြက္သြားတဲ့ စိုးစိုးကို မေက်နပ္သလို ရွိလိုက္ေပမယ့္ သူမအာရံုက စိုးစိုးဆီမွာ သိပ္မရွိေတာ့။ သူမတို႔ရွိရာကေန ညာဘက္လမ္းသြယ္ဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ကို မီးတိုင္ေတြေအာက္မွာ မႈန္ျပျပျမင္ရသည္။ ခါတိုင္းလိုပဲ ဂစ္တာေလး ထမ္းလို႔။ လိႈင့္ကို သီခ်င္းဆိုျပရတာ ေမာခဲ့ေရာေပါ့။ ခပ္လွမ္းလွမ္းဝါးရံုေတာ ေတြဆီက တသိမ့္သိမ့္တိုက္လာတဲ့ေလမွာ သူ႔ၾကက္ေသြးေရာင္ ပုဆိုးေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးက အသာအယာယိမ္းလို႔။ ေျခလွမ္းလွမ္းပံုကလည္း တိက်ခိုင္မာေပမယ့္ ႏူးညံ့မႈတို႔ကလည္း ရွိေနျပန္သည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ကဗ်ာဆန္လွသည္။

ေစာေစာက စိုးစုိးလန္႔ၿပီး အသံႏွိမ့္ေျပာေပမယ့္ တကယ္တမ္း သူက သူမရွိရာဆီက နည္းနည္းလွမ္းေသးသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရတာေၾကာင့္ မခန္႔မွန္းတတ္။ အဲဒီမ်က္ႏွာေလးက တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ နာက်င္ေနတတ္သည္။ လိႈင္က ျပတင္းတံခါးကို အေစာႀကီးပိတ္သြားလို႔တဲ့။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ ကေလးတစ္ေယာက္လို စိတ္ဆိုးေနတတ္သည္။ လိႈင္အိမ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ စိုးႏိုင္ကို ေတြ႕ခဲ့လို႔တဲ့။ ရွားရွားပါးပါး တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာေတာ့ ေက်နပ္မႈနဲ႔ ေတာက္ပေနတတ္သည္။ လိႈင္က သီခ်င္းၿပီးမွ မီးပိတ္လို႔တဲ့။ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ဒီလိုေပ်ာ္ျမဴးေတာက္ပမႈေတြကိုသာ သူမ အျမဲျမင္ခ်င္တာကိုေတာ့ စိုးစိုးတို႔ ယံုၾကလိမ့္မယ္ မထင္ပါ။ တကယ္ေတာ့ သူမသည္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းတို႔နဲ႔ ထပ္တူ ျပံဳးရယ္ခ်င္သူသာ ျဖစ္သည္။

တစတစ သူနီးလာသည္။ ခါတိုင္းနဲ႔မတူဘဲ ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ခ်လာတာကို အဲေတာ့မွ သတိထားမိသည္။ အနားေရာက္မွ ဆတ္ခနဲေမာ့လိုက္ၿပီး သူမကို ေမးဆတ္ျပရင္း ႏႈတ္ဆက္သည္။ မ်က္ႏွာျပင္မွာ အျပံဳးကို ရွာမရ။ စိတ္ပ်က္မႈကိုလည္း မေတြ႕ရ။ ထူးထူးျခားျခား သူတည္ျငိမ္ေနသည္။ ဒီေန႔ လိႈင့္အိမ္မ်ား မသြားျဖစ္ဘူးလား။

သူ သူမေဘးမွာ ေျဖးညင္းစြာ ထိုင္ခ်သည္။ သူမ သတိလက္လြတ္သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း အကဲခတ္ေနမိသည္။

သူက ေလပူတစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္ရင္း…

“ေတြးေနတာ…” တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ “ဒီအတိုင္း ဘယ္ေလာက္အထိ ဆက္သြားရမွာလဲလို႔…”

သူမ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ ေျခာက္ကပ္စြာ စကားေထာက္ေပးမိသည္…

“အင္း… အဲေတာ့…?”

“လိႈင္ ကိုယ့္ကို ျပန္ၾကည္တယ္လို႔ မင္း ထင္လား။”

အို ခက္လိုက္တာ…

“သူ႔စိတ္ထဲမွာ… ဟိုေလ… သတိေတာ့ ထားမိမွာေပါ့…”

“ေသခ်ာလို႔လား…”

တကယ္ေတာ့ သူမ ဘယ္လုိလုပ္ သိႏုိင္မွာတဲ့လဲ။

“ေန႔တိုင္း သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ သီခ်င္းသြားဆိုေနတာပဲ…”

“ဒါေပမယ့္ ဟိုတစ္ရက္က ညေနဘက္လမ္းမွာေတြ႕တာ တစိမ္းလိုပဲ… ”

“သူ ရွက္လို႔မ်ားလား…”

သူ ေျဖးညင္းစြာ ေခါင္းခါသည္။

“စိုးႏိုင္နဲ႔ မိဘခ်င္းရင္းႏွီးတယ္လို႔ ေျပာတယ္” အဲဒါေတာ့ သူမလည္းၾကားမိသည္။ ဒါေပမယ့္ မေထာက္ခံရက္။

“မိဘခ်င္း ရင္းႏွီးရံုနဲ႔ကေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး”

“သူ႔ေက်ာင္းကိစၥေတြ စိုးႏိုင္က လုိက္လုပ္ေပးေနတယ္တဲ့…” ေျပာရင္း သူ႔မ်က္လံုးမွာ နာက်င္ရိပ္ေတြ စေပၚလာသည္။

“ကိုယ္က စိုးႏိုင္လို ရုပ္မရွိဘူး…” သူ ဘယ္ေလာက္ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စိတ္ကို က်င့္သားရစြာ ျမိဳခ်ပစ္လိုက္သည္။

“ရုပ္က အေရးမႀကီးပါဘူးေလ… စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔။ တေန႔ညက သီခ်င္းၿပီးမွ လိႈင္က မီးပိတ္တယ္ဆို”

“သူ႔ဘာသာ စာက်က္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ”

သူ႔ဝမ္းနည္းမႈက သူမဆီကို အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ကူးစက္လာသည္။

“ဒါဆိုလည္း သီခ်င္းသြားဆိုျပတာထက္ ပိုလက္ေတြ႕က်တာေတြ လုပ္ေပါ့။”

“ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ…” သူေဝေဝဝါးဝါး ငဲ့ၾကည့္သည္။

“သီခ်င္းဆိုတာက အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဘယ္သူဆိုမွန္း သိမသိ မေသခ်ာဘူးေလ…”

“ဒါဆို သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ စင္ထုိးၿပီး ဆိုရမွာလား” သူ႔မ်က္လံုးက ရယ္ျမဴးရိပ္ေတြကို သေဘာတက်ၾကည့္ရင္း…

“မဟုတ္ဘူးေလ… ဘယ္လိုေျပာရမလဲ… ဖုန္းဆက္တာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့… မင္းက ဘာလုပ္ရမလဲ ပိုသိမွာပါ”

သူ သူမကို ၾကာျမင့္စြာ ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ…

“ဟုတ္သားပဲ… ေနာက္ၿပီးေတာ့… ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ… ”

မ်က္စိေရွ႕က အေမွာင္ထုကို ၾကည့္ရင္း အလင္းတန္းေတြကို ေတြ႕ရသလို သူ႔မ်က္လံုးေတြ တျဖတ္ျဖတ္လက္သြားသည္။

ေနာက္သူမကို အျပံဳးနဲ႔ ငဲ့ၾကည့္ရင္း…

“ေက်းဇူး…။ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးမယ္...”

“မုန္႔ေတာ့ မစားခ်င္ဘူး… တကယ္ေက်းဇူးတင္ရင္ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပပါလား…။ တစ္ခါမွ နားမေထာင္ဖူးလို႔”

သူမျပံဳးရင္း မဝံ့မရဲ ေျပာမိသည္။ သူ႔မ်က္လံုးမွာ အေရာင္တခ်ိဳ႕ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ ဖတ္ရတာေမာလို႔ သူမ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့။

“တကယ္လား…”

ေခါင္းျငိမ့္ျပမိေတာ့…

“ဒါဆို ဘာသီခ်င္းဆုိျပရမလဲ…”

“မသိဘူးေလ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ လိႈင့္ကို ဆိုျပေနက်ထဲက ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့”

သူ ဂစ္တာေလးကို ဖတ္ကနဲ ရင္ခြင္ထဲပိုက္လိုက္ရင္း ႀကိဳးစေတြကို လက္နဲ႔တို႔ထိသည္။ သံစဥ္တခ်ိဳ႕ကို တီးေဆာ့ရင္း… “ဒါဆို….” လို႔ တိုးတိုးရြတ္ၿပီး…

“ကိုယ္စပ္ၾကည့္ထားတဲ့ သီခ်င္းအသစ္ေလး ရွိတယ္… နားေထာင္မလား… ဘယ္သူ႔ကုိမွ တီးမျပရေသးဘူး”

သူမ ရင္တစ္ခုလံုး လွပ္ကနဲတုန္ခါသည္။ အေပ်ာ္တို႔နဲ႔ ဆြတ္ပ်ံ႕ေနတုန္း…

“လိႈင့္ကို တေန႔တီးျပဖို႔ေပါ့…”

ေျပာရင္း သူစတီးသည္။ အေဝးႀကီးက ေျပးလာရသလိုမ်ိဳး သံစဥ္ေလး…။ ဘာသာမသိလိုက္ဘဲ ဂစ္တာေပၚက သူ႔ညာလက္ကို ခပ္ဖြဖြ ဖိရင္းတားမိသည္။ သူေမာ့ၾကည့္ေတာ့…

“အဲဒါဆို အရင္ဆံုး နားမေထာင္ပါရေစနဲ႔… ႏွေျမာစရာ…”

သူ လက္ကအတီးမရပ္ဘဲ ေခါင္းကိုအသာအယာ ခါရင္း…

“မင္းကိုပဲ အရင္ဆံုး တီးျပခ်င္တာ…”

သူမ လြင့္ေျမာသြားသည္။ သိပ္လွတဲ့သံစဥ္။ ခ်စ္သူတီးတဲ့သံစဥ္ မလွဘူးဆိုတာ ဘယ္ရွိပါ့မလဲေလ။ သစ္သားခံုတန္းေလးကို ခပ္ဖြဖြမွီေလ်ာထိုင္ရင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ လမသာေပမယ့္ ၾကယ္ေတြစံုေနသည္။ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပံဳးလိုက္သည္။ သူမဟာ ၾကယ္ေတြနဲ႔တင္ ေက်နပ္တတ္သူပဲေလ။

တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနတဲ့ ေအးျမျမေလနဲ႔အတူ သူက သံစဥ္တိုတိုေလးကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တီးသည္။ သူမကလည္း မရပ္ေစခ်င္။ ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္ေစခ်င္။ သူ႔ကို ငဲ့ၾကည့္မိေတာ့ လိႈင္နဲ႔နီးဖို႔ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ထားတဲ့ အိပ္မက္သစ္ေတြနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာက ႏူးညံ့တက္ၾကြေနသည္။ သူမ စိတ္ခ်စြာ မ်က္လံုးေတြ ခဏပိတ္လိုက္မိျပန္သည္။

ေနာက္ မေန႔ညက စိုးစိုးေမးတာ ျဖတ္ကနဲ သတိရမိသည္။ “အခ်စ္ဆိုတာကို နင္ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ဖြင့္မလဲ”တဲ့။

ေနာက္တစ္ခါ သူထပ္ေမးရင္ေတာ့… “အခ်စ္ဆိုတာ ငါ့အတြက္ေတာ့ ၾကယ္ေလးေတြကိုပဲ လတစ္စင္းလို ဖမ္းဆုပ္ၾကည့္ရတာမ်ိဳး… ေနာက္ ဖြဖြေလးကိုင္ၿပီး လျဖစ္သြားပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးရင္း ေကာင္းကင္ေပၚ ရွိသမွ်အင္အားနဲ႔ ျပန္လႊတ္တင္ေပးရတာမ်ိဳး” လို႔ ေျဖမိမည္ ထင္သည္။

သူတီးေနတဲ့သံစဥ္ကို နားေထာင္လို႔မဝႏိုင္။ ေအးျငိမ့္မႈေတြနဲ႔ သူမ ႏိုးတဝက္ အိပ္တဝက္ျဖစ္လာသည္။ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ… သူမအိပ္ေပ်ာ္သြားရင္… အိပ္မက္မက္သြားခဲ့ရင္… သူ... မပ်က္မကြက္ လႈပ္ႏိႈးပါလိမ့္မည္…။

ေရႊျပည္သူ
(11:16 PM ~ 30-Jan-2010)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

Monday, January 18, 2010

စိတ္ကူးထဲက မိတ္ေဆြအေရာင္းဆိုင္

Booksညေနေစာင္းေလးတစ္ခု။

ညိဳ႕မိႈင္းစိုစြတ္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ စိမ့္ေအးေနတဲ့ ခပ္သည္သည္း မိုးစက္ေတြထဲကေန အမိုးေအာက္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း “ထက္” မ်က္စိေရွ႕က တံခါးမႀကီးကို ခပ္ျမန္ျမန္ တြန္းဖြင့္ဝင္လိုက္သည္။ ရင္ႏွီးေနက် လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ ရနံ႔တစ္ခုက ထက္ကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ဆီးႀကိဳသည္။ သစ္လြင္ေသာ စာအုပ္တို႔ရဲ႕ ရနံ႔… ေနာက္ ညိဳဝါေရာင္စာအုပ္စင္ေတြကေန အေရာင္ျပန္လာတဲ့ ဝါလင္းလင္းမီးေရာင္။ စာအုပ္စင္ အသီးသီးမွာ ကိုယ္စိတ္ဝင္စားရာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ ျငိမ္သက္ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကတဲ့ လူႀကီးလူငယ္ေတြ။ လူေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီး… ဒါေပမယ့္ ေနရာတစ္ခုလံုး အသံကင္းမဲ့စြာ ေအးခ်မ္းဆိတ္ျငိမ္ေနေလရဲ႕...။ ဘယ္ေတာ့မွ မရိုးတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ထက္ ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲမွာ အခ်မ္းေရာ အေမာပါေျပသြားသည္။

“စံုစမ္းေမးျမန္း အကူအညီ ရယူရန္” ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားတဲ့ Information Desk ကိုေရာက္ေတာ့ အျမဲရွိေနက် “မမမ်ိဳး” က အခုမွ ဒီေနရာကို ပထမဆံုးေရာက္ဖူးပံုရတဲ့ ေက်ာင္းစိမ္းေလးနဲ႔ ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႔ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပေနသည္။

“ကဲ ဒီမွာ ညီမေလးရဲ႕ member ကဒ္ေနာ္။ ဒါက ေက်ာင္းသားတိုင္းကို အစ္မတို႔ဆိုင္က ေမတၱာ လက္ေဆာင္ ထုတ္ေပးတာ။ ဒီကဒ္ေလးက ညီမေလး အခုလို အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါၿပီးလို႔ တကၠသိုလ္မွာျဖစ္ျဖစ္ ပညာသင္ေနတဲ့ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး သက္တမ္းရွိေနလိမ့္မယ္။ ဒီကဒ္ေလးျပၿပီး ဆိုင္ကဝယ္သမွ် စာအုပ္တိုင္းအတြက္ 30% Discount အျမဲရမွာပါ။ ဒီကဒ္ေလးနဲ႔အတူ ေက်ာင္းသားကဒ္ေလးေတာ့ အျမဲတြဲျပရမွာေပါ့ေနာ္။ ဆိုင္ထဲမွာ ညီမေလး လိုအပ္တဲ့စာအုပ္ ရွာရတာ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္ အနားမွာရွိတဲ့ အျပာေရာင္ျမန္မာဝတ္စံုနဲ႔ အစ္ကိုေတြ အစ္မေတြကို အခ်ိန္မေရြး ေမးလို႔ရတယ္ေနာ္။ ဘာေမးခ်င္တာ ရွိေသးလဲ ညီမေလး”

မမမ်ိဳးက စကားရွည္ႀကီးကို အျပံဳးေလးနဲ႔ အဆံုးသတ္လိုက္ေတာ့…

“မရွိေတာ့ပါဘူး မမ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”

ကဒ္ေလးကို လွမ္းယူၿပီး အျဖဴအစိမ္းေလး စာအုပ္ေတြၾကား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးတိုးဝင္သြားေတာ့သည္။

“မမမ်ိဳး!”
“ေဟး ထက္။ မလာတာေတာင္ ၾကာေပါ့။”
“ဟုတ္တယ္ မမရဲ႕။ စာတမ္းတင္ဖို႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတာနဲ႔ စာအုပ္ေတြကို မမတို႔ Website ထဲဝင္ၿပီး Online ပဲ မွာေတာ့တယ္။ အခု ဒီဘက္ေရာက္လို႔ ခဏေလာက္ထုိင္ခ်င္တာနဲ႔ ဝင္လာတာ”
“မွာထားတာေတြ အကုန္ရၿပီ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္ကဲ့ ရၿပီမမ။ ေနာက္ဆံုးမွာလိုက္တဲ့ စာအုပ္က ႏိုင္ငံျခားကို လွမ္းမွာရတယ္ဆိုလို႔ စိတ္ပူေနတာ။ တေန႔ကပဲ ရရမယ့္ရက္ အတိအက် ေရာက္လာတယ္”
“အို မေရာက္မွာေတာ့ စိတ္မပူနဲ႔ ထက္ေရ။ အဲဒီအပိုင္းကိုင္တဲ့ သူရတို႔က မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ကို လုပ္ေပးလိမ့္မယ္။ သူတို႔က ဟိုဘက္ကို မွာၿပီးရင္ Chase လုပ္လြန္းလို႔ အခ်ိန္မီအျမဲရတယ္”
“ယံုပါတယ္ မမရယ္”

“ထက္” ရယ္ေျပာေလးေျပာၿပီး ဆိုင္ရဲ႕ အျပင္ကို လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ မွန္နံရံတေလွ်ာက္မွာက စာဖတ္ခံုေလးေတြဆီ ေလွ်ာက္ခဲ့မိသည္။ ခံုေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လူျပည့္ေနၿပီ။ စာအုပ္ေတြကို အျမည္းသေဘာ ထိုင္ဖတ္ေနတဲ့ သူေတြထဲမွာ “ဝိပႆနာအားထုတ္နည္း” စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ့ ဘဘႀကီးေတြ ပါသလို “မိုးေသာက္ပန္းဂ်ာနယ္”နဲ႔ ကေလးေလးေတြလည္း ပါသည္။ အသစ္ထြက္တဲ့ ရသစာအုပ္ေတြၾကားမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတဲ့ မမေတြပါသလို နည္းပညာစာအုပ္ေတြထဲ ေခါင္းျမဳပ္ေနသည့္ ကိုကိုေတြလည္းပါသည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ လြတ္ေနတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု ရသြားသည္။ “ထက္” ခံုေလးမွာထိုင္ခ်လိုက္ရင္း လက္ကို အေနာက္မွာေထာက္ ေျခေထာက္ကို သက္ေတာင့္သက္သာ ဆင္းၿပီး စိတ္လက္ေအးခ်မ္းစြာ စာအုပ္ေရြးေနတဲ့ လူေတြကို ေငးေမာမိေတာ့ ဘဝထဲက အေမာတခ်ိဳ႕နဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈတစ္ခ်ိဳ႕ ေလ်ာ့ပါးသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။

“ေက်းဇူးျပဳ၍ နားဆင္ပါရွင္။ ည ၈ နာရီထိုးမွာ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ေလးစားစြာ အသိေပးအပ္ပါတယ္။ လာေရာက္အားေပးၾကတဲ့ စာေပခ်စ္သူ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ က်က္သေရရွိေသာ မဂၤလာညခ်မ္း ျဖစ္ပါေစရွင္”

အသံခ်ဲ႕စက္က လြင့္လာတဲ့ ေၾကညာသံေၾကာင့္ ခံုေလးေပၚမွာ စာအုပ္ဖတ္ရင္း တေမ့တေမာထိုင္ေနရာမိက “ထက္” သတိဝင္လာသည္။ ကခ်င္လြယ္အိတ္ေလးကို ခပ္သြက္သြက္ ေကာက္လြယ္လိုက္ၿပီး ထြက္ေပါက္ဆီ ဦးတည္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္လိုပဲ ေဘးခပ္လွမ္းလွမ္းခံုေတြက ထလာၾကတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

စာအုပ္စင္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း တံခါးမဘက္ ေလွ်ာက္လာမိခ်ိန္မွာ အျပာေရာင္ျမန္မာဝတ္စံုနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြက ေရာက္လာတဲ့စာအုပ္အသစ္ေတြကို စင္ေတြေပၚမွာ စီစီရင္ရင္ တင္ေနၾကဆဲ။ စာအုပ္ခ်စ္သူေတြကိုသာ အလုပ္ခန္႔ထားတယ္လို႔ ၾကားဖူးတဲ့အတိုင္း ဝန္ထမ္းအားလံုးက ေဖာ္ေရြရည္မြန္ၿပီး စိတ္ရွည္ၾကသလို လိုအပ္တဲ့စာအုပ္ကို မရရတဲ့အထိ ကူညီရွာေဖြေပးၿပီး (လိုအပ္ရင္) မွာယူေပးၾကတာ “ထက္” ကိုယ္ေတြ႕ပဲ ျဖစ္သည္။ စာအုပ္စီေနတဲ့ ဝန္ထမ္းထဲက ရင္ဘတ္မွာ “အလုပ္သင္” တံဆိပ္ေလး တပ္ထားတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းျပံဳးျပသည္။ သူနဲ႔ တစ္ခါစကားေျပာဖူးတုန္းက ထက္လိုပဲ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေလးမွန္း သိရသည္။ ခ်ိဳ႕တဲ့ရွာတဲ့ မိသားစုက လာသူေလးျဖစ္လို႔ သူ႔အတြက္ အပိုဝင္ေငြလည္းရ ဒီေနရာမွာလည္း ေပ်ာ္လို႔ ညေနဘက္ေလးေတြမွာ အခ်ိန္ပိုင္းလာလုပ္ေနတာလို႔ ေျပာျပသည္။ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လိုအပ္တဲ့ စာအုပ္နဲ႔ စာေရးကိရိယာေတြကိုလည္း ဆိုင္က ဝန္ထမ္းခံစားခြင့္အေနနဲ႔ တာဝန္ယူေပးသည္တဲ့။

ဆိုင္ထဲမွာပဲ မွန္ခ်ပ္ေတြနဲ႔ ကန္႔ၿပီး တြဲဖြင့္ထားတဲ့ စာေရးကိရိယာဆိုင္ေလးမွာေတာ့ ဝယ္သူတခ်ိဳ႕ရွိေနဆဲ။

တံခါးမႀကီးကေန လွမ္းထြက္မိေတာ့ ေစာေစာပိုင္းမွာ သည္းေနတဲ့မိုးက စဲခဲ့ၿပီ။ အေမွာင္ကလည္း ႀကီးစိုးေနခဲ့ၿပီ။ ေလထုကေတာ့ စိုစြတ္ေအးျမေနဆဲ။ ေလျပင္းျပင္းနဲ႔ ရြာခဲ့တဲ့မိုးေၾကာင့္ တံခါးဝက ေၾကးဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြမွာ ေရစက္ေရမႈန္ေလးေတြ ကပ္ျငိေနသည္။

“အလိမၼာ စာမွာရွိ”
“စာေပျမင့္မွ လူမ်ိဳးတင့္မည္”
“ျမန္မာစာသည္ တို႔စာ”
“စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ”

လြယ္အိတ္ထဲက လက္ကိုင္ပုဝါေလးထုတ္ၿပီး ဆိုင္းဘုတ္ေလးေတြကို ေသခ်ာသုတ္ေပးလိုက္သည္။ ေနာက္ ေက်ေက်နပ္နပ္ တစ္ခ်က္ျပံဳးၿပီး ဝတ္ထားတဲ့ အေႏြးထည္ေလးကို တင္းတင္းေစ့လိုက္ရင္း လမ္းမီးတိုင္ေတြ အစီအရီနဲ႔ ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ တလွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္သြားမိေတာ့သည္။ “ထက္” အေနာက္မွာေတာ့ “ေရႊျပည္သူ စာေပ” လို႔ ဆိုင္းဘုတ္တပ္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦးေလးတစ္ခုက သူပိုင္ရာ အလင္းတခ်ိဳ႕နဲ႔ သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနဆဲ… ညဦးေလးကို သူႏိုင္သေလာက္ေလး အလွဆင္ေနဆဲ…

ေရႊျပည္သူ
(12:36 PM ~ 18-Jan_2010)

“စာအုပ္စာေပ လူ႔မိတ္ေဆြ” ဆိုတဲ့အတိုင္း စာအုပ္ေတြဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ မိတ္ေဆြစစ္ေတြပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အစ္မဝါဝါက ေနာင္ (၅)ႏွစ္မွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကူးထားတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စီးပြားေရးေလးအေၾကာင္းေရးဖို႔ Tag လာေတာ့ အားလံုးကို မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ေပးႏိုင္မယ့္ စာအုပ္ဆိုင္ေလးအေၾကာင္းကိုပဲ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ၿပီး ေရးလိုက္ပါတယ္။ ဆိုင္ကို ခပ္ႀကီးႀကီးေလး ပံုေဖာ္ထားလို႔ ႀကီးက်ယ္တယ္ မထင္ၾကပါနဲ႔ေနာ္။ ဆိုင္ႀကီးရင္ စာအုပ္ပိုစံုမယ္လို႔ ရိုးရိုးပဲေတြးထားလို႔ပါ း) ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္အတြက္ Inspiration ကို Singapore ရဲ႕ အႀကီးဆံုး Shopping Mall ေတြထဲက တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Vivo City က Page One ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္က ရခဲ့တာပါ (အေပၚမွာ သံုးခဲ့တဲ့ ပံုေတြကလည္း ဒီပို႔စ္အတြက္ Page One မွာ ကၽြန္မသြားရိုက္ခဲ့တာပါ) တခ်ိဳ႕ ညေနေတြမွာ
အေပၚက ဇာတ္လမ္းထဲက ထက္လို Page Oneမွာ ကၽြန္မ သြားထိုင္မိတတ္ပါတယ္။ သြားထိုင္ျဖစ္တိုင္းလည္း ေအးခ်မ္းဆိတ္ျငိမ္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈတစ္မ်ိဳးကို အျမဲရေလ့ရွိပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္ကူးယဥ္သိပ္ဆန္ေပမယ့္ ေနာင္(၅)ႏွစ္အၾကာမွာ စီးပြားေရးတစ္ခုလုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္မိခဲ့ရင္… ေနာက္ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ေငြေၾကးျပည့္စံုခဲ့ရင္… အားလံုးကို ကၽြန္မ Page One မွာ ရေလ့ရွိတဲ့ ေအးခ်မ္းဆိတ္ျငိမ္မႈမ်ိဳးေပးႏိုင္တဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ အမိေျမမွာ ျပန္ဖြင့္ခ်င္တာပါပဲ။ ဒီပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္ဖို႔အတြက္ အျမဲသတိတရ Tag တတ္တဲ့ အစ္မဝါဝါကို ေက်းဇူးတင္သလို အစ္မေက်နပ္မယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အစ္မဆက္ၿပီး Tag ထားတဲ့ နံပါတ္(၂)ကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ ခြဲေရးလိုက္မယ္ေနာ္ း)

အားလံုး ကိုယ့္ကိုေရာ အမ်ားကိုပါ အက်ိဳးျပဳၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေစမယ့္ လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ စီးပြားေရႊေငြ တိုးတက္ႏိုင္ၾကပါေစရွင္…

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

Thursday, January 14, 2010

တကယ့္အရံႈး

တကယ့္အရံႈးတိုက္ပြဲတစ္ခု မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး…
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္… ရူးမတတ္ လက္နက္ခ်ခ်င္ေနခဲ့တယ္…
ရက္စက္ျပတာလား မသိဘူးကြယ္…
အဲဒီအခြင့္ေလးေတာင္ မင္းက မေပးခဲ့ဘူးရယ္ေလ…

ေရႊျပည္သူ
(11:33 PM ~ 14-Jan-2010)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

Wednesday, January 13, 2010

ေကာင္းကင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိ ၂၀၁၀

“ေကာင္းကင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိ ၂၀၁၀” မိခင္ေမတၱာဘြဲ႕ ကဗ်ာစု Ebook မႏွစ္ကလိုပဲ က်က္သေရရွိစြာ ထြက္လာပါၿပီ။ အဖိုးတန္ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အဖိုးတန္ကဗ်ာေတြ စုစည္းထားတဲ့ ဒီစာအုပ္မွာ “ကတိ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလး ပါဝင္ေရးသားခြင့္ရလို႔ သိပ္ဝမ္းသာမိပါတယ္။ ကၽြန္မကဗ်ာအတြက္ အစ္မ ပန္ဒိုရာဆြဲတဲ့ သရုပ္ေဖာ္ပံုေလးကိုလည္း အရမ္းႀကိဳက္ပါတယ္။ စီစဥ္သူ ကိုရင္ညိန္း နဲ႔အတူ အစ္မ ပန္ဒိုရာ၊ ကိုဟန္ကိုေအာင္၊ ညီမငယ္ နတ္သမီးေလးမြန္နဲ႔ စာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ စီစဥ္ခဲ့ၾကတဲ့၊ ကၽြန္မကို ပါဝင္ခြင့္ေပးခဲ့ၾကတဲ့သူ အားလံုးကို တေလးတစား ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီကေန ေျပာခ်င္ပါတယ္ရွင္။ စာအုပ္ကို မဖတ္ရေသးရင္ ေအာက္မွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ း)
ေကာင္းကင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိ ၂၀၁၀

Download သိမ္းခ်င္ရင္ ~

ေကာင္းကင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိ ၂၀၁၀
ေကာင္းကင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတၱိ ၂၀၀၉

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

Monday, January 11, 2010

ယံုၾကည္ရာ

ကိုယ္ယံုၾကည္ရာေတြကို ေရးဖို႔ ညီမေလး ပန္းရင့္ေရာင္ Tag ထားတာ တစ္လေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ စာေမးပြဲ အပါအဝင္ တျခားေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ အခုမွပဲ ေရးႏိုင္တဲ့အတြက္ ညီမေလးကို အရင္ဆံုး ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္ေနာ္။ သတိတရ Tag တာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ညီမေလးေရ။ ယံုၾကည္ရာေတြ အေၾကာင္းေရးရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့…

ဘဝမွာ အႂကြင္းမဲ့ သံသယအလ်င္းမရွိဘဲ အယံုၾကည္ရဆံုးကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ အျမတ္ဆံုး တရားေတာ္ေတြပါပဲ။ ကၽြန္မဟာ အသက္ေတာ္ေတာ္ေလး ႀကီးတဲ့အထိ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေန႔စဥ္ ဘုရားရွိခိုး၊ အဓိဌာန္ပုတီးစိပ္၊ ဆုေတြေတာင္းနဲ႔ (ရွက္ရွက္နဲ႔ ဝန္ခံရရင္) ျမတ္စြာဘုရားကို ေဘးအႏၲရာယ္ေတြက ကင္းေဝးဖို႔၊ စာေမးပြဲမွာ ဂုဏ္ထူးေတြပါဖို႔ စတာေတြအတြက္ ကိုးကြယ္အားကိုးရာ အေနနဲ႔ ၾကည္ညိဳကိုးစားခဲ့တာပါ။ လာဘဗုဒၶဘာသာလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အသက္ ၂၀ ေလာက္က်မွ အေမ့မိတ္ေဆြ အန္တီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင့္ သူဓမၼဒါနအျဖစ္ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ႕ စာအုပ္ေတြ စဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ထဲကတဆင့္ နာယူခဲ့ရတဲ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဆံုးမၾသဝါဒေတြကေန တရားနဲ႔ယွဥ္တဲ့ ဘဝေနထိုင္နည္းေတြကို သိခြင့္ရခဲ့ၿပီး ဘဝမွာ ၾကံဳလာရတဲ့အရာေတြကို အရင္ကနဲ႔ မတူတဲ့ ရႈေထာင့္ကေန တျဖည္းျဖည္း ျမင္တတ္လာခဲ့ပါတယ္။ အရင္ကထက္စာရင္ အထိုက္အေလ်ာက္ စိတ္ကေလး ထားတတ္လာတဲ့အခါ တရားရဲ႕အရသာ၊ တရားရဲ႕ေအးျမမႈေတြကိုလည္း သိလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ တရားရိပ္သာေတြမွာ အားထုတ္ဖူးလာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သမာဓိကုိေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ထူေထာင္ေနရတဲ့ အဆင့္ျဖစ္ေပမယ့္ တစ္မိနစ္လုပ္ရင္ တစ္မိနစ္စာ အက်ိဳးရွိတဲ့ တရားရဲ႕အဖိုးတန္ပံုကို ပိုသိျမင္လာရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး တကယ္တမ္း ကၽြန္မတို႔အတြက္ ထားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ေတြဟာ စာေမးပြဲေအာင္ဖို႔ သက္သက္၊ စီးပြားေရႊေငြတိုးတက္ဖို႔ သက္သက္၊ ေလာဘ… တဏွာ စတာေတြ ဦးစီးတဲ့ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ျဖစ္လာဖို႔ သက္သက္ မဟုတ္ဘဲ တစ္သံသရာစာ လြတ္ေျမာက္ေကာင္းစားဖို႔အတြက္ က်င့္ၾကံအားထုတ္ ႀကိဳးစားၾကရမယ့္ အဖိုးအတန္ဆံုးေသာ လမ္းစဥ္ေတြဆိုတာကို နားလည္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘာသာေရးဗဟုသုတ အားနည္းသလို ထိုးထြင္းသိျမင္ဥာဏ္လည္း နည္းပါးတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ဒီတရားေတာ္ေတြရဲ႕ တစြန္းတစေလး ေလာက္ကိုေတာင္ နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရဆဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ လူျပိန္းအသိနဲ႔ ေတြးမိသမွ် ပုစာၻေမးခြန္းတိုင္း အတြက္ တရားေတာ္ထဲမွာ အင္မတန္ အဓိပၸါယ္ျပည့္ဝတဲ့ အေျဖေတြ အျမဲေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္မဥာဏ္ရည္နဲ႔ သေဘာမေပါက္ႏိုင္ေသးတာေတြ အဆံုးအစမရွိ က်န္ရွိေနေသးေပမယ့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြကို ကၽြန္မအႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္မိပါတယ္ရွင္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ဝဋ္ေႂကြးပါ။ အေပၚက တရားေတာ္ေတြကို ယံုၾကည္တယ္လို႔ ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ တစ္ခါထဲ ပါသြားေပမယ့္ ထပ္ေျပာခ်င္မိတာက ကၽြန္မဟာ ကိုယ္ေျပာသမွ်၊ ၾကံသမွ် မေကာင္းမႈေတြအတြက္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းဆိုသလို ဝဋ္ျပန္ခံရတတ္တဲ့ သူမ်ိဳးလို႔ ယံုၾကည္ေနမိလို႔ပါ (ညီမေလး ပန္းရင့္ ေရးထားတာနဲ႔လည္း အံ့ၾသစရာ သြားတူေနပါတယ္ း) “ကာလဝိဘက္ ေနာက္ပိုးတက္” ဆိုတဲ့ အတိုင္း အတိအက်ပါပဲ။ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိၾကံမိတဲ့ ေျပာမိတဲ့ မေကာင္းမႈတစ္ခုခုအတြက္ ကၽြန္မ မေႏွးအျမန္ပဲ ဝဋ္ျပန္ခံရတာကို မၾကာခဏ သတိထားမိသလို အျမဲလိုလို ျဖစ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။ အဲဒီလို ဝဋ္ျပန္လည္တိုင္းလည္း “ခံဟဲ့” လို႔ပဲ ကိုယ့္ဘာသာေျပာမိပါတယ္ း) တခ်ိန္ထဲမွာပဲ “ငါအခုလို ခံစားလိုက္ရေတာ့ ေက်သြားပါၿပီေလ”လို႔ စိတ္သက္သာရာ ရသြားသလို ေနာက္တစ္ခါအတြက္လည္း ေနာင္က်ဥ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဗုဒၶဘာသာမွာ အင္မတန္ သေဘာက်စရာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္က ကိုယ္လုပ္သမွ်ကို ကိုယ္ျပန္ခံရ စံရတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ တျခားဘယ္သူကမွ အစားဝင္ၿပီး ခံေပးလို႔မရတာေၾကာင့္ ကိုယ္ျပဳသမွ် ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈအတြက္ ကိုယ့္ဘာသာ အျပည့္အဝ တာဝန္ယူရာလည္း ေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္ ဘဝမွာ မတရားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကံဳလာရတိုင္း၊ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေအာင္ေနေပမယ့္ ဆိုးရြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရင္ဆိုင္ရတိုင္း “ဝဋ္ေႂကြးပါလား… ကိုယ္ျပဳခဲ့မိသမွ် ကိုယ္ျပန္ခံေနရပါလား” ဆိုတဲ့ နားလည္သိက အင္မတန္ စိတ္သက္သာရာ ရေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မရဲ႕ “မွန္ထဲကို လွမ္းၾကည့္ျခင္း” ပို႔စ္ေလးမွာ ေရးခဲ့သလိုပဲ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က “ဝဋ္ေႂကြးဆိုတာနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္ရင္ အရာအားလံုးက တရားမွ်တပါတယ္” ရယ္လို႔ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဝဋ္ေၾကြးကိုလည္း ကၽြန္မ သိပ္ယံုပါတယ္…

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုက ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ယံုၾကည္မိတာေလးလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ နည္းနည္းလည္း Silly ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ လက္ကိုင္ပုဝါလက္ေဆာင္ ေပးမိတဲ့သူတိုင္းနဲ႔ ခ်စ္ၾကခင္ၾကရဲ႕သားနဲ႔ ရွင္ကြဲကြဲရတယ္လို႔ ယံုေနမိတာပါ။ တျခား ဘာပစၥည္းကိုမွ အစြဲအလမ္း မျဖစ္မိေပမယ့္ လက္ကိုင္ပုဝါ ေပးမိတိုင္း အဲဒီလုိျဖစ္တာ ၃/၄ခါထက္ မနည္းၾကံဳဖူးေတာ့ စိတ္ထဲမွာ စြဲေနပါၿပီ။ ခပ္ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကို လက္ကိုင္ပုဝါေပးမိရင္ ၁က်ပ္တို႔ ၂က်ပ္တို႔ မပ်က္မကြက္ ျပန္ေတာင္းပါတယ္။ “နင္က ငါ့ဆီက ဝယ္တာေပါ့ဟယ္” လို႔လည္း ပါးစပ္ကေျပာပါေသးတယ္ း) အခု အသက္ႀကီးလာေတာ့ လံုးဝကို ေရွာင္ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း ရယ္စရာေတြးမိပါတယ္။ ကိုယ့္ကို စိတ္ညစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့သူေတြကို လက္ကိုင္ပုဝါေလးပဲ ေပးလိုက္ရရင္ ေကာင္းမလားလို႔။ ဒါဆို ဘာျပႆနာမွ မရွိဘဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေလးနဲ႔ ေဝးသြားေအာင္ေလ။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ အဲဒီလိုမ်ိဳး ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေပးမိေသးပါဘူး း)) ကၽြန္မကိုေတာ့ ေပးဖို႔ မႀကိဳးစားၾကနဲ႔ေနာ္။ ဒါက ကၽြန္မက ေပးမွ Effect ရွိတာ း)

စိတ္ထဲမွာ စြဲၿပီး ယံုၾကည္ေနမိတာေတြကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ညီမေလး ပန္းရင့္လည္း ကၽြန္မရဲ႕ေနာက္က်မႈကို ခြင့္လႊတ္ရင္း ဒီပို႔စ္ေလးကို ေက်နပ္လိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ႕ယံုၾကည္ရာေလးေတြကို ဖတ္ေပးတဲ့အတြက္လည္း အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္... း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

Wednesday, January 6, 2010

အေပ်ာ္

ဟိုတေန႔ေလးဆီက
စကားေျပာျဖစ္ၾကေသးတယ္…
သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းပါပဲ…
မင္းဘဝသာယာေၾကာင္း မင္းမိသားစုမာပါေၾကာင္းေပါ့…
ပ်င္းဖို႔ေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ…
မင္းဟာ အစဥ္ထာဝရ အေျပာေကာင္းသူပဲေလ…

မင္းလည္းကိုယ့္ကို ခင္ေသးတယ္…
ကိုယ္လည္းမင္းကို ခင္ေသးတယ္… ထင္…ပါ…ရဲ႕…
မင္းဘဝမွာ မင္းေပ်ာ္ေနတယ္…
ကိုယ့္ဘဝမွာလည္း ကိုယ္….တကယ္ ေပ်ာ္ေနပါတယ္…ကြဲ႕…

မင္းလည္း ကိုယ့္အေၾကာင္းကို
အေဟာင္းေတြၾကား…
ဟိုနားဒီနား မသိမသာ ထားခဲ့ရတာ
သိပ္ေပ်ာ္မွာပဲ…

ကိုယ္လည္း မင္းအေၾကာင္းကို
ကဗ်ာေရးရတာ ေကာင္းလြန္းလို႔
မေတာ္တဆ ေဟာင္းသြားမွျဖင့္ရယ္လို႔
ဟာသေလးေတြးရင္း
သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ...

တကယ္ တကယ္…
ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ေပ်ာ္တာရယ္လို႔
အခါခါ ေတြးရင္းနဲ႔ကို…
မင္းအိမ္လွလွေလးအတြက္လည္း ကိုယ္ျပံဳးျမျမနဲ႔ေပ်ာ္တယ္
မင္းဘဝေတာက္ပပေလးအတြက္လည္း ကိုယ္ခဏခဏေပ်ာ္တယ္
မင္းသြားမယ့္လမ္းအတြက္လည္း လမ္းပန္းအခါခါ သာယာပါေစေၾကာင္း ကုိယ္ဆုေတာင္းၿပီးေပ်ာ္တယ္…

ကိုယ္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း... ေဝးသြားတဲ့အတြက္ေတာ့… ကိုယ့္တစ္သက္… မင္းအတြက္… အေပ်ာ္ဆံုးပဲ…

ဟိုတေန႔ေလးဆီက
စကားေျပာျဖစ္ၾကေသးတယ္…
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ေပ်ာ္ပါတယ္…
ကိုယ္က… ပိုၿပီး ေပ်ာ္ခဲ့မိတယ္…
ခြင့္လႊတ္လိမ့္မယ္... ထင္ပါရဲ႕ကြယ္…

ေရႊျပည္သူ
(12:11 AM ~ 6th-Jan-2010)

အခ်စ္ကဗ်ာေလးကို အေဆြး Mood နဲ႔ ေရးၾကည့္တာပါ။ ေရးတဲ့သူကညံ့ေတာ့ တကယ္ အားရပါးရ ေပ်ာ္ေနတာလို႔ လူေတြ ထင္ကုန္ၾကၿပီ း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

Saturday, January 2, 2010

၂၉ ႀကိမ္ေျမာက္ ေမြးေန႔


ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ အဆံုးကာလကို ကၽြန္မ သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။ Christmas နဲ႔ New Year အတြက္ ရံုးပိတ္ရက္ေတြ အမ်ားႀကီးရသလို အဲဒီပိတ္ရက္ေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္မရဲ႕ေမြးေန႔ကလည္း အျမဲကပ္ပါလာလို႔ပါ း) ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒီေန႔ အသက္တစ္ႏွစ္ ႀကီးသြားျပန္ပါၿပီ။ လုပ္ခဲ့သမွ် အမွားေတြေရာ အမွန္ေတြေရာ အေနာက္မွာ တရိပ္ရိပ္က်န္ခဲ့ျပန္ပါၿပီ။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္အစ အသက္အပိုင္းအျခားသစ္တစ္ခုရဲ႕ အစမွာ ကၽြန္မျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့အတိုင္း ပိုေကာင္းတဲ့ႏွစ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ စိတ္အားေတြ ထက္သန္ေနမိေပမယ့္ တျပိဳင္ထဲမွာပဲ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ ေမာပန္းေနမိျပန္ပါတယ္။

မေန႔ည ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ကတည္းကေန ခု ဒီပို႔စ္ေရးေနခ်ိန္အထိ Birthday Wish ေတြကို Email၊ Facebook၊ SMS၊ Cbox ေတြကေန ပို႔ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ လိႈက္လွဲတဲ့ Message ေတြေၾကာင့္သာ ကၽြန္မေမြးေန႔က အသက္ဝင္လႈပ္ရွားလာတာပါ။ ၁ ႏွစ္လံုး အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက Wish ေတြလည္းရေတာ့ ဝမ္းသာရပါတယ္။

ေနာက္ ကၽြန္မရဲ႕ Drak Side ေတြကို သိျမင္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာင္ ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မကို သူတို႔ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုးသူအျဖစ္ ခင္မင္ေပါင္းသင္းေနဆဲျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ကိုလည္း အရမ္းေက်းဇူးတင္တဲ့ အေၾကာင္းေလး ဒီေန႔မွာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီသူေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ခရမ္းေမက ကၽြန္မအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ပို႔စ္ေလးတစ္ပုဒ္ ေရးေပးပါတယ္။ ကၽြႏ္မရင္ကို အထိရွေစဆံုး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလးပါ။ ကၽြန္မတို႔ စေတြ႕ခဲ့တဲ့ ငယ္ဘဝကို သတိတရေရးထားတဲ့ သူ႔ပို႔စ္ေလးကို ဒီမွာ ဖတ္ၾကည့္လုိ႔ရပါတယ္။ (ခရမ္းေရ… နင္ေျပာသလိုပဲ “ေနာက္ဘဝ ဆိုတာမ်ားရွိလို႔ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ (ငါလည္း) နင္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ထပ္ျဖစ္ခ်င္ပါေသးတယ္…”) (တစ္ခု ႀကိဳၿပီးဝန္ခံခ်င္တာက ခရမ္းဟာ ကၽြန္မကို အေကာင္းျမင္တဲ့ ခ်စ္တဲ့သူျဖစ္သလို ေမြးေန႔အမွတ္တရ ေရးေပးတာျဖစ္လို႔ (သူဟာ ေတာ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပမယ့္ သူ႔ကိုယ္သူႏွိမ္ခ်ၿပီး) ကၽြန္မအေၾကာင္း အေကာင္းေလးေတြခ်ည္းပဲ ေရးထားပါတယ္။ ဒါကို ကၽြန္မက ေမြးေန႔ပို႔စ္ေလးမွာ အမွတ္တရ Link ထားတာပါရွင္။ ေတာ္ၾကာ ေရႊျပည္သူ ကုိယ္ရည္ေသြးၿပီး Link ထားတယ္ ထင္မွာစိုးလို႔ပါ း))

ေနာက္ထပ္ရတဲ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေတြကေတာ့ ကၽြန္မသိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စာအုပ္ေတြပါ။ ပထမတစ္အုပ္က လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ တစ္ေယာက္ ေမြးေန႔မတိုင္ခင္ကတည္းက Hug တစ္ခုနဲ႔အတူ သတိတရေပးခဲ့တဲ့ ေႏြးေထြးတဲ့လက္ေဆာင္ေလးပါ။ ကၽြန္မသိပ္စိတ္ဝင္စားတဲ့ စာေရးဆရာမ Jane Austen ရဲ႕ "Pride and Prejudice" စာအုပ္ျဖစ္လို႔ Wrapping Paper ကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သိပ္ကို ဝမ္းသာခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္စာအုပ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္ကိုလိုျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေပးတာပါ။ “ေမာင္လူေအး အပါအဝင္ သိပၸံေမာင္ဝ၏ ဝတၳဳတိုေဆာင္းပါးမ်ား”၊ သာသနာေရး ဝန္ႀကီးဌာနက ထုတ္ေဝတဲ့ “ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတစ္ေယာက္” နဲ႔ ဆရာႀကီး ဦးဆန္းလြင္ရဲ႕ “ရတနာသံုးပါးကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္လာသူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း” စာအုပ္ေတြပါ။ ကၽြန္မကို စာေကာင္းေပမြန္ေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တဲ့ အစ္ကိုရဲ႕ လက္ေဆာင္ေတြမို႔ တန္ဖိုးထားၿပီး ေသခ်ာသိမ္းသြားမွာပါ။

ေနာင္ရက္အနည္းငယ္ၾကာရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ေမာင္ငယ္ေလး၂ေယာက္ ပို႔လိုက္တဲ့ တရားေခြေတြလည္း လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရာက္လာဦးမွာပါ။

အေပၚမွာ ေျပာသြားတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြဟာ ဘာပစၥည္းဆိုတာထက္ ေပးသူေတြရဲ႕ စိတ္ေစတနာေတြ၊ လက္ေဆာင္ေရြးခ်ယ္တဲ့ ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မအတြက္ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီးမွ ေပးခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရတာပါ။

Blog ေမာင္ႏွမေတြ
(ေရးသူေရာ ဖတ္ေပးသူေရာ) ထဲက ကၽြန္မကို ေမြးေန႔ဆုေတာင္းေတြ ပို႔ခဲ့ၾကတဲ့ မမအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕ေမာင္ေလး ေအာင္ဦး၊ ေမာင္ေလး သုခေမာင္ေလး Black Dreamကိုရြာသားေလး (YTU)မ Apprenticeshipကို July Dreamကိုသီဟသစ္ေမာင္ေလး ဖိုးသၾကၤန္ေမာင္ေလး ေမာင္ေတေလ၊ ေမာင္ေလး ေဌးႏိုင္ထြန္း၊ ကိုဥာဏ္ဝင့္ေအာင္၊ ညီမေလး Green Girl၊ ညီမေလး ၾကည္ၾကည္ဝင္း၊ ညီမငယ္ Pink Goldအစ္ကို ကိုဝင္းေဇာ္ေမာင္ေလး ပုလုေမာင္ေလး ေဝျဖိဳး၊ Uncle a2z၊ ညီမငယ္ေလး ဂ်စ္တူး၊ ညီမငယ္ ေဝေလးနဲ႔ ညီမငယ္ ရႊန္းမီတို႔ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္လို႔ ဒီမွာ ထပ္ေျပာပါရေစေနာ္ း)

ကၽြန္မရဲ႕ေမြးေန႔ေလး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ျပည့္ျပည့္စံုစံုနဲ႔ ၿပီးစီးသြားေအာင္ ေမတၱာေတြေပးခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အေလးအနက္ေျပာရင္း အားလံုးလည္း ေမြးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို အသက္ရွည္က်န္းမာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ရွင္…

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)