ex-Princess On Board
တခါတေလ ကၽြန္မတို႔ေတြ ကိုယ္ဘယ္ကိုဦးတည္ေနလဲ သိသည့္တိုင္ေအာင္ ဦးတည္ရာအသြား လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ ဆိုတာကေတာ့ ေဝဝါးဝါးရယ္ပါ။ အခုလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာေပါ့...
“ကၽြီ”
ဘရိတ္ ေဆာင့္အုပ္လိုက္တဲ့ဒဏ္ေၾကာင့္ အားလံုး တညီတညာတည္း ယိမ္းႏြဲ႔ကုန္သည္။ ကားေမာင္းၾကမ္းတဲ့ ဒရိုင္ဘာရဲ႕ ဘတ္စ္ကားကိုမွ စီးမိတဲ့ ကိုယ့္ကံၾကမၼာကို အျပစ္မတင္ခ်င္ေတာ့။ တကယ္ေတာ့ စီးဖို႔ အခြင့္အေရးေလးအျဖစ္ မွတ္တိုင္မွာ လာရပ္ေပးတာကိုပဲ ေက်းဇူတင္ရမွာ။ ေရြးခ်ယ္စရာမွ မရွိတာဘဲေလ။
အရွိန္နဲ႔ယိုင္အသြား ညာဘက္ကေန တစ္စံုတစ္ေယာက္ ပိက်လာၿပီး သူ႔က်စ္ဆံျမီးၾကားက စံပယ္တြဲေလး မ်က္ႏွာေပၚလာအပ္သည္။ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ စံပယ္နံ႔ေမႊးျမျမေလးကိုေတာင္ မခံစားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေလွာင္ပိတ္မြမ္းက်ပ္လွသည္။ စံပယ္တြဲပိုင္ရွင္က အားတုန္႔အားနာ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ အလ်င္အျမန္ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ တစ္ခရီးထဲသြားေနတဲ့ သူေတြပဲေလ။ အျပံဳးေတာင္ မဆံုးေသးခင္ ဘယ္ဘက္ဆီက တင္းကနဲခံစားမႈေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္မိျပန္ေတာ့ တြန္းထိုးေနတဲ့ ျဖဴဝင္းဝင္း လက္ေမာင္းတစ္ဖက္... ေနာက္ ပိတ္တိတ္တိတ္ေလးေပမယ့္ ေဒါသအေရာင္နဲ႔ စူးလက္ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းတစံု။ ေၾသာ္ တမင္လုပ္တာမွ မဟုတ္ဘဲကြယ္။ လွပ္ကနဲ ထြက္လာတဲ့ ေဒါသက အျပစ္ကင္းတဲ့ တခစ္ခစ္ ရယ္သံေလးေၾကာင့္ ျဖတ္ကနဲ ေပ်ာက္သြားျပန္သည္။
ကေလးရယ္သံေလး။ ကိုယ္ကို လႈပ္လို႔မရတဲ့ၾကားထဲက မ်က္လံုးေလးအသာေရႊ႕ၿပီး ေဘးဘီၾကည့္မိေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းခံုက ဖခင္ျဖစ္သူ ေပါင္ေပၚမွာ ေပ်ာ္ျမဴးေနတဲ့ တစ္တစ္တုတ္တုတ္ ေကာင္မေလး။ ဆံပင္အေခြအလိပ္ေလးေတြနဲ႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ ၾကည့္ေနတုန္း သူ႔ကို ေသခ်ာကိုင္ထားတဲ့ဖခင္ရဲ႕ ေပါင္ေပၚမွာ အတင္းမတ္တပ္ထရပ္ၿပီး ေနာက္ကို ေကာ့လွန္ခ်ရင္း ရယ္ေနေလရဲ႕။ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေတြးမိလိုက္တာက သူ႔ေနရာမွာ လူႀကီးတစ္ေယာက္ဆိုရင္ ထိန္းကိုင္ေပးမယ့္သူ ရွိရင္ေတာင္ ဒီလို ရပ္ရဲပါ့မလား...။ ၾကည့္ရတဲ့သူကသာ အသည္းယားေနမိေပမယ့္ ကေလးေလး ၾကည့္ရတာ လံုျခံဳလြန္းလွသည္။ ဘာအႏၲရာယ္ကိုမွ ေတြးမိပံုမေပၚ။ ကားႀကီး ဘယ္ေလာက္ ယိုင္ယိုင္ သူ႔အေဖကေတာ့ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ လႊတ္လိုက္မွာ (လြတ္က်မွာ) မဟုတ္ဘူး... အျမဲတမ္း ျမဲျမဲကိုင္ထားလိမ့္မယ္... ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈမ်ိဳး ထင္သည္။ ေစာေစာက ေတြးမိသလို လူႀကီးတစ္ေယာက္သာ သူ႔ေနရာမွာ ဆိုရင္ေရာ...? ကေလးေလး မဟုတ္ေတာ့တဲ့အတြက္ သူ႔မိဘကလည္း ထိန္းကိုင္ေပးႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္သလို တျခားေသာ တစိမ္းတစ္ေယာက္က ထိန္းကိုင္ေပးဦးမယ္ ဆိုရင္ေရာ...? လူေတြရဲ႕ အတၱသေဘာကို ရင့္က်က္နားလည္လာေလ... လံုျခံဳမႈေတြ ကင္းမဲ့လာေလ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေနာက္ တျခားေသာသူတစ္ေယာက္ကို အႂကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ဖို႔ ပိုခက္သြားတတ္သည္ ထင္ပါရဲ႕...
စံပယ္တြဲပိုင္ရွင္ က်စ္ဆံျမီးနဲ႔ေကာင္မေလး ဆင္းသြားေတာ့ ျပတင္းေပါက္နားက လြတ္သြားတဲ့ေနရာဘက္ကို အလ်င္အျမန္ တိုးမိသည္။ ပိတ္တိတ္တိတ္ မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ေတာ့ ထပ္အဆံုမခံေတာ့။ အကုသိုလ္ေတြ တတ္ႏိုင္သမွ် ထပ္မစုေဆာင္းေတာ့တာပဲ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ တက္လာတဲ့ လူေတြေၾကာင့္ ေနရာျပန္က်ပ္သြားေပမယ့္ ျပတင္းေပါက္က တဆင့္ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ အနည္းငယ္လြတ္လပ္သြားသည္။
မီးပိြဳင့္အေရာက္ ေဘးမွာ ျငိမ့္ကနဲထိုးဆိုက္လာတဲ့ ကားေလးေပၚ လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ ေနာက္ခန္းက Baby Seat ေလးေပၚမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ရျပန္သည္။ ဇာနားတပ္ ပန္းေရာင္ေခါင္းစြပ္ေလးနဲ႔... ကေလးမေလး ထင္ပါရဲ႕။ ျငိမ္းခ်မ္းလိုက္တာ။ အဲဒီ ျငိမ္းခ်မ္းမႈေလး ကူးစက္လာမယ္ ဟန္ျပင္ေတာ့ ကိုယ့္ဆီက အပူေတြက ဆီးကာေတာ့သည္။ ေခါင္းထဲ တရစပ္တိုးဝင္လာတာေတြက မနက္ျဖန္ေပးရမယ့္ Report... ၿပီးပါ့မလား... ငါ့ေၾကာင့္ လူႀကီးမ်က္ႏွာပ်က္စရာျဖစ္ေတာ့မယ္၊ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း... မေခ်ာ့မိေသးပါလား... ေနာက္ေန႔မွ... အို ဒီလိုနဲ႔ ၂ပတ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေရာ့မယ္... မဟုတ္ေသးပါဘူး... တစ္လ... ဟယ္ တစ္လဆိုလို႔ ဟိုတစ္ေယာက္ ငါ့ဆီက ေခ်းသြားတဲ့ ပိုက္ဆံ ျပန္ေပးမယ္ဆိုတာ ၃လေတာင္ ရွိၿပီပဲ၊ ခက္တာပဲ... အဲဒီပိုက္ဆံနဲ႔မွ ငါလိုခ်င္တဲ့ ဟိုပစၥည္းေလးရမွာ... ေၾသာ္... လခထုတ္တဲ့ရက္ကလည္း လိုပါေသးလား... ဟင္း...
ေငးေနတဲ့ကားေလး ေလ်ာကနဲ ထြက္သြားမွ အေတြးေပါင္းစံု အကုသိုလ္ေပါင္းစံုနဲ႔ လံုးျခာလိုက္ေနတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကို သတိထားမိသည္။ ကားေနာက္မွာ ဆြဲထားတဲ့ သတိေပးဆိုင္းဘုတ္ေလးက တလႈပ္လႈပ္ နဲ႔ပါသြားသည္... “Princess On Board” တဲ့...။ သေဘာက်သြားမိသည္။ မိဘေတြရဲ႕ သမီးရတနာ... ေရႊမင္းသမီးေလး ကားေပၚမွာ ပါလာပါတယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေပါ့။
အေတြးထဲမွာ ျပံဳးမိေနတုန္း ေစာေစာက သူ႔အေဖေပါင္ေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ကေလးမေလးဆီက ငိုသံစူးစူးေလး ၾကားလိုက္ရသည္။ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုကို အလိုမက်လို႔ သက္သက္ဂ်ီတိုက္ေနျခင္း။ ငိုရတာ မ်က္ႏွာေလးေတာင္ ရဲေနၿပီ။ စိတ္ထဲက မသက္မသာ တိုးတိုးေလး ညည္းမိသည္။
“မငိုပါနဲ႔ ကေလးရယ္... ေအးျမတဲ့ မိဘရင္ေငြ႕မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေနလိုက္စမ္းပါ... တေန႔ အဲဒီလံုျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္က ခြာၿပီး ေလာကအလည္ တစ္ေယာက္ထဲရပ္တဲ့အခါ အမ်ားႀကီး ေမာရဦးမွာ... ေသာကေတြ မ်ားရဦးမွာ...။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း တခ်ိန္က မင္းလို မိဘေတြရဲ႕ Princess ေလးပါပဲ...”
သိမ့္ကနဲခံစားခ်က္ကို ဘာသာျပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတုန္း ကားက အရွိန္နဲ႔ ေဆာင့္ရပ္ျပန္သည္။ ေခါင္းေပၚက သံတိုင္ကို ခပ္ျမန္ျမန္အားနဲ႔ဆုပ္ရင္း ဘယ္ဘက္ကိုမွ ပိက်မသြားေအာင္... ကိုယ့္ေပၚ ပိက်လာတဲ့ ဝန္ေတြကိုလည္း ခံႏိုင္ရည္ရွိေအာင္ ကိုယ္ကိုေတာင့္ထားလိုက္ရင္း... အေတြးစတို႔ ျပတ္ရျပန္သည္။
တခါတေလ ကၽြန္မတို႔ေတြ ကိုယ္ဘယ္ကိုဦးတည္ေနလဲ သိသည့္တိုင္ေအာင္ ဦးတည္ရာအသြား လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲဆိုတာကေတာ့ ေဝဝါးဝါးရယ္ပါ။ အဲဒီေတာ့လည္း “ခံႏိုင္ရည္” ဆိုတာေလးကိုသာ သြားရင္းလာရင္း လက္ပူတိုက္ တည္ေဆာက္လိုက္ၾကရေတာ့သည္။
ေရႊျပည္သူ
(2:53 AM ~ 25-Oct-2009)
မွတ္ခ်က္။ ။ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ျမင္ရေတြ႕ရတာေတြရယ္၊ Princess On Board ဆိုတဲ့ ကားေနာက္ဘက္က Sign ေလးကို ေတြ႕ခ်ိန္မွာ ေတြးမိတာေတြရယ္ကို ေရာေမႊၿပီး ေရးလိုက္တာပါ။ အတိအက် ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးရွင္ း)
ဓာတ္ပံုကို Divine Glamour Website ကေန ကူးယူအသံုးျပဳပါတယ္။
