ခ်စ္သူ(၃)ေယာက္

ဒီဇာတ္လမ္းထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြဟာ မိန္းကေလးအားလံုးကိုေရာ ေယာက်္ားေလး အားလံုးကိုပါ ကိုယ္စားမျပဳေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲက လူ(၄)ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းအေနနဲ႔ပဲ ဖတ္ၾကည့္ေပးပါေနာ္။ (ေတာ္ၾကာ ဒီအပ်ိဳႀကီး ေယာက်္ားေလးေတြအေပၚ အဆိုးျမင္လိုက္တာ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ပါ း)) ၿပီးေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ အတုယူခ်င္စရာ Character တစ္ခုမွာ မပါေၾကာင္းကိုလည္း ႀကိဳတင္ၿပီး၀န္ခံထားခ်င္ပါတယ္။ ရသတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ေရးလိုက္တာပါ။ အားလံုး ခ်စ္သူ(၁)ေယာက္ထဲကိုပဲ သစၥာရွိရွိ ျမတ္ႏိုးႏိုင္ၾကပါေစ။ ဖတ္ရႈေ၀ဖန္ ေပးၾကပါဦးရွင္... း)

ကၽြန္ေတာ့မွာ ခ်စ္သူ(၃)ေယာက္ရွိတယ္ဗ်။ ဟားဟား ေတာ္ေတာ္ရႈပ္တဲ့ေကာင္လို႔ ေျပာမလို႔ မွတ္လား။ ရႈပ္ေတာ့ မရႈပ္ခ်င္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ခံစားခ်က္ကရွိလာသလို ကံအေၾကာင္းတရားကလည္းဖန္လာေတာ့ အဲဒီလိုျဖစ္သြားတာပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့ ကုသိုလ္ေပါ့ ဟဲဟဲ။ တခ်ိဳ႕ေတြက “မိုးယံက သိပ္ရႈပ္တယ္” လို႔ ကြယ္ရာမွာ ေျပာၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ “မိုးယံက ေတာ္ေတာ္စြံတဲ့ေကာင္ကြာ။ အားက်လိုက္တာ” လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းသာသလိုပဲ ေနလိုက္တာပဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ အသည္းကႏုႏုေလးဗ်။ သနားစရာ ၾကင္နာစရာ သံေယာဇဥ္တြယ္စရာဆို မ်က္ႏွာမလႊဲရက္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ့ ေကာင္မေလးေတြလား... ဒီအေၾကာင္းကို ဘယ္သိပါ့မလဲ။ သိလို႔လည္း ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ (၃)ေယာက္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးလွည့္စားၿပီး ဖံုးကြယ္ထားတာ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ သူတို႔က သူတို႔အျပင္ တျခားတစ္ေယာက္ ရွိေသးလားလို႔ ေမးကို မေမးတာ။ မေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေျပာဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ မလြန္ပါဘူးေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့ေကာင္မေလးေတြ အေၾကာင္းလား။ ေျပာျပမွာေပါ့ဗ်ာ...

ပထမဆံုး ေျပာျပမယ့္သူေလးက “ခ်ိဳငယ္” တဲ့။ ကေလးေလးဗ်။ ကၽြန္ေတာ့ထက္ အမ်ားႀကီးငယ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့ကို ခ်စ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ က်န္တဲ့(၂)ေယာက္က သူ႔ကိုလိုက္လို႔ကို မမွီဘူး။ “Babe” လို႔ေခၚလိုက္တာနဲ႔ သူ႔မွာ ျပာေနေတာ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ဆို ဘာမဆို အဆင္သင့္။ ညဘက္ဖုန္းဆက္ၿပီး စိတ္ညစ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ မိုးလင္းေပါက္ ေျပာမလား... နားေထာင္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္တိုလို႔ ေအာ္မိေငါက္မိရင္လည္း မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ငံု႔ခံေနတာပဲ။ တကယ္ ခ်စ္ဖို႔လည္းေကာင္း သနားဖို႔လည္းေကာင္းတဲ့ ကေလးေလး။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားေလးေတြပဲ ေျပာတတ္ၿပီး အျမဲလိုလို ခၽြဲႏြဲ႔ေနတတ္တဲ့ သူနဲ႔ရွိေနတိုင္း ဘ၀အေမာေတြ ေသာကေတြ ျငိမ္းေနတတ္လို႔ အခုခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ေသးဘူးဗ်ာ...

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူေလးေပါ့။ “စိမ္းႏြယ္”တဲ့။ သူနဲ႔က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူငယ္ခ်င္း။ အျမဲတတြဲတြဲေနရာက ဘယ္လိုကေန ခ်စ္သူျဖစ္သြားမွန္းေတာင္ မမွတ္မိလိုက္ပါဘူး။ သူကၽြန္ေတာ့ကို ခ်စ္ေနတာလည္း သိေနေတာ့ေလ။ သူန႔ဲကေတာ့ ခ်စ္တယ္ဆုိတာထက္ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္က ပိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ မခြဲႏိုင္တာ။ သူ႔ကို တကယ္စိတ္မဆင္းရဲ ေစခ်င္ဘူးဗ်ာ။ “စိမ္းႏြယ္”က “ခ်ိဳငယ့္”လိုသာ ရင္ထဲက အခ်စ္ကို သိပ္မျပတတ္တာ ကၽြန္ေတာ့အေပၚ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လိုေရာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္လိုပါ တာ၀န္ေက်ရွာတယ္။ ထက္လဲသိပ္ထက္တယ္။ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းမွာအတူတူတြဲလုပ္တဲ့ (ကၽြန္ေတာ္ကၽြမ္းက်င္ၿပီးသား) Project ေတြဆို သူတစ္ေယာက္ထဲပဲ လုပ္သြားတာ။ ကၽြန္ေတာ္တျခား ဘာသာေတြမွာ အာရံုစိုက္ႏိုင္ေအာင္တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္ကထက္ စာပိုေတာ္လာတာလည္း “စိမ္းႏြယ္”ရဲ႕ ေက်းဇူးေတြ အမ်ားႀကီးပါတယ္ဗ်။ ခက္တယ္ဗ်ာ။ “စိမ္းႏြယ္”ကိုလည္း အခုထိ မခြဲႏိုင္ေသးဘူး...

ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္... ေနာက္ဆံုးတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း ေတြးရင္းေတာင္ ရင္ေတြခုန္လာတယ္။ “ျမ” ဆိုတဲ့ သိပ္လွတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ေပါ့ဗ်ာ။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့တသက္ ျမင္ဖူးသမွ် မိန္းကေလးေတြထဲမွာ “ျမ”ေလာက္လွတာ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘူး။ ေနာင္လည္း ရွိလာမယ္ မထင္ဘူး။ “ဆံစကေန ေျခဖ်ားအထိ အျပစ္ကင္းလြန္းတဲ့ မိန္းကေလးရယ္” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားက “ျမ” တစ္ေယာက္ထဲအတြက္ ေရးထားတာဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ယံုမိမွာပဲ။ “ျမ”ကိုစေတြ႕တုန္းက အရာအားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ ေမ့သြားတယ္ဆိုတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ “ျမ”ကို ခ်စ္သူျဖစ္ခြင့္ရတဲ့ေန႔ကဆို ကၽြန္ေတာ္ေလ... ေပ်ာ္လိုက္တာမွ မိုးမျမင္ေလမျမင္... အိပ္မက္လို႔ေတာင္ ထင္ခဲ့မိတယ္။ “ျမ”မ်က္လံုးတစ္ခ်က္ ေ၀့ၾကည့္လိုက္ရင္ သူလိုခ်င္တာမွန္သမွ် ကၽြန္ေတာ္လုပ္မေပးႏိုင္တာ မရွိေစရဘူး။ သူ႔အတြက္ဆို ဘာမဆိုစြန္႔လႊတ္ႏိုင္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀န္ခံပါတယ္။ “ျမ”နဲ႔မွ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ ခ်စ္တတ္ခဲ့တာပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ျပည့္စံုတဲ့တစ္ေန႔ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့ရင္လည္း “ျမ”ကိုပဲ လက္ထပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီးသားပါ။ က်န္တဲ့(၂)ေယာက္ကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔အေတြးမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ေတြးခဲ့ဖူးေပမယ့္ “ျမ”နဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ့ အဲဒီလိုအေတြးမ်ိဳး ေယာင္လို႔ေတာင္ မေတြးရဲဘူး။

ကၽြန္ေတာ့ကို ေတာ္ေတာ္ အတၱႀကီးတဲ့ေကာင္လို႔ ေျပာရင္လည္း ခံရမွာပဲဗ်ာ။ “ခ်ိဳငယ္”နဲ႔“စိမ္းႏြယ္” အေပၚ မတရားရာေရာက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္“ျမ”ကိုပဲ ေရြးပါရေစ။ ကၽြန္ေတာ္က “ျမ”ကိုပဲ ခ်စ္တာေလ...

ခ်ိဳငယ္

ငယ့္မွာ မိသားစု(၃)ေယာက္ရွိတယ္။ ေဖေဖရယ္ ေမေမရယ္ ကိုကိုရယ္ေပါ့။ ဟုတ္... ငယ္က တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးပါ။ ကိုကိုဆိုတာ ငယ့္ရဲ႕ခ်စ္သူကိုေျပာတာ။ ေဖေဖနဲ႔ေမေမကလြဲရင္ ငယ့္ဘ၀မွာ အတြယ္တာရဆံုးသူမို႔လို႔ ၿပီးေတာ့ တစ္ေန႔မွာ ငယ္တို႔ မိသားစုဘ၀ထဲကို ၀င္လာေတာ့မယ့္သူမို႔လို႔ ကိုကို႔ကိုပါ ထည့္ေျပာလိုက္တာပါ။ အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြေၾကာင့္လားေတာ့ မသိဘူး... သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာတယ္ “ငယ္... နင္ဒါနဲ႔ပဲ ရူးလိမ့္မယ္”တဲ့။ ကိုကိုနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ငယ္သိပ္ရူးတာ ၀န္ခံပါတယ္။ တခါတေလ ကိုကိုငယ့္ကို ႏိုင္စားတာလဲ သိသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ငယ္က အခ်စ္ဆိုတာ ေပးဆပ္ျခင္းလို႔ ယံုၾကည္တယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ကိုကိုငယ့္ကို တကယ္ခ်စ္တာလည္း ငယ္ယံုတယ္။ ကိုကို႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ ေတြ႔ေနရတာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေျပာတယ္ ကိုကို႔ကို တျခားေကာင္မေလးေတြနဲ႔ အျပင္မွာ ေတြ႕တယ္တဲ့။ ငယ္ေမးေတာ့ ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။ ကိုကို စိတ္ဆိုးမွာလည္း ေၾကာက္တယ္။ အုိ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါသူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ ေနမွာပါ။ ဟိုေန႔ကေတာင္ “စိမ္းႏြယ္”ဆိုတဲ့ အစ္မႀကီး ဓာတ္ပံုကို ကိုကို႔ computer ထဲမွာေတြ႔ေတာ့ စိတ္ပူသြားေသးတယ္။ ေနာက္ သူတို႔ေက်ာင္းက Group Photo ျမင္မွ စိတ္ေအးသြားတယ္။ အဲဒါမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ ျဖစ္မွာေပါ့။ ကိုကို ေခါင္းရႈပ္မွာ စိုးလို႔ မေမးေတာ့ပါဘူး။ ကိုကို စိတ္ညစ္ရင္ ငယ့္ဆီပဲ အျမဲဖုန္းဆက္တာ။ ငယ့္ကိုပဲ ရင္ဖြင့္တာ။ တခါတေလ တစ္ညလံုးေတာင္ ထုိင္ေျပာေနေရာ။ သူ႔မွာ တျခားေကာင္မေလးေတြရွိရင္ ငယ့္ကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဒီလိုအခ်ိန္ေပးႏိုင္မွာလဲေနာ္။ ငယ္ၾကားစကားေတြ မယံုပါဘူး။ ကိုကို႔ကို ခ်စ္တာပဲသိတယ္...

စိမ္းႏြယ္

ကၽြန္မဘ၀မွာ အတြယ္တာဆံုး သက္ရွိ (၃)ေယာက္ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မကို ငယ္ငယ္တည္းက ေစာင့္ေရွာက္လာတဲ့ ႀကီးႀကီးရယ္၊ ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုးေခြးေလး ပူစူးရယ္၊ ေမာင္ရယ္ေပါ့။ အင္း... မိုးယံကို “ေမာင္”လုိ႔ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာပဲ ေခၚရဲတာပါ။ သူကေခၚေစခ်င္ေပမယ့္ နင္ေတြငါေတြနဲ႔ ေျပာေနက်လူကို အဲဒီလိုမ်ိဳးႀကီးေခၚဖို႔ ကၽြန္မတကယ္ရွက္လို႔ပါ။ မိုးယံက မေက်နပ္ေပမယ့္ ကၽြန္မရွက္မွန္းသိလို႔ ဘာမွထပ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ “နင္ အဲဒီလို ေအးတိေအးစက္ ေနေနရင္ မိုးယံသူမ်ားနဲ႔ ပါသြားလိမ့္မယ္”တဲ့။ သူတို႔ေျပာသလို တကယ္ကိုပါသြားၿပီဆိုတာ ကၽြန္မရိပ္မိပါတယ္။ မိုးယံမ်က္ႏွာကို အရိပ္လို ၾကည့္ေနတဲ့ကၽြန္မ သူ႔ေျခလွမ္းေတြပ်က္ေနတာ သိတာေပါ့။ ေမးျပန္ရင္လည္း သူစိတ္ညစ္ရသလို ကၽြန္မလည္း နာက်င္ရဦးမွာမို႔လို႔ မသိခ်င္ေယာင္ေလးပဲ ေဆာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေႏွာင္တြယ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ေလး အားကိုးနဲ႔ ငါ့ကို ျပစ္မသြားေလာက္ပါဘူးေလလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘယ္လိုပဲ အားေပးေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ သူကၽြန္မကို ထားသြားေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနသလိုလိုပါပဲ။ ထားခဲ့ပါမိုးယံရယ္...။ ငါတိတ္တိတ္ေလးပဲ က်န္ေနခဲ့မွာပါ။ အဲဒီ ခြဲခြာခ်ိန္မွာေတာင္ ငါ့အခ်စ္ေတြကို နင္ျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိေအာင္ မျပႏိုင္ခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ႕အားနည္းခ်က္အတြက္ မ်က္ရည္မက်မိ ေအာင္ေတာ့ အခုထဲက ငါ့ေလ့က်င့္ထားၿပီးသားပါ။ နင္ေပ်ာ္ေနရင္ ငါအရာအားလံုးကို နားလည္ေက်နပ္တယ္... ေမာင္...

ျမ

ကၽြန္မဘ၀မွာ ကၽြန္မနာမည္ထက္ ပိုၿပီးၾကားရတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ “သိပ္လွတာပဲ”တဲ့။ အလွႀကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မကလည္း အဲဒီစကားကို ကၽြန္မနံမည္ထက္ေတာင္ ပိုမက္ေမာတယ္ရွင့္။ “မိန္းမတို႔ရဲ႕ဥစၥာဟာအဆင္း” ဆိုတာကို ကၽြန္မက အတိအက် လက္ခံထားတာေလ။ ၿပီးေတာ့ လူေတြဟာ ရုပ္ေခ်ာတဲ့လူဆိုရင္ ေတာ္ရံုျပစ္ခ်က္ေတြကိုေတာင္ ျမင္ၾကေတာ့တာမွ မဟုတ္တာ။ မေန႔ကေတာင္ ကၽြန္မခ်စ္သူမိုးယံက “ျမ ကိုသာ ထုိင္ၾကည့္ေနရမယ္ဆိုရင္ ေမာင္ ေလမရႈဘဲနဲ႔ေတာင္ အသက္ဆက္ရွင္ႏိုင္မယ္ ထင္တယ္” လို႔ တဖြဲ႕တႏြဲ႕ ေျပာေနေသးတယ္။ ဟားဟား သိပ္ပိုတဲ့မိုးယံ။ ေျပာသာေျပာရတာ ေယာက်္ားေလးေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ခ်ည္းကပ္ျခင္းကို ခံရဖူးတဲ့ကၽြန္မ... မိုးယံကၽြန္မကို ခ်စ္တာကုိေတာ့ တကယ္ယံုပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေလးနက္လဲဆိုတာကိုသာ မခန္႔မွန္းျဖစ္တာ။ ကၽြန္မအလွကို အျမတ္တႏိုးေငးၾကည့္တတ္တဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြကို ကၽြန္မသိပ္သေဘာက်တာပဲ။ အဲဒီမ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်စ္သူအျဖစ္လက္ခံခဲ့မိတာ ထင္ပါရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ေယာက်္ားပီသတဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာေခ်ာေခ်ာေလးေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့ေလ။ ဒီေလာက္ အေျပာေကာင္းၿပီး ရုပ္ေခ်ာတဲ့ ေကာင္ေလးမွာ ကၽြန္မအရင္ ခ်စ္သူမရွိဖူးတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ရွိမွာပါပဲ။ ကၽြန္မကို အခ်စ္ရိပ္ေတြနဲ႔ ေငးၾကည့္ေနတတ္တဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲမွာ တခါတေလလွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မ ေတြ႔ရသလိုပဲ။ ထားပါေတာ့ေလ။ သူ ကၽြန္မကို အေပ်ာ္သေဘာထားတယ္ ဆိုရင္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း သူ႔ကိုရာသက္ပန္ေတြ ထာ၀ရေတြနဲ႔ ရည္ရြယ္ထားတာမွ မဟုတ္ပဲ။ ကၽြန္မက အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ စဥ္းစားရင္လည္း အခ်စ္ဆိုတာကို သိပ္ထည့္စဥ္းစားေနမယ့္သူမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာ။ သူနဲ႔အတူရွိေနရတာ ေပ်ာ္လို႔ ေပ်ာ္ေနေသးသေရြ႕ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနလိုက္ဦးမယ္ေလ။ ကၽြန္မအလွကို ကၽြန္မယံုတာေၾကာင့္ သူကၽြန္မကို ဘယ္ေတာ့ျဖတ္သြားမွာလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ မမွန္းတတ္ေသးဘူး။ အင္း... လိုအပ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္မကပဲ.... ကဲ ကဲ ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။ ကၽြန္မ Beauty Salon မွာ ဆံပင္ေပါင္းသြားတင္ဖို႔ အခ်ိန္ေတာင္ေရာက္ၿပီပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မက ခ်စ္သူနဲ႔ေတြ႕ဖို႔ထက္ Beauty Salon ကိုသြားဖို႔ ပိုအေလးထားတယ္လို႔ ကၽြန္မခ်စ္သူေတြက ေျပာတတ္ၾကတာ။ ရွင္... ဟုတ္တယ္... ကၽြန္မခ်စ္သူေတြေလ... ေၾသာ္... ေျပာဖို႔ေမ့သြားလို႔... ကၽြန္မမွာ ခ်စ္သူ(၃)ေယာက္ရွိတယ္ရွင့္...

ေရႊျပည္သူ
(၂၉.၀၅.၂၀၀၈ ~ မနက္ ၂း၃၀ နာရီ)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ေျပာျပခ်င္တာေလးပါ

ဒီေန႔ cbox မွာ ကၽြန္မရဲ႕ပို႔စ္အေဟာင္းေလးတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ရယ္ဖို႔သက္သက္ပါ(၂) နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး Message ေလး ရခဲ့ပါတယ္။ လာဖတ္ေပးသြားတဲ့ A Thit Ka Lay ဆိုတဲ့သူ ထားခဲ့တာပါ။ Message ေလးကို ဖတ္ၿပီး သူ႔ကို ေျပာျပခ်င္တာေလးေတြရွိလို႔ ဒီပို႔စ္ေလးတင္လိုက္တာပါ။ သူ႔ရဲ႕ email လည္း မေတြ႕ရတာေၾကာင့္ေရာ၊ ဒီပို႔စ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူနဲ႔ အေတြးအျမင္တူတဲ့ တျခားသူေတြရွိခဲ့ရင္လည္း ဖတ္ရေအာင္ ဒီမွာပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။ သူထားခဲ့တဲ့ Message ေလးက ေအာက္မွာပါ။

I just get the informations of ur blog and checked ady.

Regarding ur post about the 100 facts for myanmar video, just let u know that there are lots of diffcuilties that all of u do not know. Like u do not know how they are dealing with the movie cencer association.

After u learn very well about, how difficulties while they are creating the movies, and and to get a good and qualified movies, u will b pity on our myanmar who try their best to show their abilities. Everybody has their own difficulites which cannot be spoken and shouldn't be spoken too.

Pls just praise and raise up our Myanmar ppl who are struggling and try to be the best. Just FYI. Thank u.

ပထမဆံုး A Thit Ka Lay ကို ကၽြန္မ Blog ကိုလာဖတ္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ A Thit Ka Lay ေျပာတဲ့ အခ်က္ေတြကို လက္ခံပါတယ္။ မွန္လည္းမွန္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေမြးၿပီး ျမန္မာရုပ္ရွင္ေတြၾကည့္ရင္း ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ကၽြန္မလည္း ျမန္မာရုပ္ရွင္ ေလာကသားေတြမွာ ဆင္ဆာတို႔၊ ရိုက္ကူးတဲ့အခါမွာ ေငြေၾကးစက္ကိရိယာ မျပည့္စံုမႈတို႔ ေတြေၾကာင့္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာ ရွိတာေတြကို ပရိသတ္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အေသးစိတ္ မသိသည့္တိုင္ေအာင္ တကယ္ကို နားလည္ႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။

အဲဒီပို႔စ္ေလးကို ဟာသသက္သက္အတြက္ပဲ ရည္ရြယ္ၿပီး တင္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းစဥ္ကိုေတာင္ “ရယ္ဖို႔သက္သက္ပါ(၂)”လို႔ ေပးခဲ့တာပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေ၀ဖန္လိုစိတ္ ႏွိမ္ခ်လိုစိတ္နဲ႔တင္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပို႔စ္မွာ တင္ခဲ့ကတည္းက “ဒီ Post ကိုတင္တာ ျမန္မာအႏုပညာရွင္ေတြကို ေလွာင္ေျပာင္လိုစိတ္နဲ႔တင္တာ မဟုတ္ေၾကာင္းလည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မအျမင္အရ ျမန္မာသရုပ္ေဆာင္ေတြဟာ လက္ရွိၾကည့္ေနရတဲ့ စကၤာပူက သရုပ္ေဆာင္ေတြထက္ အႏုပညာအရည္အေသြး ပိုရွိၿပီး အမူအရာပိုင္းမွာလည္း ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ယွဥ္ႏႈိင္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီမွာပါတဲ့ အခ်က္ေတြကေတာ့ ဇာတ္ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ပါေနက်ထံုးစံလိုျဖစ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဟာသေလးေႏွာၿပီး ေရးထားလို႔ အားလံုးလည္းရယ္ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္တာပါ” လို႔ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်က္(၁၀၀)ထဲမွာ ျမန္မာျပည္က ရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြကို အထင္ေသးတဲ့၊ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြရဲ႕ အရည္အေသြးကို ထိပါးတဲ့ အခ်က္ေတြ မပါဘူးလို႔ ယူဆလို႔လည္း တင္ခဲ့တာပါ။ A Thit Ka Lay ေျပာသလို အခက္အခဲေတြၾကားထဲက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ ျမန္မာရုပ္ရွင္ေလာကသားေတြရဲ႕ အရည္အေသြးအတြက္ ကၽြန္မဂုဏ္ယူၿပီးသား ေလးစားၿပီးသားပါရွင္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီပို႔စ္အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံၿပီး ေသခ်ာ Message ေရးေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ A Thit Ka Lay ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတင္လိုက္တဲ့ပို႔စ္က ဒီလိုမ်ိဳးေတြးထင္စရာလည္း ျဖစ္ေနပါလားဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုလည္းရသြားလို႔ A Thit Ka Lay ကို ထပ္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အခုလို ေရးရတာလည္း အဲဒီပို႔စ္ကို တင္ရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို လာဖတ္ေပးတဲ့သူအားလံုး ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိေစခ်င္တာေၾကာင့္ တင္လိုက္တာပါ။ အားလံုးရဲ႕ အခ်ိန္ေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္...

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

အဲဒီည

အဲဒီည
အျပစ္ေတြကို
ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ေဆးေၾကာတာလား
ဒဏ္ရာသစ္ေတြကို
မေျပာက္ဆံုးခင္တူးေဖာ္တာလား
ေ၀ခြဲမရတဲ့...ည။

အဲဒီည
ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္တိုင္း
ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ၾကယ္ေတြအစား
စကားလံုး၀ိုင္း၀ိုင္းတခ်ိဳ႕ကိုသာ
အေတြးမွာ ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ၾကားက
ေသခ်ာ... ျမင္ခဲ့ရတဲ့ည....။

အဲဒီည
ႏႈတ္ဖ်ားေပၚကရယ္သံနဲ႔
ရင္ဘတ္ထဲက ငိုညည္းသံ
ဌာန္ကရိုင္းက်စြာ
ထပ္တူထပ္မွ် ျဖစ္ခဲ့တဲ့... ည။

အဲဒီည...
အဲဒီညမွာ...
ရန္သူမရွိဘဲ
တစ္ေယာက္ထဲ တိုက္တဲ့ပြဲကို
အလဲလဲ အကြဲကြဲ ရံႈးနိမ့္ခဲ့တဲ့
ခပ္ရွက္ရွက္ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕
အျပစ္မကင္းေသာ
မ်က္ရည္စေတြ
တိုးတိတ္ခယစြာ
က်ခဲ့ေလသတဲ့

သနားစရာ မေကာင္းတဲ့
အဲ...ဒီ...ည။

ေရႊျပည္သူ
(၂၆.၀၅.၂၀၀၈ ~ ၁၁း၅၃ နာရီ)

အိပ္လို႔ လံုး၀မေပ်ာ္လို႔ ထေရးမိတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ အခု ကဗ်ာေရးၿပီးသြားေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္သင့္ပါၿပီေလ... း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

အႀကိဳက္ဆံုးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္

စကၤာပူရဲ႕ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ NDP (National Day Parade) အတြက္ TV မွာ လႊင့္သြားတဲ့ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ေရးသားသူကေတာ့ Jimmy Ye ျဖစ္ၿပီး သီဆိုတဲ့ သူက ႏိုင္ငံတကာေစ်းကြက္ကို အဦးဆံုး ထိုးေဖာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ Singaporean အဆိုေတာ္ေတြထဲက တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Kit Chan ပါ။ စာသားက ရိုးရွင္းထိမိသလို Kit Chan ရဲ႕အသံနဲ႔ အဆိုပိုင္ႏုိင္မႈေၾကာင့္ သီခ်င္းက ပိုအသက္၀င္လာတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

သူတို႔ရဲ႕ NDP အတြက္ ကိုယ့္မွာ ဘာခံစားခ်က္မွ မရွိေပမယ့္ သီခ်င္းေလးရဲ႕ ေလးနက္တဲ့အဓိပၸါယ္က အမိေျမကိုလြမ္းတဲ့ ကိုယ့္ခံစားခ်က္နဲ႔ ကိုက္ညီေနလို႔ အရမ္းကို ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက TV မွာလႊင့္တာေတြ႕တိုင္း မလြတ္တမ္းလိုက္ၾကည့္မိၿပီး ၾကည့္မိတိုင္း အမိေျမကို တမ္းတစိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္၀ဲမိပါတယ္။ အႀကိဳက္ဆံုး စာသားေလးက “This is where my family and my friends grew up with me... So I'll cross the skies and sails the seas... To be where I wanna be” ဆိုတာေလးပါ။ အမိေျမနဲ႔ေ၀းေနသူတိုင္း ႏွစ္သက္မယ္ထင္လို႔ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။ စာသားအျပည့္အစံုကိုလည္း ေအာက္မွာ တင္ထားပါတယ္။ နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါေနာ္...



Artist: Kit Chan
Title: There's No Place I'd Rather Be
Music and Lyrics: Jimmy Ye
NDP 2007 Theme Song

I've walked the streets of Cairo and Bombay
I've seen the neon signs on ole Broadway
I've climbed the Eiffel Tower
The Great Wall in one hour
Experienced sweet and sour but that's okay

Seen Hollywood, the sunsets in LA
The London Bridge, Big Ben, the Thames, UK
I've crossed the River Kwai
Yet still I don't know why
I think of you each night and every day

There's no place I'd rather be
You'll always be a part of me
And even though I've roamed the world
It's still my home I long to see
This is where my family
And my friends grew up with me
So I'll cross the skies and sails the seas
To be where I wanna be

There's no place I'd rather be
You'll always be a part of me
And even though I've roamed the world
It's still my home I long to see
This is where my family
And my friends grew old with me
So I'll cross the skies and sails the seas
To be where I wanna be

Cos there's no place I'd rather be...........

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ျမင့္မိုရ္ထက္ျမင့္ေသာ

Email ကေန သူငယ္ခ်င္းပို႕လိုက္တဲ့ တရုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ငလွ်င္ဒဏ္ခံလိုက္ရတဲ့ ေဒသတစ္ခုက အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ျဖစ္ရပ္မွန္ေလးလို႔လည္း ဆိုပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ ဘာသာျပန္ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။

ငလွ်င္လႈပ္ၿပီး တတိယေျမာက္ေန႔မွာပါ…။

ကယ္ဆယ္ေရး၀န္ထမ္းေတြဟာ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ေနတဲ့ သူေတြကို ဆက္ရွာေနတုန္းပါပဲ။ တစ္မိနစ္ကုန္သြားတိုင္း အသက္ရွင္ေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ ရွာေတြ႕ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ပိုပိုနည္းလာတယ္ဆိုတာ သူတို႔သိေနပါတယ္။ သူတို႔ အျပင္းအထန္ႀကိဳးစားၿပီး အလုပ္လုပ္ ေနၾကပါတယ္။ ငလွ်င္လႈပ္ၿပီးကတည္းက သူတို႔ထဲက အမ်ားစုဟာ အိပ္ေရး၀၀ေတာင္ မအိပ္ဘဲ မရပ္မနား အလုပ္လုပ္ ေနခဲ့ၾကတာပါ။ ေတာင္ထူထပ္တဲ့ျမိဳ႕ေတြ ရြာေတြဆီကို သြားတဲ့လမ္းေတြဟာလည္း ငလွ်င္ဒဏ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးကုန္ၾကပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔မွာ ေဂၚျပားေတြနဲ႔ သူတို႔လက္ေတြကလြဲလို႔ ဘာစက္ပစၥည္းမွ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္… သူတို႔ အသက္ရွင္က်န္ရစ္တဲ့ သူေတြကို ရွာေဖြေနၾကတုန္းပါပဲ။

“လာေဟ့ လာေဟ့ ဒီမွာ လူတစ္ေယာက္ေတြ႕တယ္” ကယ္ဆယ္ေရး ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေအာ္လိုက္ပါတယ္။ တျခား၀န္ထမ္းေတြလဲ အဲဒီေနရာကို ေျပးသြားၾကေတာ့ အိမ္ေခါင္မိုးအပိုင္းအစႀကီး တစ္ခုရဲ႕ေအာက္မွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးက ထူးထူးဆန္းဆန္းပံုစံနဲ႔ လဲေနပါတယ္။ သူမဟာ ေျမျပင္ေပၚမွာ ဒူးေထာက္ထားၿပီး ကိုယ္ခႏၶာ အေပၚပိုင္းကေတာ့ အေရွ႕ကိုဆန္႔ထားပါတယ္။ ေခါင္းကလည္း ေျမႀကီးေပၚမွာပါပဲ။ သူမအသက္ရွင္ဖို႔အတြက္ ဆုေတာင္းေနတဲ့ ပံုစံနဲ႔တူေနပါတယ္။

ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕ထဲက သူနာျပဳဆရာမဟာ အပ်က္အစီးေတြၾကားထဲကေန သူမရွိရာကို ႀကိဳးစားၿပီးသြားပါတယ္။ သိပ္ကို ခက္ခဲပါတယ္။ ေနရာလြတ္လည္း မရွိပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ေခၚသံေတြကိုလည္း သူမဆီက ဘာမွမတုန္႔ျပန္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူနာျပဳက ေသခ်ာေအာင္ သူမအသက္ ရႈေနေသးလားဆိုတာ စမ္းသပ္ၾကည့္ပါတယ္။

သူမအသက္ရႈမေနေတာ့သလို ကိုယ္ခႏၶာလည္း ေအးစက္ေနပါၿပီ။ သူမ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ။ သူမဆုေတာင္းေနခဲ့ရင္ေတာင္ အသံုးမ၀င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕လည္း တျခားအပ်က္အစီးေတြေအာက္မွာ ပိေနမယ့္သူေတြ ရွိႏိုင္မယ့္ေနရာေတြကို ဆက္သြားပါေတာ့တယ္။ ေသဆံုးၿပီးသား လူေတြကို ဆြဲထုတ္ေနဖို႔ သူတို႔မွာ အခ်ိန္မရွိဘူးေလ။

ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕ ျပိဳက်ေနတဲ့ ေနာက္ထပ္အေဆာက္အအံုတစ္ခုကို အေရာက္မွာေတာ့ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ဟာ တစ္စံုတစ္ခုကို သေဘာေပါက္သြားဟန္နဲ႔ ေစာေစာက အမ်ိဳးသမီးရွိရာဆီကို ျပန္ေျပးသြားပါတယ္။ ေနရာကိုအေရာက္မွာ သူလွဲခ်လိုက္ၿပီး ေခါင္မိုးအပ်က္ရဲ႕ေဘးမွာ ေခါင္းကိုေစာင္းခ်လိုက္ရင္း အမ်ိဳးသမီးရဲ႕၀မ္းဘိုက္ေအာက္က ေနရာလြတ္ကို လက္နဲ႔လွမ္းစမ္းပါေတာ့တယ္။ တစ္ႀကိမ္… ႏွစ္ႀကိမ္…။ သူ႔နဖူးဟာလည္း လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုကို ေဖာ္ထုတ္ေနသလို ေနရာကေန မေရြ႕ပါဘူး။

“ဒီမွာ ကေလးေလးေဟ့။ အသက္လည္း ရွိေသးတယ္” သူ႔လူေတြဆီကို ေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ကေလးေလးက ေမြးကင္းစေလးပါ။ သူ႔ကို ပန္းအ၀ါေရာင္ေလးေတြပါတဲ့ အနီေရာင္ ေစာင္ေလးနဲ႔ ေသေသသပ္သပ္ ထုပ္ပိုးထားပါတယ္။ အလြန္အံ့ၾသစရာ ေကာင္းစြာပဲ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ ျခစ္ရာရွရာေလးေတာင္ ရွိမေနပါဘူး။ သူ႔ကို အပ်က္အစီးပံုေတြၾကားထဲက ဆြဲထုတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ကေလးေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းကို အိပ္ေပ်ာ္ေနတာပါ။

သူနာျပဳလည္း ကေလးေလးကို ကယ္ဆယ္ေရး၀န္ထမ္းေတြဆီက ယူလိုက္ၿပီး ထံုးစံအတိုင္း စစ္ေဆးမႈေတြ လုပ္ပါတယ္။ ေစာင္ေလးကို ျဖည္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ကေလးနဲ႔ ကေလးရဲ႕ diaper ၾကားထဲမွာ ထုိးထည့္ထားတဲ့ Mobile ဖုန္းတစ္လံုးကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ ဖုန္းရဲ႕ Screen ေပၚမွာ Text Message ေလး တစ္ေၾကာင္းေရးထားပါတယ္။ Message ေလးကေတာ့…

“ေမေမ့သားေလးေရ… အသက္ရွင္ခဲ့ရင္ ေမေမသားကိုခ်စ္တာ မေမ့ပါနဲ႔”…. တဲ့။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဇာတ္လမ္းေလးပို႔ေပးတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းသဇင္ကို အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မူရင္းကို ဒီေနရာမွာ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

အံ့မခန္းေမတၱာ

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းက Stanford ေဆးရံုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေစတနာ့၀န္ထမ္း အျဖစ္ တာ၀န္ထန္းေဆာင္ေနတုန္း ရွားပါးျပင္းထန္တဲ့ ေရာဂါတစ္မ်ိဳး ခံစားေနရရွာတဲ့ လစ္(စ္) Liz ဆိုတဲ့ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ကို သိခဲ့ရပါတယ္။ သူမရဲ႕ေရာဂါကေန ျပန္လည္ က်န္းမာလာဖို႔ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းကေတာ့ သူမေမာင္ေလးဆီကေသြးကို သူမကိုယ္ထဲ သြင္းေပးဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ Liz ရဲ႕ေမာင္ေလးဟာ သူမလိုေရာဂါမ်ိဳးကိုပဲ ခံစားခဲ့ရေပမယ့္ အံၾသဖို႔ ေကာင္းစြာပဲ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္း က်န္းမာ လာခဲ့ၿပီး သူ႔ကိုယ္တြင္းမွာ ေရာဂါကို တြန္းလွန္ႏိုင္တဲ့ ပဋိဓာတ္ေတြ ရွိေနတဲ့သူ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။

ဆရာ၀န္ႀကီးက ေမာင္ငယ္ေလးကို အေျခအေနေတြရွင္းျပၿပီး သူ႔အစ္မအတြက္ ေသြးေတြေပးခ်င္ရဲ႕လားလို႔ ေမးပါတယ္။ ေမာင္ငယ္ေလးဟာ ခဏေလာက္ပဲ ေတြေ၀သြားၿပီး သက္ျပင္းကိုခ်လိုက္ရင္း...
“မမကိုသာ ကယ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သားေပးပါ့မယ္” လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ေသြးသြင္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမာင္ငယ္ေလးဟာ Liz ရဲ႕ ေဘးကုတင္ကေန Liz ကို ျပံဳးျပေနပါတယ္။ Liz ရဲ႕ ပါးျပင္ေလးေတြလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပန္းေသြးေရာင္ ေျပာင္းလာပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေမာင္ငယ္ေလးရဲ႕မ်က္ႏွာ တျဖည္းျဖည္း ျဖဴေရာ္လာၿပီး အျပံဳးေလးလည္း ပ်ယ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး တုန္ရင္တဲ့ အသံေလးနဲ႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။
“ဦးဦး သားအခုခ်က္ခ်င္း ေသသြားေတာ့မွာလားဟင္”

ကေလးအရြယ္ေလးပဲ ရွိေသးတဲ့ ေမာင္ငယ္ေလးဟာ ဆရာ၀န္ႀကီးရွင္းျပတုန္းက နားလည္မႈလြဲၿပီး သူ႔အစ္မအတြက္ သူ႔မွာရွိတဲ့ ေသြးေတြအားလံုး ေပးလိုက္ရမွာလို႔ ထင္ေနခဲ့ရွာတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သူ႔အစ္မအတြက္ အသက္ကိုေတာင္ စြန္႔ဖို႔ဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းထဲက ေမာင္ငယ္ေလးရဲ႕ ေမတၱာကေတာ့ အံ့မခန္းပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာလည္း လက္ေတြ႕ဘ၀ထဲက အလားတူအံ့မခန္းေမတၱာေတြကို ကၽြန္မတို႔ ေတြ႕ျမင္ေနရပါၿပီ။ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ ဘ၀ေတြ ပ်က္သြားခဲ့ရတဲ့ တျပည္ထဲသား ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ လူအား၊ ေငြအား၊ ဥာဏ္အား စိုက္ထုတ္ၿပီး၊ တန္ဖိုးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ေပးဆပ္ၿပီး ကူညီကယ္တင္ေနၾကတဲ့ အလွဴရွင္မ်ား အားလံုးရဲ႕ ေစတနာနဲ႔ ေမတၱာေတြကိုလည္း ဒီေနရာကေန ကၽြန္မ ဂုဏ္ျပဳပါရေစရွင္...

မွတ္ခ်က္။ ။ ဒီေနရာက ဇာတ္လမ္းေလးကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အေပၚမွာ အသံုးျပဳထားတဲ့ပံုကိုေတာ့ Mandy's Sweet Life Blog ကေန ကူးယူထားတာပါ။

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

လပၸတၱာကျမင္ကြင္းတခ်ိဳ႕

ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ခုခုေရးမလို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာဆို႔ေနလို႔ ဘာစကားလံုးမွ ထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။ အင္း... ျမန္မာျပည္မွာ ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ ေပါလို႔ လူေတြ ခိုလႈံစရာေလးေတြ ရွိေနတာ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ အလွဴရွင္ေတြအားလံုးလည္း က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။ ရင္ထဲက လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ သာဓုေခၚပါတယ္ရွင္။ ဒုကၡသည္ေတြလည္း အျမန္ဆံုး ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။ ဘဝေတြ အျမန္ဆံုး ျပန္ထူေထာင္ႏိုင္ၾကပါေစ...

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

မုန္တိုင္းခံေဒသမ်ားသို႔

တဆင့္တဆင့္ ကူးယူေဖာ္ျပေပးပါ။ စာအုပ္ငယ္မ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ျဖန္႔ခ်ိေပးႏိုင္သည္အထိ ကူညီေပးပါ။ (“နတ္သွ်င္ေနာင္”ရဲ႕Blog က ကူးယူေဖာ္ျပတာပါရွင္။ မူရင္းေရးသားသူကိုေရာ ေမာင္ေလးနတ္သွ်င္ေနာင္ ကိုပါ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္ငန္း လုပ္ေဆာင္ရာတြင္ သတိျပဳသင့္သည့္အခ်က္မ်ား

• အမွန္တကယ္ အကူအညီေပးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းရင္းမရွိဘဲႏွင့္ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္က်ေရာက္သည့္ ေနရာအား မသြားပါႏွင့္။
• အျမဲတမ္း သတိရွိပါ။ (ေလွစီးလ်င္ မီးႀကိဳးမ်ား ေရထဲထိေနျခင္း ရွိမရွိစသည္။)
• ေရႀကီးေနသည့္ အေဆာက္အဦးမ်ားအတြင္းသို႔ အႏၱရာယ္ရွိသည္ဟု ထင္လ်င္ လံုး၀မ၀င္ပါႏွင့္။
• ေရႀကီးရာမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေရစီးေၾကာင္းမ်ားအတြင္း ကယ္ဆယ္ရန္မလိုအပ္ဘဲႏွင့္ လံုး၀ မသြားပါႏွင့္။ ထုိေရမ်ားအတြင္းတြင္ ဘက္တီးရီးယားပိုးမႊား ေျမာက္ျမားစြာပါ၀င္ၿပီး ထိခိုက္ရာမွ ရရွိေသာ အပြန္းအပဲ့ မ်ားအတြင္းသို႕ပင္ ေရာဂါပိုး၀င္ေရာက္ႏိုင္ပါသည္။
• ေရစီးေၾကာင္းမ်ား၏ အနက္ႏွင့္ ေရစီးအရွိန္သည္ ထင္ရသည္ထက္ မ်ားစြာပိုပါသည္။ ထိုေရစီးေၾကာင္းမ်ားအတြင္း ကူးခတ္ရန္ လံုး၀မႀကိဳးစားပါႏွင့္။
• တိရိစ ၦာန္မ်ားအား ကယ္တင္လိုပါက ေလွငယ္ကေလးမ်ားအား လံုး၀အသံုးမျပဳပါႏွင့္။ ျခံစည္းရိုးအစရွိသည္ ေနာက္တြင္ ပိတ္မိေနပါက ပိတ္ေနသည့္ အတားအဆီးမ်ားကိုသာ ဖယ္ရွားပါ။

အစားအေသာက္ ေပးလွဴလိုသည္ဆိုလ်င္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားအား စဥ္းစားပါ။

• ခ်က္ျပဳတ္စရာႏွင့္ ေရခဲေသတၱာတြင္း ထည့္သြင္းသိမ္းဆည္းရန္မလိုေသာ အစားအေသာက္မ်ား
• လြယ္လင့္တကူ ျပင္ဆင္ႏိုင္ေသာ အစားအစာမ်ား
• ကယ္လိုရီႏွင့္ ပရိုတိန္း မ်ားမ်ားပါေသာ အစားအစာမ်ား
• ကေလးမ်ားႏွင့္ သက္ႀကီးရြယ္အိုမ်ားအတြက္ လိုအပ္ေသာအစားအစာမ်ား
• ဥပမာေပးထားသည့္ အစားအစာမ်ားမွာ - စည္သြပ္ဘူးမ်ား ၊ အသား၊ ငါး၊ အသီးအရြက္ႏွင့္ ေဖ်ာ္ရည္ ႏို႔အစရွိသည္။ ကယ္လိုရီႏွင့္ စြမ္းအင္မ်ားစြာပါေသာ အစားအစာမ်ားမွာ Peanut Butter, ဂ်ယ္လီ၊ မုန္႕ၾကြပ္ ႏွင့္ ေတာင္တက္သမားမ်ား အသံုးျပဳၾကေသာ မုန္႔ေျခာက္မ်ား၊ လက္ဖက္ရည္၊ ရယ္ဒီမိတ္ေကာ္ဖီ၊ ခ်ိဳခ်ဥ္၊ ဘီစကြတ္စေသာ မုန္႔မ်ားကို စိတ္ဖိစီးမႈ ေလ်ာ့က်ေစရန္အတြက္ စားသံုးႏိုင္ပါသည္။ ဗီတာမင္ေဆးျပားမ်ားႏွင့္ ပရိုတိန္းအစားထိုး ေဆးျပားမ်ားကိုလည္း ေပးပို႔ႏိုင္ပါသည္။

ဒါမ်ိဳးအစားအစာေတြ ကိုေရွာင္ပါ။

• စီးပြားျဖစ္ထုတ္လုပ္ထားသည့္ ေရဓာတ္ဖယ္ထားေသာ အစားအစာမ်ား (အစာေျခာက္မ်ား) ထိုကဲ့သို႕ေသာ အစားအစာမ်ားအား ေခ်ဖ်က္ရန္ ေရဓာတ္မ်ားစြာ လုိအပ္ပါသည္။
• ပုလင္းသြတ္ထားသည့္ အစားအစာမ်ား (ေလးလံသည္၊ ၀န္က်ယ္သည္၊ အလြယ္တကူ ကြဲႏိုင္သည္။)
• အေစ့မွရသည့္ အစားအစာမ်ား (ဆန္ႏွင့္ပဲအစရွိသည္)
• သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ ႀကံဳေတြ႔ေနသူမ်ားအေနႏွင့္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အစားအစာမ်ိဳးကို ျပင္ဆင္မႈျပဳရန္မွာ ခက္ခဲလွပါသည္။

အစားအေသာက္မ်ားအား မည္ကဲ့သို႕ သိုေလွာင္ထားရမည္နည္း။

• ေနအိမ္အတြင္းရွိ အေျခာက္ေသြ႕ဆံုးႏွင့္ အေအးဆံုးေနရာမ်ားတြင္ အစားအစာမ်ားထားပါ။ အလင္းေရာင္မရွိသည္႕ေနရာတြင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါက ထားပါ။
• အစားအစာမ်ားအား လံုျခံဳစြာ ဖံုးအုပ္ထားပါ။
• ကြတ္ကီးႏွင့္ ဘီစကစ္အစရွိသည္႕မုန္႕မ်ားကို ပလတ္စတစ္အိပ္မ်ားအတြင္း ေလလံုေအာင္ထုတ္ၿပီး ေနာက္တစ္ထပ္ ဘူးတစ္ခုခုအတြင္း ထည္႕သြင္းသိမ္းဆည္းပါ။
• ပုရြက္ဆိတ္အစရွိသည္႕ အင္းဆက္မ်ား လာေရာက္စားသံုးႏိုင္သည္႕ အစားအစာမ်ားအား ေလလံုဘူးအတြင္းသို႕ ေသခ်ာစြာပိတ္သြင္းသိမ္းဆည္းပါ။
• လူတစ္ဦး ေသာက္သံုးရန္ႏွင့္ အစားအစာအတြက္ ျပင္ဆင္ရန္ တစ္ေန႕လ်င္ အနည္းဆံုးေရ (၁) ဂါလန္လိုအပ္ပါသည္။ ကိုယ္၀န္သယ္မ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ား၊ အသက္အရြယ္ႀကီးသူမ်ားႏွင့္ လူမမာမ်ား အတြက္ လိုအပ္ခ်က္မွာ ထို႕ထက္ပိုပါသည္။ ပလပ္စတစ္ပုလင္းမ်ားႏွင့္ ပံုးမ်ားအတြင္းတြင္ ေရကိုသိုေလွာင္ထားပါ။ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ခံေနရသည္႕ ကာလတစ္ေလ်ာက္လံုး အတြက္ အနည္းဆံုး (၃)ရက္စာ ေရရွိေနရန္လိုအပ္ပါသည္။ ေရသန္႕စင္ရန္အတြက္ ေရသန္႕ေဆးျပားမ်ားႏွင့္ Chlorine bleach အား အနံ႕ထည္႕မထားပါက အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။ ေရာစပ္ရမည္႕ အခ်ိဳးအစားမွာ တစ္ဂါလန္လ်င္ ၁၆စက္ ၊ သို႕မဟုတ္ ေရ ၅ ဂါလန္အား Bleach လက္ဖက္ရည္ဇြန္းတစ္ဇြန္း ေရာစပ္ၿပီး သမစြာေမႊလ်င္ ထိုေရအားေသာက္သံုးႏိုင္ ပါသည္။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတိုင္းျပည္မ်ားရွိ ကုန္စံုဆိုင္မ်ားတြင္ လြယ္ကူစြာ၀ယ္ယူရရွိႏိုင္ပါသည္။ ေရကူးကန္မ်ားတြင္ အသံုးျပဳသည္႕ ဟုိက္ပိုကလိုရိုက္ႏွင့္ ကလိုရီနိတ္တက္ လိုင္းမ္ အစရွိသည္ တို႕ကိုလည္း ေရသန္႕စင္ရန္အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။

က်န္းမာေရးႏွင့္ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ေရးဆိုင္ရာ သိေကာင္းစရာမ်ား

ကိုယ္လက္သန္႕စင္ရန္အတြက္ အနည္းဆံုး ေအာက္ပါပစၥည္းမ်ား လိုအပ္ပါသည္။

• အဖံုးက်ပ္က်ပ္ ပါသည္႕ အရြယ္အလတ္စား ပလတ္စတစ္ပံုး
• ပလစ္စတစ္အမိႈက္အိတ္မ်ားႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္စရာႀကိဳး (Cable Ties) မွာ (၀န္ခံအားေကာင္းရမည္)
• ကလိုရင္း ေဆးရည္
• ဆပ္ျပာ ဆပ္ျပာရည္ ႏွင့္ ဆပ္ျပာမႈန္႕
• အိမ္သာသံုးစကၠဴ
• အိမ္သာဘယ္လိုေဆာက္မလဲ - ေရဆိုးလိုင္းမ်ား ေပါက္ကြဲ ပ်က္ဆီးကုန္လ်င္ အိမ္သာအတြင္းသို႕ ပလတ္စတစ္အိတ္ ခံကာ အခင္းသြားပါ။ အိမ္သာအိုးလဲ သံုးမရေအာင္ျဖစ္ေနပါက အဖံုးပါသည္႕ ပလတ္စတစ္ပံုးအတြင္းသို႕ ပလပ္စတစ္အိတ္ခင္းကာ အခင္းသြားႏိုင္ပါသည္။ ထိုင္စရာအတြက္ ထိုပလတ္စတစ္ပံုး အေပၚတြင္ ပ်ဥ္ျပားႏွစ္ခ်ပ္ ကန္႔လန္႔တင္ကာ ျပဳလုပ္ယူႏိုင္ပါသည္။ အခင္းသြားၿပီးလ်င္ ဆပ္ျပာမႈန္႔ခတ္ၿပီး အဖံုးကို လံုေအာင္ ပိတ္ထားပါ။ စြန္႔ပစ္လိုပါက ၾကြက္၊ အစရွိသည္တို႔ တူးေဖာ္ျခင္း မျပဳႏိုင္ရန္ ေျမျမဳပ္ပစ္ရပါမည္။ ေရတြင္းေရကန္အစရွိသည္တို႕ႏွင့္ ေ၀းရာတြင္ စြန္႔ပစ္ရန္သတိျပဳပါ။

ကိုယ္လက္သန္႔စင္ျခင္းသည္ က်န္းမာေရးအတြက္ အလြန္အေရးႀကီးသည္႔ အရာျဖစ္ပါသည္။ သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ ႀကံဳေတြ႕ေနရသူမ်ားအတြက္ ေရခ်ိဳးရန္မွာ မျဖစ္ႏိုင္သည္႕အတြက္ ကိုယ္လက္သန္႔စင္ရန္အတြက္ နည္းလမ္းမ်ား ရွာေဖြရန္ လိုအပ္ပါသည္။

ကိုယ္လက္သန္႔စင္ရန္ ျပဳလုပ္ႏိုင္သည္ မ်ားမွာ -

• အရက္ပ်ံႏွင့္ ပြတ္သပ္သန္႔စင္ျခင္း
• အရက္ပ်ံပါသည့္လိမ္းေဆး (Lotions) မ်ားႏွင့္ သန္႔စင္ျခင္း
• ေရပတ္တိုက္ျခင္း
• Towelette မ်ား အသံုးျပဳသန္႔စင္ျခင္း
• မ်က္ႏွာလိမ္းသည့္ကရင္မ်ား မုတ္ဆိတ္ေမႊးရိတ္သည့္ Lotions မ်ားႏွင့္ သန္႔စင္ျခင္း
• စပေရးဘူးမ်ားအတြင္းသို႕ ေရထည့္ကာ ပက္ျဖန္းေရခ်ိဳးျခင္း တို႔ျဖစ္သည္။

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

အလွဆံုးအ၀တ္မ်ား

မုန္တိုင္း ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ ေကာက္ခံေပးေနတဲ့ ေနရာေတြအေၾကာင္း ေတြးမိရင္း အ၀တ္အစား လွဴဒါန္းတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္တာပါ။ အ၀တ္အစားလွဴတာဟာ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း အက်ိဳးရွိေစတဲ့ အလွဴမ်ိဳးမို႔လို႔ပါ။ “အ၀တ္အစားေတြ လွဴေတာ့လွဴခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လွဴစရာ မရွိဘူးထင္တယ္” လုိ႔ ေတြးမိၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ေမာင္ငယ္ ညီမငယ္ေတြ အတြက္ အၾကံဥာဏ္ေလး တစ္ခ်ိဳ႕ေပးခ်င္ပါတယ္။

• ပထမဆံုး ကိုယ့္ဘီဒိုထဲက အ၀တ္အစားေတြကို အကုန္ထုတ္ၾကည့္လုိက္ပါ။ လွဴဖို႔ အ၀တ္အစားေတြ ထည့္ဖို႔ အိတ္ေလးတစ္လံုးလည္း အသင့္ျပင္ထားေပါ့ေနာ္ (အ၀တ္ေတြ အကုန္ထုတ္လိုက္လို႔ အခန္းပြသြားေပမယ့္ ၿပီးလို႔ က်န္တဲ့အကႌ်ေတြ ျပန္ေခါက္သိမ္းၿပီးရင္ ကုသိုလ္အျပင္ ကိုယ့္ဗီဒိုေလးလည္း ရွင္းလင္းသြားတဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးပါ အဆစ္ရဦးမွာပါ း)
• ၿပီးရင္ အ၀တ္အစားေတြကို အိပ္ယာေပၚ (သို႔) သန္႔ရွင္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ တစ္ခုခုေပၚမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရေအာင္ ခ်ထားလိုက္ပါ။
• အဲဒီေနာက္ အ၀တ္တစ္ထည္ခ်င္းစီကိုၾကည့္ၿပီး စဥ္းစားရမွာေတြကေတာ့ -

(၁) ဒီအ၀တ္ ကိုယ္နဲ႔ေတာ္ရဲ႕လား ဆိုတာကို အမွန္အတိုင္း ေတြးပါ။ “ငါပိန္သြားရင္ ၀တ္မယ္” တို႔ “ငါ၀လာမွ ၀တ္မယ္” တို႔ ဆိုတာေတြက ေနာင္ဘယ္ႏွႏွစ္ၾကာမွ ျဖစ္လာမယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ တကယ္လုိအပ္တဲ့သူေတြအတြက္ကေတာ့ အခုခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းကို လုိအပ္ေနတယ္ဆိုတာေလး ေတြးေပးၿပီး လွဴဖို႔အိတ္ေလး ထဲကို ထည့္လိုက္ပါေနာ္ း)

(၂) ဒီအ၀တ္ကို လွလြန္းလို႔ဆိုၿပီး (ကိုယ္နဲ႔လည္း မလိုက္ဖက္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း မ၀တ္ျဖစ္ဘဲ) သိမ္းထားမိတာလား ဆိုတာစဥ္းစားပါ။ လွတဲ့အ၀တ္ေလးကို ဒီလိုပဲသိမ္းထားရင္ ဘီဒိုေနာက္မွာပဲ ေဆြးေျမ႕ေဟာင္းႏြမ္း သြားပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအ၀တ္လွလွေလးကို ျမင္လိုက္ရလို႔ တဒဂၤေလာက္ ႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးသြားမယ့္ ဒုကၡသည္ကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕အေပ်ာ္ကို ျမင္ေယာင္ၾကည့္ၿပီး လွဴဖို႔အိတ္ေလး ထဲကို ထည့္လိုက္ပါေနာ္ း) လွတဲ့အ၀တ္ေလး ေလာကကို လွလွပပ အက်ိဳးျပဳပါေစ...

(၃) ဒီအ၀တ္ကို အမွတ္တရ တစ္ခုခုအတြက္ (ကိုယ္လည္းတကယ္ မ၀တ္ျဖစ္ဘဲ) သိမ္းထားမိလားဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အေရးပါတဲ့ အမွတ္တရတစ္ခုခုအတြက္ သိမ္းထားတာမ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ကိုယ္လည္းတကယ္ မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္တာမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ့ အရမ္းမတိုက္တြန္းလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ႕အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြဟာ သိမ္းထားတာ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ပစၥည္းကိုတင္မကဘဲ ေပးတဲ့လူကိုပါ ေမ့သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေတာ့ ႏွစ္ခါမစဥ္းစားဘဲ လွဴဖို႔အိတ္ေလးထဲကို ထည့္လိုက္ပါေနာ္။ တကယ္လို႔ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ့ အမွတ္တရ အ၀တ္အစားေလး ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာင္ ကိုယ္မ၀တ္ျဖစ္ဘဲ သိမ္းထားမယ့္အစား (စြန္႔လႊတ္ႏိုင္တယ္ဆိုရင္) လွဴဖို႔အိတ္ေလးထဲကို ထည့္လိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါဆိုကိုယ္တင္မကဘဲ ကိုယ့္ကိုလက္ေဆာင္ေပးတဲ့သူပါ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကုသိုလ္အတူတူရၾကမွာပါ။ ဒါထက္ပိုေကာင္းတာကေတာ့ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ ဒုကၡသည္ေလးတစ္ေယာက္ (အခုအခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ တန္ဖိုးႀကီးလွတဲ့) အ၀တ္ေလးတစ္ထည္ ရလိုက္တာပါပဲ။

ကၽြန္မနဲ႔ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း လာမယ့္ရံုးပိတ္ရက္မွာ သြားလွဴဖို႔ အ၀တ္အစားေလးေတြ စုထားၿပီးပါၿပီ။ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ဆိုၿပီး အၾကာႀကီးသိမ္းထားတဲ့ အ၀တ္အစားေတြကိုင္မိတုိင္း တြန္႔ဆုတ္မိတဲ့ကၽြန္မ ေစာေစာကေျပာသလို ဒုကၡသည္ေတြကို ျမင္ေယာင္လိုက္တဲ့ခဏမွာေတာ့ ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘဲ လွဴဖို႔အိတ္ေလးထဲကိုပဲ ထည့္ေနမိပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မအခုေျပာသြားတာေတြကို အားလံုးလည္း သိၿပီးသားျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီပို႔စ္ေလးကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ လွဴမယ့္အိတ္ေလးေတြထဲမွာ အကႌ်ေလးတစ္ထည္ေလာက္ တိုးသြားတယ္ဆိုရင္ပဲ ေက်နပ္လွပါၿပီ။ ေမတၱာ၊ ေစတနာ၊ ၾကင္နာမႈ၊ ကူညီလိုစိတ္ ေတြနဲ႔ ပို႔လိုက္တဲ့ အ၀တ္ေတြေလာက္ လွတဲ့အ၀တ္ေတြ ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။

ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘီဒိုရဲ႕ဟိုးေထာင့္ဆံုးမွာ ထည့္ထားတဲ့ သာမာန္အကႌ်ေလး တစ္ထည္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေလးက သူတို႔အတြက္ေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ အေအးဒဏ္နဲ႔ကိုယ္ခႏၶာကို ကာကြယ္ေပးမယ့္ တန္ဖိုးႀကီးပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို အျမဲသတိရေပးပါေနာ္...

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

လွဴဒါန္းရန္လိပ္စာမ်ား (၂)

သူငယ္ခ်င္းဆီက အခုပဲရတဲ့ SMS ပါ။ စကၤာပူမွာရွိတဲ့သူေတြ မုန္တုိင္းဒုကၡသည္ေတြ အတြက္ အ၀တ္အစား၊ ဖိနပ္၊ ေဆး၀ါး၊ ေစာင္ အစရွိသျဖင့္ ကူညီလွဴဒါန္းႏိုင္ဖို႔ ပစၥည္းေတြ စုေဆာင္းေကာက္ယူေနတဲ့ စကၤာပူက ေနရာ(၅)ခုရဲ႕ လိပ္စာပါ။

(၁) Cityhall :: စြမ္းထက္စြမ္း, Penisula Plaza.
Ph: ကိုေရႊ (91449444)

(၂) Harbour Front :: Blk 3B #02, Pasir Panjang Rd.
Ph: ကိုထြန္းႏိုင္စိုး (64747390)

(၃) Hougang :: Blk 512 #03-59, Hougang 6.
Ph: 64003594

(၄) Yishun :: Blk 741 #09-516, Yishun Ave-5.

(၅) Jurong West :: Blk 654A #06-500, Jurong West St-61.
Ph: အန္တီခ်ိဳ (67947839, 92325429)

Hotlines: 92986743 (Catherine), 81681121 (Christ), 91815914 (ကိုသီဟ), 91084611 (Danny)

အခုလို ကိုယ့္တိုင္းျပည္ ဒုကၡအက်ပ္အတည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔ စြမ္းစြမ္းတမံ ကူညီေနၾကတာေတြ ျမင္ရၾကားရတာ ၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ျဖစ္မိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း အခုလို ပစၥည္းေတြ လွဴခ်င္ေနတာပါ။ စကၤာပူကေန ျမန္မာျပည္ကို ပို႔ႏိုင္ဖို႔ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ဦးေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ သူေတြအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေန အေလးအနက္ ေျပာခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားအားလံုး ေဘးရန္ကင္းကြာၿပီး အျမန္ဆံုး ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ...

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

လွဴဒါန္းရန္လိပ္စာမ်ား (၁)

မုန္တုိင္းဒုကၡသည္ေတြအတြက္ လွဴဒါန္းႏိုင္မယ့္ အဆက္အသြယ္ေတြ ကိုအညတရရဲ႕Blog မွာ စုစည္းထားတာကို ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းယူၿပီး ကူးယူေဖာ္ျပ လိုက္ပါတယ္။ (ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္ ကိုအညတရေရ... )

INTERNATIONAL ORGANIZATIONS

http://www.unicefusa.org
http://www.icrc.org
http://www.wfp.org/english
http://www.savethechildren.org
http://www.worldvision.org

AMERICA

http://www.mahasiusa.org
http://uscampaignforburma.org/index.php

Emails ::
myintw@greenmtn.edu
burmagirl@gmail.com
cyclamen.Mom@gmail.com

SINGAPORE

အလွဴေကာက္ခံေနေသာ ေနရာမ်ား

• လင္းလက္၊ ဒုတိယထပ္ [Peninsula Plaza, City Hall]
• Sin Myanmar တတိယထပ္ [Peninsula Plaza, City Hall]
• သေျပႏု (ေဒၚသန္းသန္းႏု) ငါးထပ္ [Peninsula Plaza, City Hall]
• လမ္းျပၾကယ္ စာၾကည့္တုိက္ [Peninsula Plaza, City Hall]
• ဓာတ္ေတာ္တိုက္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း (Eunos)
  
• ေကာင္းစံု ျမန္မာစတိုးဆိုင္ (Blk 328 Clementi Ave 2)
  
• ေရႊသရဖူ ( ဒုတိယထပ္၊ Boon Lay Shopping Centre)
• စစ္သူၾကီး (Jurong East)

သုိ႕မဟုတ္ ျပည္ပေရာက္ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာမ်ား အဖြဲ႕မွ

• ကုိေအးကိုကို - ၉၆၃၅ ၂၀၆၄
• ကို၀င္းေက်ာ္ - ၈၁၈၉ ၈၄၂၀
• ကိုစိုးထြန္း - ၉၄၈၇ ၄၄၁၃
• ကိုမင္းသိန္း - ၈၁၈၆ ၀၀၄၂
• ကိုညီ - ၉၇၄၂ ၀၉၀၅
• ကိုသူရိန္၀င္း - ၈၁၈၆ ၈၁၅၆
• မလဲ့လဲ့ - ၉၂၇၂ ၆၇၄၄

တုိ႕ကိုလည္း ဆက္သြယ္လွဴဒါန္းႏုိင္တယ္လုိ႕ သိရပါတယ္။

(ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနေသာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားျဖစ္ပါသျဖင့္ မည္သည့္ေနရာတြင္မဆုိ လွဴဒါန္းႏုိင္ပါတယ္လုိ႔လည္း သိရပါတယ္။)

Blogs ::
http://cyclonerelief.wordpress.com
http://cyclonerelief.blogspot.com/

Singapore Red Cross Society
http://www.redcross.org.sg

AUSTRALIA

Dr. Soe Htet
69 Glendale Road
Springvale VIC 3171
Melbourne, Australia
Mobile: +61 424 836 727
Email: dr.htet@gmail.com
http://www.soehtet.blogspot.com

ENGLAND

1. Sayardaw U San Naw Bar Tha
Bank Name: Barclays
Account Holder Name: Mr A Candobhasa
Sortcode: 20-80-71
AccountNo: 9000 2836
Contact Info: 0787 7297 205,
email: ucandobhasa@googlemail.com
More Info: http://ko-htike.blogspot.com

2. Burmese Student Organisation UK
Bank Name: HSBC
Account Holder Name: Burmese Student Organisation UK
Sortcode: 40-01-13
AccountNo: 4154 6694
Ref: CDA-[your mobile number]
Last Day: 10th May, 2008
Contact Info: Ko Win T - 0785 2175 467,
Ko Chan N - 0780 4725 077
More info: http://www.bsouk.org

3. Miss Tharaphi Than
Bank Name: Barclays
Account Holder Name: Miss M T Than
Sortcode: 20-89-15
AccountNo: 6055 2232
OR please send a check to
Miss Tharaphi Than
SEAsia Department
SOAS, University of London
London WC1H 0XG
Last Day: She is going to Burma for providing First Aid Support in next three or four days

RUSSIA

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ လူငယ္မ်ားအသင္း
YMBA (MEPhI)
ymba.mephi@gmail.com
http://ymba-mephi.blogspot.com

Bauman State University BMSTU
Naung Naung: Room no (508) building 3A . str. Gloylanovskyar . Hostel of B.M.S.T.U
index (105094) Ph: +7- 909 -157 -11- 74

MIET
MIET မွ ေက်ာင္းသားမ်ား ျမန္မာျပည္ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံေနရေသာ ျပည္သူမ်ား အတြက္ အလွဴေငြမ်ားကို ေအာင္စိုးလြင္ (၄၄၂၃) တြင္ ထည့္၀င္ လွဴဒါန္းႏိုင္ပါသည္။

THAILAND

http://www.kotoe.blogspot.com

မၾကည္စင္ရႊင္ (AIT Student)
Mobile: + (66) (8) 4376 3287
Email: st105907@gmail.com

မ်ဳိးဟန္ထြန္း (ခ) ကိုတိုး
Mobile: + (66) (8) 9994 2042
Email: myohanhtun@gmail.com

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ရင္ထဲအထိတိုက္တဲ့ Nargis

“ရန္ကုန္မွာ မိုးေတြအရမ္းရြာေနတယ္” လို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာေတာ့ “ေၾသာ္ မိုးေတြရြာေနတယ္ေပါ့...” လို႔ပဲ ခပ္ရိုးရိုးေတြးမိတဲ့အထိ ကၽြန္မ observation အရမ္းညံ့ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာေနခဲ့တဲ့ ကၽြန္မတသက္မွာ ဒီလိုျပင္းထန္ဆိုးရြားတဲ့ မုန္တိုင္းဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မၾကံဳခဲ့ဖူးေတာ့ မုန္တိုင္းအေၾကာင္းကို ေယာင္လို႔ေတာင္ မေတြးခဲ့မိတာပါ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေျပာမွ ဆိုးဆိုးရြားရြားမုန္တိုင္း တိုက္ေနၿပီဆိုတာ သိလိုက္ရပါတယ္။ သိသိခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေပးတဲ့ Hurricane Hunters Link ကတဆင့္ သတင္းေတြၾကည့္ေနတုန္း တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြဆီကလည္း Link ေတြ ဆက္တိုက္ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ သတင္းေတြကုိ ဖတ္မိမွ ပိုၿပီးေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္လာပါတယ္။ စိတ္ပူျခင္းႀကီးစြာနဲ႔ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း ထင္ထားတဲ့အတိုင္း ဘယ္လိုမွ ေခၚလို႔မရေတာ့ပါဘူး။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ “ရန္ကုန္တျမိဳ႕လံုး ကုန္ၿပီ” လို႔ (ပိုပိုသာသာ)ေျပာတဲ့ စကားေတြ “ဘယ္သူ႔အိမ္ေတာ့ အမိုးလန္သြားတယ္” ဆိုတာေတြ ၾကားေနရေတာ့ စိတ္မေကာင္းႀကီးစြာ ျဖစ္မိသလို အိမ္ကိုလည္း ပိုၿပီး စိတ္ပူလာမိပါတယ္။

ေနာက္ဆံုး ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ အေဖ့ဖုန္းကို ေခၚလို႔ရသြားပါတယ္။ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ဖုန္းထဲက အေဖ့အသံကို ႀကိဳးစားနားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ပူတဲ့အတိုင္း ျခံထဲက သရက္ပင္ႀကီးေတြ လဲကုန္တယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ တစ္ပင္ဆို ေအာက္ေျခက ကြန္ကရစ္ေတာင္ကြာၿပီး အျမစ္ကလဲသြားတာတဲ့။ အိမ္ေပၚကိုလဲက်တာ မဟုတ္လို႔ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ မီးေတြလဲ လံုး၀ပ်က္ေနၿပီတဲ့။ အေဖက အခုေတာ့ မုန္တိုင္းျငိမ္သြားၿပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီမွာ ဘာမွမျဖစ္ေၾကာင္း (စိတ္ပူမွာစိုးလို႔ ထင္ပါတယ္) အထပ္ထပ္ ေျပာပါတယ္။ အေဖနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရတာနဲ႔ တျခားဖုန္းေခၚလို႔မရေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အိမ္ေတြကို အေဖ့ကို ဖုန္းဆက္ေမးေပးဖို႔ ေျပာရင္း ကၽြန္မရဲ႕ ညေနတစ္ခုလံုး ေယာက္ယက္ခတ္ ေနပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အိမ္ကဖုန္းေတြလည္း အေဖဆက္ၾကည့္တာ ဖုန္းလိုင္းေတြ မေကာင္းတာေၾကာင့္ အခုထိ မရေသးပါဘူး။

ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ အနည္းနဲ႔အမ်ား စိတ္ေအးသြားေပမယ့္ မုန္တိုင္းဒဏ္ကို အလူးအလဲခံလိုက္ရမယ့္ မိသားစုေတြအတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ ခိုင္မာတဲ့အိမ္တခ်ိဳ႕ေတာင္ အမိုးေတြလန္တယ္ဆိုေတာ့ ျမစ္နားေခ်ာင္းနားနီးတဲ့ ေသးေသးေပါ့ေပါ့ တဲအိမ္ေလးေတြမ်ိဳးဆိုရင္ ေလနဲ႔ လြင့္ပါသြားမွာပါပဲ။ အေသအေပ်ာက္ရွိမွာ ေသခ်ာေပမယ့္ လူေတြအားလံုး ေဘးမသီရန္မခပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပးေနမိပါတယ္။ အိမ္ဘာမွမျဖစ္ရင္ေတာင္ တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားရတဲ့လူေတြအတြက္ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံစုေဆာင္းထားတာမ်ိဳး ရွိရွာမွာမဟုတ္ေလေတာ့ အခုလို သြားလို႔လာလို႔ မရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘာေတြမ်ား ဘယ္လိုသြားစားၾကမလဲလို႔ ကရုဏာသက္စြာ ေတြးမိပါတယ္။ သစ္ပင္ႀကီးေတြေတာင္ အျမစ္ကလဲေနတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ႀကီး သစ္ပင္ေတြ အလဲလဲအျပိဳျပိဳနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ပ်က္စီးေနၿပီလဲလို႔ ေတြးမိတိုင္း ၀မ္းနည္းမိပါတယ္။ နဂုိကမွ ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံအျဖစ္ ရပ္တည္ေနရတဲ့အထဲ ကံဆိုးမသြားရာ မိုးလိုက္လို႔ရြာ ဆိုသလို မုန္တိုင္းကပါ ၀င္ႏွိပ္စက္သြားေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေရႊျပည္ႀကီးအတြက္ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ခံစားရပါတယ္။

ေတြးရင္းေတြးရင္း ကၽြန္မရင္ထဲမွာလည္း မုန္တိုင္းတိုက္ေနပါေတာ့တယ္... မုန္တိုင္းေရြ႕လ်ားသြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာရွိတဲ့ ရန္ကုန္၊ ပဲခူး၊ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ကရင္ျပည္နယ္ နဲ႔ မြန္ျပည္နယ္က လူေတြအားလံုး ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းရွင္းၾကပါေစရွင္...

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ကၽြန္မမုန္းတဲ့သူမ

စိတ္ထဲမွာ အၾကာႀကီးရွိေနၿပီး အခုမွ ခ်ေရးျဖစ္တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးပါ။ အဆိုးျမင္တဲ့ဘက္ကို နည္းနည္းေရာက္ေပမယ့္ ရသတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ဖတ္ေပးၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ဖတ္ရႈေ၀ဖန္ေပးၾကပါဦးေနာ္ း)

တျဖတ္ျဖတ္လြင့္ေနတဲ့ အ၀ါေရာင္ခန္းဆီးစကလြဲလို႔ အရာအားလံုး ပကတိၿငိမ္သက္ေနတဲ့ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူမကို ကၽြန္မ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ တခ်ိန္က ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတိ႔ုနဲ႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေတာက္ပခဲ့ဖူးေသာ သူမမ်က္လံုး အညိဳေရာင္ေတြက အခုေတာ့ သူမေရွ႕က Computer Screen ရဲ႕ ညာဘက္ေထာင့္ တစ္ေနရာကိုသာ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးေမာေနသည္။ အဲဒီScreen ေထာင့္ေလးမွာ ကမာၻတစ္ျခမ္းနဲ႔ တစ္ျခမ္းကို စကၠန္႔ပိုင္းေလးအတြင္းမွာ ဆက္သြယ္ေပးႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့၊ ခ်စ္သူခင္သူေတြကို ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ဆံုေတြ႕ခြင့္တို႔ေပးၿပီး၊ မခ်စ္ေတာ့ေသာ သူေတြကိုလည္း နာက်င္ခံစားရေစတဲ့ Gtalk ဆိုေသာ Messenger ေလးတစ္ခုရွိေနသည္။ အဲဒီ Messenger ေလးရဲ႕ Contact List ထဲမွာလည္း တစ္ေယာက္ဆို တစ္ေယာက္မွ Online ရွိမေနပါ။ Online ၀င္လာသူ Offline ျဖစ္သြားသူ တစ္ေယာက္မွမရွိတဲ့ Gtalk မ်က္ႏွာျပင္ေလးကလည္း ၿငိမ္သက္လြန္းလွသည္။ အဲဒီ Account မွာရွိတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေသာအခါမွ Online လာေတာ့မွာမွ မဟုတ္တာေလ။ အဲဒီလိုေျပာရင္လည္း သူမ ကၽြန္မစကားကို မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိမ့္ဦးမည္...

ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ဒီလိုအခ်ိန္ေရာက္တိုင္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ ေငးငိုင္ေနတတ္ေသာ သူမကို ကၽြန္မနည္းနည္းေလးမွ အားမရပါ။ စိတ္လည္း မရွည္ပါ။ “နင္သာ ငါတားခဲ့တုန္းက နားေထာင္ခဲ့ရင္...” လို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ စကားစမိေပမယ့္ နာက်င္ခံစားေနရတဲ့ သူမကို ၾကည့္ၿပီး ဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့တာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။ ၀မ္းနည္းနာက်င္မႈတို႔ ေအာက္မွာ နလံမထူႏိုင္ေအာင္ က်ရံႈးေနတဲ့ သူမကိုျမင္ရတိုင္း ကၽြန္မလည္း ထပ္တူထပ္မွ် နာက်င္ရပါသည္။ သူမကို ဒီလိုအေျခအေနက ဆြဲထုတ္ဖို႔သာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ႀကိဳးစားေနမိသည္။ ကၽြန္မမွာ တာ၀န္အျပည့္ရွိသည္ေလ... ။ ခက္တာက သူမ ကၽြန္မစကားေတြကို အရင္လို နားမေထာင္ေတာ့တာပါပဲ...

တခ်ိန္က သူမသည္ ကၽြန္မရဲ႕လမ္းညႊန္မႈေအာက္မွာ ဘ၀ရဲ႕ေလွကားထစ္ေတြကို ေအာင္ျမင္ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းေနခဲ့ေသာ သိပ္ေပ်ာ္တတ္တဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မခ်ေပးတဲ့ အခ်ိန္ဇယားေတြအတိုင္း စာေတြက်က္ၿပီး သူမမိဘေတြ ဂုဏ္ယူရေလာက္တဲ့ ဘြဲ႔ထူးဂုဏ္ထူးေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ယူျပခဲ့သည္။ လုပ္ငန္းခြင္မွာလည္း ေပ်ာ္ေမြ႕ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မရဲ႕ အၾကံေပးမႈေတြအတိုင္း ၾကံဳလာသမွ် အခက္အခဲေတြကို အျပံဳးေလးနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ လူတိုင္းက “ေအးခ်မ္းျပည့္စံုလိုက္တာ”လို႔ အားက်ရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးကို သူမတကယ္ပဲ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ပါသည္။ အဲဒီ အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာနဲ႔ အရွိန္ျပင္းျပင္း ၀င္မတိုက္မိခင္ အထိေပါ့...

သူမရင္ထဲကအခ်စ္အေၾကာင္း ကၽြန္မသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ တားဖို႔ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ေႏွာင္းေနခဲ့ပါၿပီ။ သူမကိုယ္သူမလည္း တားခ်ိန္မရလိုက္လို႔ပါလို႔ အသနားခံသလို ေျပာေတာ့ ကၽြန္မ အားမလိုအားမရ အျပစ္တင္ရံုကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့။ မျဖစ္ႏိုင္မွန္း ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းသိခဲ့သည္။ အဆံုးသတ္မွာ သူမ နာက်င္ရံႈးနိမ့္ရလိမ့္မယ္ ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္မေသခ်ာသိခဲ့သည္။ “သူ႔လို ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္လဲျဖစ္ၿပီး လက္ရွိမွာလည္း ဘာလိုလိုေကာင္မေလးေတြ တပံုႀကီးနဲ႔ ဒီေလာက္ အလွႀကိဳက္တဲ့လူက နင့္လို သာမာန္ရုပ္ရည္နဲ႔ မိန္းကေလးမ်ိဳးကို အတည္ေပါက္ႀကီး လာခ်စ္လိမ့္မယ္လို႔ နင္ထင္ေနသလား”လို႔ အမွန္အတိုင္း မညွာမတာ ေမးမိတုန္းက သူမ ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးကို ခပ္တင္းတင္းကိုက္ရင္း ပါ၀ါမ်က္မွန္ေအာက္က ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ ကၽြန္မကို ျပန္ေငးၾကည့္ေနခဲ့သည္။ အဲဒီလူကို စခ်စ္မိတဲ့ စကၠန္႔ပိုင္းေလးကတည္းက စၿပီး သူမနာက်င္ေနခဲ့ရတာ ကၽြန္မသိပ္သိတာေပါ့...

အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် သူမဒီထက္ပိုၿပီး ခံစားရမွာကို မၾကည့္ရက္တဲ့ကၽြန္မ ျပတ္ျပတ္သားသား တားဆီးဖို႔ ပထမဆံုးႀကိဳးစားမိတဲ့ေန႔မွာ သူမ ကၽြန္မကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေတာ္လွန္ေတာ့သည္။ ကၽြန္မသိလုိက္ပါသည္... သိပ္ကို ေနာက္က်သြားၿပီလို႔...။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မလံုး၀လက္မေလ်ာ့ဘဲ အစြမ္းရွိသမွ် တားဆီးခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မစကားေတြကို သူမ နားေယာင္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔ ၾကားေတာင္ မၾကားေတာ့ပါ။ အဲဒီ Computer ေရွ႕မွာ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ထိုင္ၿပီး ျပံဳးလိုက္ ရယ္လိုက္ နာက်င္လိုက္ ငိုေကၽြးလိုက္နဲ႔ သူ႔သေဘာအတိုင္း ေန႔ရက္ေတြကို ျဖတ္သန္းေနေတာ့သည္။ မၾကာခင္မွာပဲ ေပါက္သြားမယ့္ ဆပ္ျပာပူေဖာင္း လွလွေလးကို မက္မက္ေမာေမာ တြယ္ျငိသလိုမ်ိဳး အဲဒီအေျခအေနကို သူမ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ဖက္တြယ္ထားခဲ့သည္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာအရာက ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အဆံုးသတ္ ေရာက္လာတဲ့ေန႔က်ရင္ သူမကို အေကာင္းဆံုးအားေပးႏွစ္သိမ့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္ေလ။

တကယ္တမ္း ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ (အဲဒီလူ သူမဘ၀ထဲက ထြက္သြားတဲ့) ေန႔ေရာက္အလာမွာေတာ့ ကၽြန္မထင္ထားတာထက္ သူမ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိခဲ့သလိုပင္။ “သူ... လက္ထပ္ေတာ့မယ္တဲ့”လို႔ ခပ္တိုးတိုးေျပာၿပီး Computer စားပြဲကို လက္နဲ႔အားျပဳကိုင္ရင္း မိနစ္ပိုင္းေလာက္သာ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနခဲ့သည္။ မ်က္ရည္ လံုး၀မက်ခဲ့။ တကယ္ေတာ့ အဲဒါဟာ သူမရင္ထဲမွာ ႀကီးမားတဲ့ အနာတရတစ္ခု ျဖစ္တည္သြားတာမွန္း ကၽြန္မေနာက္က်စြာ သိလိုက္ရျပန္သည္။ အဲဒီေနာက္ ေန႔ရက္ေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ဒီလိုအခ်ိန္ကို ဒီလိုပံုစံနဲ႔ပဲ သူမအဓိပၸါယ္မဲ့ ျဖတ္သန္းေနခဲ့ေတာ့သည္။

ၾကာလာေတာ့ သူမကို ကၽြန္မ စိတ္ပ်က္မိသည္။ ကရုဏာေဒါေသာလည္း ျဖစ္မိသည္။ တစ္ေန႔... “နင္ သိကၡာဆိုတာဘာလဲလို႔ မွတ္မိေသးလား” လို႔ ေမးမိေတာ့ သူမ ေခါင္းကိုညိတ္ျပရင္း ပထမဆံုးအႀကိမ္ မ်က္ရည္က်ေတာ့သည္။ အဲဒီေန႔က စၿပီး ကၽြန္မ သူမအတြက္ စည္းကမ္းခ်က္ေတြ ျပန္ထုတ္လိုက္သည္။ အဲဒီလူဆီကို လံုး၀ဖုန္းမဆက္ရ၊ လံုး၀ Email မပို႔ရေပါ့။ သူမ ဒီေန႔အထိေတာ့ နားေထာင္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ Mouse ကိုင္ထားတဲ့ သူမညာဘက္လက္ လႈပ္ရွားသြားသည္။ တားဖို႔ အခ်ိန္မရလိုက္ခင္မွာပဲ Chat History ေတြ ျပန္ဖတ္ေနျပန္ၿပီ။ “ဒီေလာက္ ေျပာထားတဲ့ၾကားကဟယ္...” ကၽြန္မ ေဒါသေတြ တလိပ္လိပ္ တက္လာသည္။ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရံုနဲ႔ Screen ေပၚမွာ အလြယ္တကူ ေပၚလာတတ္တဲ့ အဲဒီအတုအေယာင္စကားေတြကို သူမမို႔လို႔ အခုခ်ိန္ထိ အျမတ္တႏိုး ျပန္ဖတ္ေနေသးသည္။ ညံ့ဖ်င္းလိုက္တဲ့ မိန္းမ။ ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ကၽြန္မထင္တဲ့အတိုင္း သူမလက္ေတြ အနားက Mobile Phone အျပာေလးဆီ ေရာက္သြားၾကၿပီ။ “မဆက္နဲ႔ေလ မဆက္နဲ႔” ကၽြန္မ အသံကုန္ေအာ္ေပမယ့္ သူမလက္ေတြက အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႏွိပ္ေနက် ဖုန္းနံပါတ္ တစ္ခုကို တုန္တုန္ရင္ရင္နဲ႔ စႏွိပ္ေနၿပီ။ မျဖစ္ဘူး... သူမဆက္လို႔ကို မျဖစ္ဘူး။ “ဒီေလာက္ ေျပာရခက္တဲ့မိန္းမ... ကဲဟယ္” ကၽြန္မေဒါသနဲ႔အတူ လက္ထဲမွာရွိတဲ့ အရာ၀တၳဳနဲ႔ သူမဆီကို အားကုန္လွမ္းေပါက္လိုက္မိသည္။

“ခြမ္း” ကနဲ ျမည္သံအဆံုး သူမအနားကို ကၽြန္မတိုးကပ္သြားမိသည္။ Screen နဲနဲအက္သြားတဲ့ Mobile Phone အျပာေလးရဲ႕ေဘးမွာ တစ္စစီကြဲေနတဲ့ ၾကည့္မွန္တစ္ခ်ပ္။ အဲဒီ မွန္အပိုင္းအစေတြထဲက သူမ ကၽြန္မကို ရီေ၀ေ၀ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္မ ႏႈတ္ခမ္းလႈပ္ရံုေလး တုန္ရင္စြာ ေရရြတ္လိုက္မိသည္။
“အဲဒီမိန္းမ... အဲဒီမိန္းမေပါ့... ကၽြန္မ သိပ္မုန္းတာ....”

ေရႊျပည္သူ
(၁.၅.၂၀၀၈ ~ ေန႔လည္ ၃း၃၀ နာရီ)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)