ရာျပည့္ ေက်းဇူးတင္လႊာ

ဒီဘေလာ့ေလးထဲမွာ... ကၽြန္မရဲ႕စာေရးခ်င္တဲ့အိပ္မက္ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္...
ဒီဘေလာ့ေလးထဲမွာ... စာေတြေရးရင္း လာဖတ္ေပးသူေတြနဲ႔ အတူ ရသေတြမွ်ေ၀ခံစား သုတေတြ အတူေလ့လာ မွတ္ယူခဲ့တယ္...
ဒီဘေလာ့ေလးထဲမွာ... သိပ္တန္ဖိုးရွိတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ရခဲ့တယ္...
ဒီဘေလာ့ေလးထဲမွာ... ပိုေကာင္းတဲ့ ပိုေတာ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္ေတြ အင္အားေတြ ရခဲ့တယ္...
ဒီဘေလာ့ေလးထဲမွာ... ဒီေန႔ေတာ့... ပို႔စ္ (၁၀၀) ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ...

(၁၀၀)ေျမာက္ပို႔စ္အျဖစ္ ဒီ Blog ေလး ရွင္သန္မႈအတြက္ ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အေၾကာင္း ေရးပါရေစရွင္...

ကၽြန္မ ျမန္မာဘေလာ့ေတြနဲ႔ စထိေတြ႕ခြင့္ရတာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာပါ။ အဦးဆံုးဖတ္ျဖစ္တဲ့ Blog ေတြကေတာ့ မမအိမ့္ (မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕) နဲ႔ မႏိုင္းႏိုင္းစေနတို႔ရဲ႕ Blog ေတြပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဒီအစ္မႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ Blog ေတြကေပးတဲ့ Inspiration ေၾကာင့္ပဲ Blog တစ္ခုလုပ္ၿပီး စာေရးခ်င္စိတ္ စျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မမအိမ့္နဲ႔ မႏိုင္းႏိုင္းစေနတို႔ကို ပထမဦးဆံုး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကေလာင္နာမည္ကို ေရြးတဲ့အခါမွာ အမိေျမရဲ႕ အေငြ႕အသက္ပါတဲ့ နာမည္မ်ိဳးေရြးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ေရႊျပည္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသူ လို႔ အဓိပၸါယ္ရတဲ့ ဒီ“ေရႊျပည္သူ”ဆိုတဲ့ နာမည္ေလး ရလာပါတယ္ (မွတ္မွတ္ရရ ရံုးမွာ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္ ဆိုင္ကိုအသြား လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စဥ္းစားမိတာပါ း) အဲဒီေနာက္ Blog ေလးတစ္ခု ႀကိဳးစားေဆာက္ၿပီး ပထမဆံုးတင္ျဖစ္တဲ့ ပို႔စ္ေလးက “ေပ်ာက္ဆံုးျခင္း” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။

Blog ေလး ေဆာက္ခါစမွာ အရင္က ကၽြန္မ၀ါသနာအရ ေရးတဲ့စာေလးေတြကို ဖတ္ေပးေနက်သူငယ္ခ်င္း အနည္းငယ္နဲ႔ အတူေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ ကၽြန္မ Blog ေလး Web ေပၚမွာ ရွိတယ္ဆိုတာ သိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက အားေပးစကားေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္မ Blog ကို အခုခ်ိန္ထိ ဖတ္ေပးခဲ့ၾကတဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း (အခန္းေဖာ္ေလး) တသက္တာ၊ ေန႔တိုင္းလိုလို ကၽြန္မ Blog ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ပံုမွန္ဖတ္ေပးတတ္တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း Thajin၊ ညီမငယ္ သဲသဲ၊ ညီမငယ္ CooLmooN၊ ညီမငယ္ Serena၊ မမ CM၊ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း MK၊ တို႔ကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွဖတ္မယ့္သူ မရွိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ Blog ကို သူတို႔သာ အားမေပးခဲ့ရင္ ကၽြန္မေရးျဖစ္တဲ့စာေတြ Blog ေပၚမွာ ဆက္တင္ျဖစ္ခ်င္မွ တင္ျဖစ္မွာပါ။

ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြ အျပင္ ကၽြန္မ Cbox မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ Message ခ်န္ခဲ့တဲ့ သူကေတာ့ အဘဦးကိုကိုႀကီးပါ။ အဘရဲ႕ message ကို ပထမဆံုးျမင္ရတဲ့အခါတုန္းက ကၽြန္မBlog ကို သူငယ္ခ်င္းေတြသာ မကဘဲ တျခားဖတ္တဲ့လူေတြပါ ရွိပါေသးလားဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ အရမ္း၀မ္းသာခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေန အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မ Blog ကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ဖတ္ေပးတဲ့ အဘဦးကိုကိုႀကီးကိုလည္း အရမ္းေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ကၽြန္မ Blog မွာ ပထမဆံုး Comment ေရးေပးခဲ့သူကေတာ့ နာမည္ေဖာ္ျပထားျခင္းမရွိတဲ့ Anonymous တစ္ေယာက္ပါ။ “ခဏ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးအတြက္ ေရးေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီ Comment ေလးကို ကၽြန္မ အႀကိမ္ႀကိမ္ ၾကည့္လို႔မ၀ခဲ့ပါဘူး။ ေမာင္ေလး ေတာင္ငူသားတင္စားသလို Comment ဆိုတာ Blog ေရးသူေတြအတြက္ စာမူခနဲ႔ တူတယ္လို႔ ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ပထမဆံုးရတဲ့ စာမူခေလးဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူး။ အဲဒီ Comment ေလးေရးေပးခဲ့တဲ့ Anonymous ကိုလည္း ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

Blog စေရးတုန္းက ျမန္မာ Blog နယ္ပယ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မ ပထမဆံုးခင္မင္ခဲ့တဲ့ Blogger ကေတာ့ ေမာင္မ်ိဳးေလးပါ။ လူတိုင္းကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ခင္မင္တတ္ၿပီး ဟာသဥာဏ္ အျပည့္နဲ႔စာေရးတတ္တဲ့ ေမာင္ေလးေမာင္မ်ိဳးေၾကာင့္ပဲ Blog ေလာကရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ ႀကိဳဆိုမႈနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အသစ္ကို ထိေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ ေမာင္မ်ိဳးေလးေရ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကၽြန္မေက်းဇူးတင္ခ်င္တဲ့သူက အစ္ကိုရုပ္ဆိုးပါ။ အစ္ကိုရုပ္ဆိုးက ကၽြန္မရဲ႕ “Mayonnaise ပုလင္းနဲ႔ ေကာ္ဖီ(၂)ခြက္” ဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္ပို႔စ္ေလးကို သူ Email နဲ႔ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြဆီ Forward လုပ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္း ကၽြန္မကို အသိေပးလာခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ပို႔စ္ေလးကို ႏွစ္သက္လို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပန္မွ်ေ၀ Forward လုပ္တာ ခံရတယ္ဆိုလို႔ ကၽြန္မ သိပ္၀မ္းသာခဲ့သလို ကၽြန္မကို အသိအမွတ္ျပဳၿပီး လွမ္းအသိေပးလို႔ အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ အဆင့္ဆင့္ ျပန္႔သြားတဲ့ အဲဒီ Forward Email ေလးထဲမွာ ေသခ်ာျပန္ညႊန္းေပးထားတဲ့ အမည္နဲ႔ Link ေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မ Blog ကို လာဖတ္သူေတြ သိသိသာသာ ပိုတိုးလာခဲ့ပါတယ္။ ဘာသာျပန္ထားတဲ့ ပို႔စ္တစ္ခုေပမယ့္ စာေရးသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႀကိဳးစားဖန္တီးမႈကို အသိအမွတ္ျပဳေပးၿပီး အေလးအနက္ထား လွမ္းေျပာေပးခဲ့တဲ့အတြက္ အစ္ကိုရုပ္ဆိုးကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ အစ္ကိုရုပ္ဆိုးလိုပဲ ကၽြန္မစာေတြကို ေဖာ္ျပမယ္ဆိုတိုင္း ကၽြန္မကို သတိတရ အသိေပးခဲ့ၾကတဲ့၊ အသိမေပးေသာ္လည္း Forward လုပ္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္မနာမည္ကို မေမ့မေလ်ာ့ ေဖာ္ျပေပးခဲ့ၾကသူေတြ အားလံုးကိုလည္း ဒီေနရာကေန ေလးေလးနက္နက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ ဒီ Blog ေလး Online မွာ ရွိေနႏိုင္ဖို႔ ေနရာေလးတစ္ေနရာ Free ေပးထားတဲ့ Blogspot ကုိလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မိတဲ့သူေတြကေတာ့ ကၽြႏ္မဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေတြရဲ႕ မူရင္းေရးသားသူေတြပါ။ ကၽြႏ္မဘာသာျပန္ပို႔စ္ေတြကို ေကာင္းတယ္လို႔ လူေတြခ်ီးက်ဴးအားေပးတိုင္း မူရင္းဇာတ္လမ္းေကာင္းတာလို႔ပဲ အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ပါတယ္။ အမ်ားစုကို အမည္မသိေပမယ့္ သူတို႔ေက်းဇူးေၾကာင့္သာ အေၾကာင္းအရာ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ပို႔စ္ေလးေတြ ကၽြန္မ Blog မွာ မွ်ေ၀ခြင့္ရလို႔ သူတို႔ကိုလည္း ဒီေနရာကေန အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

အေပၚဆံုးမွာေရးခဲ့သလိုပဲ ကၽြန္မ Blog ေရးရင္းကေနရခဲ့တဲ့ အဖိုးတန္အရာေတြထဲမွာ ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ထိပ္ဆံုးက ပါခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မစာေတြ လာဖတ္ေပးေလ့ရွိၿပီး သိခြင့္ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ Blogger မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ေမာင္မ်ိဳး၊ ျမန္မာျပည္ကို လြမ္းတဲ့ေမ၊ ကၽြန္မကို ဓမၼေအးရိပ္နဲ႔ ပိုနီးစပ္ေစခဲ့ၿပီး ဓမၼအလင္းေတြ ေပးခဲ့ေသာ ေမာင္ငယ္ေလးမ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ေအာင္ဦး(ဓမၼရသ) ၊ သုခရိပ္၊ တင္ႏြယ္ေမာင္(ဓမၼရိပ္)၊ ဟိန္း၊ စကား၀ါေျမ နဲ႔ ညီမငယ္ ဆုရည္ ... ေနာက္ ေရႊေရာင္ေတာက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီး၊ ျပတိုက္ပိုင္ရွင္ႀကီး ကိုအညတရ၊ ခင္ရတဲ့ ညီမငယ္ Honey၊ မ Apprenticeship၊ ေမာင္ေလး၀င္းေဇာ္၊ မြန္လူမ်ိဳးေလး ေမာင္ငယ္ေမာ္စီ၊ ညီမငယ္ေလး ရႊန္းမီ၊ အစ္မလိုခင္ရတဲ့ မမေနညိဳ၊ ကိုရြာသားေလး (YTU)၊ အစ္ကိုရုပ္ဆိုး၊ အစ္ကို ကိုရဲ၊ ကို Blue Phoenix၊ တယ္ရင္း Republic၊ အစ္ကို ျငိမ္းေဇဦး၊ အစ္ကို မိုးျမင့္တိမ္၊ ညီမငယ္ ေမမိုးေလး၊ ညီမငယ္ ေ၀ေလး၊ အစ္မ၀ါ၀ါ၊ ကိုေနလင္း၊ ကၽြန္မနဲ႔ ပို႔စ္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေတြ မၾကာခဏတူတတ္တဲ့ ေမာင္ငယ္ Blackdream၊ အစ္ကိုေမာင္ေမာင္၊ ေမာင္ငယ္ လြမ္းလုင္၊ ေမာင္ငယ္ေလး တည္ၾကည္ရဲရင့္၊ ေမာင္ငယ္ေလး ၀ိဥာဥ္၊ ေမာင္ငယ္ ice၊ ညီမငယ္ နတ္သမီးေလးမြန္၊ ေမာင္ေလးမိုးေသာက္၊ ညီမငယ္ ယုယျမတ္ႏိုး၊ E-journal မွ ကိုတားျမစ္(ကိုသုခမိန္) နဲ႔ ကိုတာတူး၊ ကို JulyDream၊ ေမာင္ေလး ေတာင္ငူသား၊ ေမာင္ေလး ျဖိဳးငယ္၊ ကိုအဇၥၽတၱျပခန္း၊ ကိုဇင္ကိုလတ္၊ အစ္ကို ကိုသား၊ အစ္ကို ရွင္ရဲထြတ္၊ အစ္ကိုဇင္ေယာ္၊ ကိုဟန္သစ္ျငိမ္၊ ကိုသင္ကာ၊ မမေရႊဂ်မ္း၊ ခရမ္းရင့္ေရာင္ ပန္းပြင့္ေလး မခ်ိဳ၊ မခင္ဦးေမ၊ အစ္မ မသက္ဇင္၊ ေမာင္ေလး မိုးေျပး၊ ေမာင္ငယ္ သူရထြန္း၊ ေမာင္ငယ္ servena၊ ေမာင္ငယ္ ရာမည ဖိုးလျပည့္၊ ေမာင္ေလး သံလံုငယ္၊ ေမာင္ေလး ျဖိဳးသက္ေအာင္၊ ေမာင္ငယ္ ကနက္သီရိသားေလး၊ ေမာင္ငယ္ေလး ဗီလိန္၊ ဥယ်ာဥ္မွဴးေလး ေမာင္ငယ္ ၀င္းမင္းဆန္း၊ ေမာင္ငယ္ ကိုတိုးေလး၊ ေမာင္ငယ္ သားစုိး၊ ေမာင္ငယ္ ေနမုန္း၊ ေမာင္ငယ္ ေမာင္ခင္ေလး၊ ေမာင္ငယ္ ရဲ၀င့္သူ၊ ေမာင္ေလး wynn sun၊ ေမာင္ငယ္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၊ ေမာင္ငယ္ ေရႊညာသား၊ ေမာင္ငယ္ ဖားႀကီး၊ ေမာင္ငယ္ 4everlove၊ ကိုလူစိမ္း၊ ေမာင္ငယ္ Tea၊ ေပဖူးလႊာနဲ႔ ေမသူပိုင္၊ ညီမငယ္ ယမင္းဥမၼာ၊ ညီမငယ္ Dream၊ ညီမငယ္ megumi၊ ညီမငယ္ စိုးျမနႏၵာသက္လြင္၊ မၾကယ္စင္နတ္သမီး၊ ေမာင္ငယ္ ေဒါင္းျမဴးႏြယ္၊ ေမာင္ငယ္ မင္းက်န္စစ္၊ ေမာင္ငယ္ နတ္သွ်င္ေနာင္ တို႔ပါ။ သူတို႔လိုပဲ ကၽြန္မစာေတြကို လာဖတ္ေပးၿပီး ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာ ေသခ်ာေ၀ဖန္ေပးခဲ့ၾကတဲ့၊ Comment ေတြ အခ်ိန္ေပးၿပီး ေရးေပးခဲ့ၾကတဲ့ အျခားေသာ Blogger ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အေပါင္းကိုလည္း ေက်းဇူးသိပ္တင္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အျပန္အလွန္ ေလးစားနားလည္မႈေတြနဲ႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ခင္မင္တတ္ၾကတဲ့ သူတို႔ေၾကာင့္သာ ကၽြန္မရဲ႕ Blog ေရးတဲ့ကာလေတြဟာ ပိုၿပီး သာယာစိုေျပခဲ့ပါတယ္။

Last, but (definitely) not least လုိ႔ ေျပာရမလား မသိဘူး။ ကၽြန္မ ေက်းဇူးသိပ္တင္ရတဲ့ လူေတြ က်န္ပါေသးတယ္။ သူတို႔ေတြကေတာ့ Blog မေရးေပမယ့္ ကၽြႏ္မ Blog ကို စာလာဖတ္ေပးၿပီး Cbox မွာေရာ Comment မွာပါ ကၽြႏ္မကို စာေရးဖို႔ အားေတြဆက္ေပးတဲ့ Message ေတြခ်န္ေပးခဲ့တဲ့ စာဖတ္ေပးသူေတြပါ။ အဲဒီလူေတြထဲက ကၽြန္မခင္မင္ခြင့္ရခဲ့သူ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဘ ဦးကိုကိုႀကီး၊ အစ္မမ်ားသဖြယ္ ခင္မင္ရတဲ့ မမသစ္သစ္၊ မမ MMN၊ မမ Kate၊ ေနာက္ၿပီး... ညီမငယ္ ခ်ိဳမြႏ္၊ ညီမငယ္ ေနျခည္၊ ညီမငယ္ စိုးယုႏြယ္၊ ညီမငယ္ ေမလဲ့ရီလင္း၊ ညီမငယ္ Faith Thandar (ညီမေလးေရ အခုထိ ေရးေပးဖို႔ အေႂကြးရွိေသးတာ မွတ္ထားပါတယ္ း)၊ ညီမငယ္ ေႏြးေႏြး၊ ေမာင္ငယ္ေလး မင္းသန္႔၊ ေမာင္ငယ္ေလး zawqatar၊ ညီမငယ္ cutegirl009၊ ေမာင္ငယ္ေလး ေက်ာ္သူဟိန္း၊ ေမာင္ေလး mgmg၊ ေမာင္ငယ္ Arrow၊ ေမာင္ငယ္ aungminswe၊ ေမာင္ငယ္ thulay88 တို႔ပါ။ (အခု ေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ က်န္ခဲ့မွာကို အရမ္းစိုးရိမ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မ ဆက္တိုက္ေတြးရင္း ေရးရတာေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္မ်ား က်န္ေနခဲ့ရင္ ႀကိတ္ၿပီး စိတ္ဆိုးမေနပါနဲ႔ေနာ္။ ခ်က္ခ်င္းသာလာၿပီး ရန္ေတြ႕ပါ။ ခ်က္ခ်င္း ျပင္ေပးပါမယ္ေနာ္ း)))

အေပၚမွာ ေရးသြားတဲ့ နာမည္ေတြထဲမွာ မပါေပမယ့္လည္း ဒီေန႔အထိ ကၽြႏ္မစာေတြကို အခ်ိန္ေပးဖတ္ၿပီး ဆက္ေရးဖို႔ အင္အားေတြကို Cbox က Comment ေတြကတဆင့္ အျမဲေပးေနတဲ့... ဘာမွမေျပာေပမယ့္လည္း တိတ္တိတ္ေလး စာလာဖတ္ေပးၾကတဲ့ (Blog ကိုလာဖတ္တဲ့ Hit ေတြတိုးတိုင္း စာဖတ္ေပးသူေတြ ရွိပါလားဆိုတဲ့အသိနဲ႔ သိပ္၀မ္းသာရလို႔ပါ) တျခားေသာ စာဖတ္ေပးသူ (Blog ေရးေသာ/ Blog မေရးေသာ) သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ မ်ားကိုလည္း ေလးေလးနက္နက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေန ေျပာခ်င္ပါတယ္ရွင္။ Blog ေရးေနတဲ့ကာလတေလွ်ာက္မွာ ကၽြန္မစိတ္ပ်က္အားေလ်ာ့ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ကၽြန္မ ရခဲ့ဖူးတဲ့ အားေပးစကားေတြကို အျမဲသတိရၿပီး အားဆက္ေမြးရပါတယ္။ အဲဒီစကားေတြကို ကၽြန္မေသခ်ာတန္ဖိုးထားၿပီး ေသခ်ာသိမ္းထားတာပါ း) သူတို႔ေၾကာင့္သာမဟုတ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ပို႔စ္(၁၀၀) ေျမာက္ကို ေရးႏိုင္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

စာေရးရတာဟာ ကၽြန္မရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့အိပ္မက္ေတြထဲက တစ္ခုပါ။ အဲဒီအိပ္မက္ကို ဒီ Web ေပၚက http://shwepyithu.blogspot.com ဆိုတဲ့ Blog ေလးတစ္ခုမွာ တကယ္ရွင္သန္ခြင့္ရဖို႔ ေမတၱာမ်က္စိေတြနဲ႔ ကၽြန္မစာေတြကို (လိုအပ္တာေတြကိုလည္း ျဖည့္စြက္နားလည္ၿပီး) ဖတ္ေပးခဲ့တဲ့သူ အားလံုးကို အရမ္းကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေန႔ေျပာခြင့္ရလို႔ ကၽြန္မ အရမ္း၀မ္းသာပါတယ္။ ပို႔စ္(၁၀၀) ေျမာက္အတြက္ ဒီေက်းဇူးတင္လႊာထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ ပို႔စ္မရွိဘူးလို႔ ယံုၾကည္လို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးလိုက္တာပါ။ ဘ၀အတြက္ ရုန္းကန္ရင္းတဖက္ကေန ေရးရတာေၾကာင့္ Message ေတြ Reply ျပန္ဖို႔ ၾကန္႔ၾကာတာ ပ်က္ကြက္တာေတြရွိခဲ့ရင္လည္း ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လက္ရွိအလုပ္က အလုပ္ခ်ိန္ထက္ အမ်ားႀကီးေက်ာ္ၿပီးမွ ျပန္ရတာမ်ားတာေၾကာင့္ အရင္ကတည္းက ေရးအားသိပ္မေကာင္းလွတဲ့ကၽြန္မ ပိုလို႔ေတာင္ ေရးအားေလ်ာ့သြားတာကိုလည္း ႀကိဳးစားၿပီးမ်ားမ်ားေရးႏိုင္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္ (ကၽြန္မဦးေႏွာက္က စာေရးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လန္းဆန္းေနေသးသေရြ႕ အိပ္ခ်ိန္ေတြနဲ႔လဲၿပီး ေရးပါတယ္ း) ကၽြန္မစာေတြအတြက္ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပစရာေတြ ရွိခဲ့ရင္လည္း အခ်ိန္မေရြး ေျပာဆိုေ၀ဖန္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

အားလံုးကေပးတဲ့အားနဲ႔ ကၽြန္မကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမး္ရွိသေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး စာေတြ ဆက္ေရးပါဦးမယ္။

အားလံုးကို ကၽြန္မရင္ထဲက တကယ္ကို ေလးေလးနက္နက္ ခင္မင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္...