သူနဲ႔သူမ ခင္မင္ခဲ့ၾကတာ ႏွစ္အတန္ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ျဖစ္သည္။ မလွလို႔ဆိုၿပီး လူေတြ သိပ္မလာၾကတဲ့ ပင္လယ္ကမ္းေျခတစ္ခုမွာေပါ့...
“ကဲ... ဘာျဖစ္ခ်င္ေနတာလည္း ေျပာေလ။ ဒီ Beach က Beef Noodle မွ စားခ်င္လွပါခ်ည္ရဲ႕ ဆိုလို႔ ဒီအထိေခၚလာၿပီး ေကၽြးေတာ့လည္း ေသခ်ာမစားဘူး။ စကားလည္း ေကာင္းေကာင္းျပန္မေျပာဘူး။”
သူသည္ ပံုမွန္အားျဖင့္ မအံုမပြင့္ႏွင့္ အလိုမက်သလိုလို လုပ္ေနတတ္သူမ်ားကို ႏွစ္သက္တတ္သူ မဟုတ္သလို စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ဆက္ဆံေလ့လည္း မရွိပါ။ ဒါေပမယ့္ ကေလးတစ္ေယာက္ စိတ္ေကာက္သလို မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေအာက္က သဲျပင္မြမြထဲကို ေျခထိုးေဆာ့ေနတဲ့ သူမကိုေတာ့ ေလေအးေအးနဲ႔သာ ေမးေနမိသည္။ ဒီတညေနလံုး သူမကို သူနားမလည္ပါ။
“စကားေလး ဘာေလးျပန္ေျပာပါဦး။ ငါ့မွာ ရံုးကဆင္းဆင္းခ်င္း အေမာတေကာ ေျပးလာရတာ။ တပတ္လံုး ပင္ပန္းထားေတာ့ လႈပ္ေတာင္မလႈပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္... နင့္ကို ကတိေပးထားေတာ့...”
“ေတြ႕လား... ကတိတဲ့။ အဲဒီ ကတိႀကီးေၾကာင့္ နင္လိုက္ပို႔ေပးတာ မဟုတ္လား။ ငါ့ကို လိုလိုလားလား လိုက္ပို႔ခ်င္တာထက္ နင္ကတိတည္တဲ့လူ ျဖစ္ခ်င္တာ မဟုတ္လား...”
“ေဟာ... ဘာေတြေတြးေနတာလဲ။ ပို႔ခ်င္လို႔ပဲ ဒီအထိေရာက္လာၿပီးၿပီေလ...”
“နင့္မွာ ပို႔ခ်င္စိတ္ရွိတာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃လေလာက္ကပါ...”
“ဘယ္လို...?”
“အဲဒီတုန္းကေတာ့ နင္လိုက္ပို႔ခ်င္တာ ငါယံုတယ္။ အဲဒီကတည္းက ငါစာေမးပြဲၿပီးတဲ့ေန႔ နင္ Beef Noodle လုိက္ေကၽြးမယ္လို႔ ကတိေပးထားတာ...”
“အင္းေလ... အခုလည္း ေျပာထားတဲ့အတိုင္း လိုက္ပို႔ေပးတာပဲ... Beef Noodle လဲ ေကၽြးတာပဲ... နင္က ဘာကို မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာလည္း...”
“မသိဘူးဟာ။ နင္လိုက္မပို႔ခ်င္ဘဲ ဝတၱရားတစ္ခုလို လိုက္ပို႔ေနတာကို မေက်နပ္တာ...”
“ေဟာဗ်ာ... နင့္ကို ဘယ္သူက ေျပာလို႔လည္း။ ငါ့မ်က္ႏွာမွာလည္း အဲလို အရိပ္အေယာင္ေပၚေနလို႔လား။ ေပၚစရာ အေၾကာင္းလည္း မရွိပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ငါေမာေပမယ့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး လိုက္ပို႔ေနလို႔ေလ။ မယံုရင္ ေသခ်ာ ၾကည့္ၾကည့္ပါလား”
သူက ေရွ႕ကေန ဒူးေခါင္းေပၚလက္ေထာက္ရင္း ကိုယ္ကိုကိုင္းၿပီး ထိုင္ေနတဲ့ သူမမ်က္ႏွာကို လာၾကည့္သည္။ ရင္းႏွီးေနက် Burberry Brit ေရေမႊးနံ႔က သူမဆီ ျငိမ့္ကနဲေရာက္လာေပမယ့္ ခါတိုင္း ရင္ခုန္တုန္လႈပ္ေနက်စိတ္က အခုေတာ့ ရႈပ္ေထြးလို႔သာေနသည္။
“ၾကည့္ေလ...”
သူ ခပ္ျပံဳးျပံဳးထပ္ေျပာေတာ့ စူးရွတဲ့အလင္းေရာင္ကို ရုတ္တရက္ျမင္ရသလို သူရွိရာကေန မ်က္လံုးစံုမွိတ္ၿပီး ခ်ာကနဲ မ်က္ႏွာလႊဲမိသည္။ ၿပီးမွ ေခါင္းကို ငံု႔ရင္း သဲစေလးေတြေပေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို မေက်မနပ္ ေငးေနမိျပန္သည္။ ခဏၾကာေတာ့ သူ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ သူမေဘးမွာ ခပ္ေလးေလး ထိုင္ခ်လိုက္သည္။
“ကဲ... စိတ္မၾကည္ရင္လည္း ျပန္ၾကမယ္ေလ။”
“နင္ ျပန္ခ်င္တာကို ငါစိတ္မၾကည္တာလုိ႔ လႊဲမခ်ပါနဲ႔...”
“ခက္ေတာ့ေနၿပီ... ဒါဆိုလည္း ဆက္ထိုင္ ဆက္ထိုင္”
ႏွစ္ေယာက္လံုး တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ သူမမ်က္ႏွာလႊဲထားေပမယ့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရပ္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးရဲ႕ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲကေန သူ႔ကိုျမင္ေနရသည္။ တံေတာင္ဆစ္အထိ ေခါက္တင္ထားတဲ့ အနက္ေရာင္ လက္ရွည္တီရွပ္က သူ႔ရဲ႕ ဝင္းဝါတဲ့ အသားအေရနဲ႔ ၾကည့္ေကာင္းလြန္းေနသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာေတာ့ စင္းေနတဲ့ ႏွာတံေတြက အလွဆံုးလို႔ သူမထင္ေလ့ရွိေပမယ့္ အင္အားအျပင္းဆံုးကေတာ့ စူးရွရွ မ်က္လံုးေတြပဲေပါ့။ ဒီမ်က္လံုးေတြနဲ႔ပဲ မီးငယ္ကို... Fiona ကို...။ ေတြးရင္း သူမ စိတ္ဆိုးလာဆဲမွာပဲ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူ႔ဖုန္းက ထျမည္သည္။
“ေဟး... မီးငယ္။ ကိုယ္လား... အခု... သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔... အျပင္ေရာက္ေနတယ္...”
သူမ စိတ္ထဲမွာ စူးကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ မီးငယ္လည္း သူမကို သိရက္နဲ႔ နာမည္ကို ဘာလို႔မေျပာရလိုက္ရတာလဲ။ ဖုန္းေျပာေနတဲ့ သူမ်က္ႏွာကလည္း လိုအပ္တာထက္ ပိုျပံဳးခ်ိဳလြန္းေနသည္ဟု သူမထင္သည္။ ၾကည္ႏူးေနတာမ်ားလား...
“အင္း... ခဏေနရင္ ျပန္ၾကေတာ့မွာပါ... ဒါေပမယ့္... ကိုယ္သိပ္ေနာက္က်ေနရင္ မီးငယ္ ေစာင့္ေနရမွာေပါ့။ အင္းေလ... ဒါဆိုလည္း လာခဲ့မယ္။ အင္းပါ... ဟားဟား... ”
သူမ ေျခေထာက္နဲ႔ထိုးေနမိတဲ့ သဲျပင္မြမြက တြင္းတစ္ခုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။ သူဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့...
“ျပန္ေတာ့မွာ မဟုတ္လား။ သြားသြား အခုသြား။ တစ္မိနစ္ေတာင္ ေနာက္မက်ေစနဲ႔...” ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ႏိုင္လြန္းေနသလားေတာင္ မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ့ဘဲ မ်က္ရည္ဝဲဝဲနဲ႔ ေျပာခ်င္ရာေျပာရင္း သူ႔နားမွာခ်ထားတဲ့ အိတ္ကို ေကာက္လြယ္မိသည္။ သူက မလႈပ္မယွက္ တိတ္ဆိတ္စြာ သူမကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြက ျပံဳးလိုက္ေတာ့မလို ျဖစ္ေနေပမယ့္ တည္ျငိမ္ေနျပန္သည္။ သူမ ကေလးဆိုးတစ္ေယာက္လို စိတ္တိုသထက္တိုလာရင္း အိတ္ထဲက ဖုန္းကို ဆြဲထုတ္ၿပီး နံပါတ္တစ္ခုကို အေလာတႀကီး ႏွိပ္ပစ္လိုက္သည္။
“ကိုလတ္လား။ အင္း... ဟုတ္တယ္... အခု xxxxx Beach မွာ... လာႀကိဳေပးပါလားဟင္”
သူဆတ္ကနဲတုန္သြားသည္။ ေစာေစာက ျပံဳးေယာင္သမ္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ေဒါသအေရာင္ေတြ ခ်က္ခ်င္း လႊမ္းသြားသည္။ ေနာက္ မထင္မွတ္ဘဲ သူမလက္ထဲက ဖုန္းကို ဆတ္ကနဲဆြဲယူလိုက္ၿပီး လံုးဝပိတ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ သူမထက္ပိုဆိုးတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ပိုင္စိုးပိုင္နင္း ႏိုင္ပံုကို တအံ့တၾသၾကည့္ရင္း ငိုခ်မိေတာ့ သူ စိတ္ရႈပ္ေထြးစြာေျပာသည္။
“နင္ ဒါဘာလုပ္တာလည္း”
“နင္လည္း နင္သြားခ်င္တဲ့ေနရာသြား။ ငါလည္း ငါျပန္ခ်င္တဲ့လူနဲ႔ ျပန္မွာေပါ့။ နင္ ငါ့ဖုန္းကို ပိတ္စရာအေၾကာင္း မရွိဘူး။ ခုျပန္ေပး”
“မေပးဘူးဟာ... နင္ အိမ္ကိုေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ မျပန္တတ္ဘူးလား။ အဲဒီလူႀကီး ဘယ္ေလာက္ရႈပ္လဲဆိုတာလည္း နင္သိရက္နဲ႔။ သူနဲ႔ တြဲသြားတာနဲ႔တင္ နင္သိကၡာက်မွာစိုးလို႔။ နင္ဘာျဖစ္ေနတာလည္း”
“ငါ့ဘာသာ တြဲရံုမကလို႔ သူ႔ကို ရည္းစားေတာ္လိုက္ရင္ေတာင္ ဘာျဖစ္လဲ။ နင္လည္း မီးငယ္တို႔ Fiona တို႔နဲ႔ တြဲေနတာပဲ”
“ကၽြတ္... ငါတို႔က ရိုးရိုးသားသား ခင္တာ...”
ေနာက္ သူတစ္ခုခုကို ေတြးသလို ျငိမ္သက္သြားသည္။ ေနာက္မွ သက္ျပင္းတခ်က္ခ်ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ ရႊဲေနတဲ့ သူမမ်က္ႏွာကို ႏူးႏူးညံ့ညံ့ၾကည့္ရင္း...
“ကဲ... မငုိနဲ႔ေတာ့။ ငါလည္း မီးငယ္တို႔ဆီ မသြားေတာ့ဘူး။ လာ... နင့္ကို ျပန္ပို႔မယ္”
“ငါ့ဖုန္းျပန္ေပး...”
ေျပာခါမွ သူက ဖုန္းကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထိုးထည့္လိုက္သည္။
“မေပးဘူးဟာ။ နင္ထပ္ဆက္ရင္ ငါ့ေဒါသကို ထိန္းႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး...”
သူမ အံကိုႀကိတ္လိုက္ရင္း... အနားမွာ တင္ထားတဲ့ သူ႔ဖုန္းကို ဆြဲယူလိုက္သည္။
“ဟာ... ေဟး... ဘာလုပ္တာလည္း”
သူ႔အသံကို ဥပကၡာျပဳၿပီး သူမ ခလုတ္ေတြကို ဆက္တိုက္ႏွိပ္ပစ္လိုက္သည္။
“ဟ! ငါ့ message ေတြ နင္ဖ်က္ေနတယ္?”
“ဟုတ္တယ္... အကုန္ဖ်က္ပစ္မယ္။ အဲဒီ မီးငယ္ဆီက အီစီကလီ စာသားေတြ ငါမုန္းတယ္။”
“ဘာဆိုင္လို႔... ”
သူတဝက္တပ်က္ေျပာရင္း ရပ္ပစ္လိုက္ၿပီး တည္ေနတဲ့မ်က္ႏွာက တေရးေရးျပံဳးသြားသည္။ ေနာက္ သူမကို ေငးလို႔သာ ၾကည့္ေနေတာ့သည္။ ေနာက္ ရယ္သံစြက္စြက္နဲ႔...
“ေျဖးေျဖးဖ်က္ေနာ္။ ရံုးက လူႀကီးေတြ ပို႔ထားတဲ့ဟာေတြပါ မွားဖ်က္ဦးမယ္...”
သူမ စိတ္ရွိလက္ရွိ ဖ်က္လို႔သာ ေနမိသည္။ သူလည္းဘာမွ မေျပာေတာ့ဘဲ သူမရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေတြကိုသာ ျပံဳးၾကည့္ေနသည္။
“ကဲ... ကုန္ၿပီ။ ျပန္မယ္...”
သူ သူမကို ခပ္ျပံဳးျပံဳး စိုက္ၾကည့္ရင္း အိတ္ကို ေကာက္ကိုင္သည္။ ျပန္ဖို႔ျပင္ရင္း သူမ ေျခေထာက္ေပါက္လို႔ ခၽြတ္ထားတဲ့ ဖိနပ္အသစ္ကို ျပန္စီးေတာ့ ရႈံမဲ့ယိုင္နဲ႔သြားသည္။
“နာေနရင္ မစီးနဲ႔ေတာ့ေလ...”
သူက ခပ္တိုးတိုးေျပာၿပီး သူ႔ ကြင္းထိုးဖိနပ္ကို ခၽြတ္ေပးသည္။ သူ႔ဖိနပ္အႀကီးႀကီးကုိ ေယာင္ယမ္းစြပ္မိရင္း...
“ဟင္ ဒါဆိုနင္က ဘာသြားစီးမလဲ”
“ျဖစ္ပါတယ္... ဒီအတိုင္းပဲေပါ့...။ ေပး အဲဒီဖိနပ္။ ေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ျဖစ္ေနေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ထိန္းဖို႔ လက္တစ္ဖက္က ဒီကိုကိုင္...” သူ ရွက္သလိုလို အျပံဳးနဲ႔ေျပာေတာ့ သူမ အိပ္ေမြ႕ခ်ခံထားရသူလို ဖိနပ္ကို လွမ္းေပးရင္း လက္တဖက္ကလည္း ကမ္းေပးေနတဲ့ သူ႔လက္ေႏြးေႏြးကို ဖမ္းဆုပ္မိသည္။ (သူမေျခေထာက္က သူမ်ား အကူအညီ ယူရေလာက္ေအာင္ နာမေနမွန္းလည္း သူမေရာ သူပါ ေသခ်ာသိပါသည္။)
“လာသြားမယ္...”
သူ႔စကားသံက သူမၾကားဖူးသမွ်ထဲမွာ အညင္သာဆံုး ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔လက္ကိုကိုင္ၿပီး မွီတြဲေလွ်ာက္ရင္း သူမ အဆက္အစပ္မရွိဘဲ တုန္႔ဆိုင္းဆုိင္းေျပာမိသည္။
“ဒါပဲေနာ္... နင္ငါ့ထက္ ၃ လငယ္တာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာရဘူး”
ေခါင္းကို ေမာ့ၿပီးရယ္လိုက္တဲ့ သူ႔ရယ္သံခ်ိဳေၾကာင့္ လူေတြမလွဘူးေျပာတဲ့ ကမ္းေျခတစ္ခုက အဆံုးအစမရွိ အေရာင္ေတြ ေတာက္ပသြားေတာ့သည္။
==============
ႏွစ္ေတြလည္း ၾကာခဲ့ၿပီ။ သူနဲ႔သူမ ခ်စ္သူ သက္တမ္းတြက္တိုင္း ဘယ္ေန႔က ခ်စ္သူစျဖစ္လဲဆိုတာကို အျငင္းပြားေနၾကဆဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ပတ္လည္ တခါမွမလုပ္ျဖစ္ဘဲ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြလည္း မ်ားလွၿပီ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးေတြ ရွိလာတဲ့အခါက်ရင္ လူေတြသိပ္မလာတဲ့ မလွမပ ကမ္းေျခတစ္ခုက Beef Noodle ကို မၾကာခဏ ေခၚလာေကၽြးၾကမယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ကိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုး သေဘာတက် ႀကိဳေတြးညိႈႏိႈင္း ထားၾကေလသည္။
ေရႊျပည္သူ
(ည ၂း၀၈ နာရီ ~ ၂၅-ဇူလိုင္-၂၀၀၉)
တိုတိုေလးေပမယ့္ ရက္ေတြအမ်ားႀကီး ခြဲေရးခဲ့ရတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးပါ။ ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုကေန ရတဲ့ စိတ္ကူးေလးကို ေရးထားတာပါ။ ျမင္ကြင္းေလးကိုျပရင္း နင္ဝတၳဳေရးလို႔ရတယ္လို႔ လက္တို႔ခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း MK အတြက္လည္း အမွတ္တရပါ း) ကၽြန္မဆင္ထားတဲ့ဇာတ္လမ္းက ပ်င္းစရာေကာင္းရင္လည္း ေဆာရီးပါေနာ္။ အားလံုး ဖတ္ရႈေဝဖန္ေပးၾကပါဦးရွင္... း)
(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)
(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)
