Happy 2012, Everyone!!!

အားလံုးပဲ မဂၤလာရွိေသာ 2012 ပါရွင္… း)

အခုလို ႏွစ္သစ္ကူးၿပီးခါစ ပူပူေႏြးေႏြး အခ်ိန္ေလးမွာ ညီမေလး Rose က Tag ခဲ့တဲ့ ေအာက္က ေမးခြန္းေလးေတြကို အမွတ္တရ ေရးၿပီး ေျဖလိုက္ပါတယ္ း)

♦ ႏွစ္သစ္ အႀကိဳညမွာ ဘယ္သူေတြနဲ႔ အတူတူ ရွိေနခ်င္ပါသလဲ။
ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူေတြထဲက ဘယ္သူနဲ႔မဆို အတူရွိေနခ်င္ပါတယ္။ အခု အတူရွိတဲ့သူကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အခန္းေဖာ္ေဟာင္းေလး (အရင္က တခန္းထဲ၊ အခု တအိမ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တစ္ခန္း ေနၾကလို႔ း) ပါ။ သူနဲ႔ Countdown လုပ္မယ္လို႔ ေျပာထားၾကေပမယ့္ သူလာၿပီး Happy New Year ေအာ္မွ ေက်ာ္သြားၿပီမွန္း သိလိုက္ရပါတယ္ း)

♦ New Year Eve မွာ countdown ျပဳလုပ္ေလ့ ရွိသလား။ အမွတ္တရမ်ား ရွိခ့ဲရင္ ေျပာျပေပးပါ။
ပံုမွန္က ႏွစ္ကူးသြားတဲ့ စကၠန္႔ပိုင္းေလးကို စိတ္ထဲမွာ Serious မထားတာေၾကာင့္ Countdown လုပ္ေလ့ မရွိပါဘူး (ဒီႏွစ္ေတာ့ အေဖာ္ေကာင္းတာနဲ႔ လုပ္မယ္ ၾကံစည္ထားၿပီးကာမွ အေပၚမွာ ေရးခဲ့သလို ပ်က္သြားျပန္ပါတယ္ း)) အမွတ္တရေတြထဲက ရယ္စရာေလးတစ္ခုကို ျပန္ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္တႏွစ္တုန္းက Countdown လုပ္ဖို႔ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ အခန္းေဖာ္ေလးကို ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ခါစအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ သူက New Year အတြက္ Wish လုပ္ဖို႔လို႔ ထင္ေနတုန္း (ဘယ္သူမဆို ေသခ်ာေပါက္ ထင္မွာပါ) ကၽြန္မေျပာလိုက္တာက “ငါ နင့္ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုပ္ ယူစားလို႔ရလားေဟ” လို႔ပါ… သူ႔ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္သြားပါတယ္ း)) ဗိုက္ဆာေနတဲ့ အစားပုတ္ ေရႊျပည္သူ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေခါက္ဆြဲထုပ္ကလြဲရင္ ဘာမွ မသိ ျဖစ္သြားပံုပါ။ သူမ်ားေတြအတြက္ ရယ္စရာေကာင္းမေကာင္း မသိေပမယ့္ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ခုျပန္ေတြးမိတိုင္း ရယ္မိတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။

♦ ႏွစ္သစ္ကို ကုန္ဆုံးေစခ်င္တ့ဲ ေနရာသီးသန္႔မ်ိဳး ရွိပါသလား။ အလည္အပတ္ အစီအစဥ္ ရွိ၊ မရွိ ေဖာ္ျပေပးပါ။
ႏွစ္သစ္ကို အျမဲတမ္းလိုလို ကၽြန္မရဲ႕ အခန္းေလးထဲမွာပဲ ကုန္ဆံုးတတ္ပါတယ္။ အဲဒါကိုပဲ ကုန္ဆံုးေစခ်င္တဲ့ သီးသန္႔ေနရာလို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အလည္အပတ္ အစီအစဥ္ေတာ့ မရွိပါဘူးရွင္ း)

♦ ႏွစ္သစ္မွာ New Year Resolution အေနနဲ႔ ဘာေတြ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္တတ္ပါသလဲ။
အရိုးသားဆံုး ဝန္ခံရင္ အရင္ႏွစ္ေတြက ကိုယ့္ဘာသာ တိတ္တိတ္ေလး လုပ္ခဲ့တဲ့ Resolution ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ျပန္ဆန္းစစ္မိေတာ့ အမ်ားႀကီးနဲ႔ အႀကီးႀကီးေတြ လုပ္မိလို႔ ဆိုတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အႀကီးႀကီးဆိုတာ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ အဆင့္ေလးေတြမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ေလာဘတႀကီး ေမွ်ာ္မွန္းမိတာ မ်ိဳးေတြပါ။ အဲေတာ့ ကိုယ့္ Resolution ကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အရာလို႔သာ ျမင္ေနမိၿပီး လက္ေတြ႕လုပ္ဖို႔ တြန္႔ဆုတ္ေရႊ႕ဆိုင္း ခဲ့မိလို႔ပါ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ New Year Resolution က တစ္ခုထဲပါ။ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ၅ မိနစ္ ျဖစ္ျဖစ္ ၁၀ မိနစ္ျဖစ္ျဖစ္ ရသေလာက္ေလးကို ေနရာေရြးမေနဘဲ တရားေလး မွတ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ဒီေလာက္ ရႈပ္ေထြးၿပီး အပူေပါတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ တရားမွ မကယ္ရင္ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္မိလို႔ပါ။

♦ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ကုန္ဆုံးသြားတ့ဲ အေပၚ လြမ္းေမာတသတာမ်ိဳး၊ အခ်ိန္ မကုန္ေစခ်င္တာမ်ိဳး ရွိတတ္ပါသလား။
အဲဒီလိုေတာ့ မရွိမိေပမယ့္ လာမယ့္ေန႔ရက္ေတြမွာ အက်ိဳးမဲ့ေသာအလုပ္ေတြနဲ႔ တတ္ႏိုင္သမွ် အခ်ိန္မျဖဳန္းမိဖို႔ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးမိပါတယ္။

♦ ႏွစ္သစ္ေရာက္ရင္ ေဆြမ်ိဳး၊ မိတ္ေဆြေတြကို ပို႔စ္ကဒ္မ်ား၊ e-card မ်ားႏွင့္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္တာမ်ိဳး ရွိပါသလား။
ပို႔စ္ကဒ္ေတြ E-Card ေတြ တကူးတက ပို႔ၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္တာမ်ိဳးေတာ့ လုပ္ေလ့မရွိပါဘူး။ မိသားစုရယ္၊ ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း / လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ ေတြရယ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ျဖစ္ျဖစ္ SMS ပို႔ၿပီး ျဖစ္ျဖစ္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္။

♦ ထပ္ျပီး ျဖည္႔စြက္ ေရးခ်င္တာက....
ကၽြန္မတသက္ အခုခ်ိန္ထိ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးသမွ် ႏွစ္ေတြထဲမွာ ၂၀၁၁ (ကၽြန္မရဲ႕ အသက္ ၃၀ ကာလ) ဟာ (စိတ္ထဲမွာ) အျမန္ဆံုးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ခဲ့သလို ေကာင္းေသာ မေကာင္းေသာ အေတြ႕အၾကံဳ သင္ခန္းစာေတြလည္း ခါတိုင္းႏွစ္ေတြထက္ အမ်ားႀကီး ပိုရခဲ့ပါတယ္။ သမင္လည္ျပန္ ျပန္ၾကည့္ၿပီးတဲ့အခါ ကိုယ့္အလိုအတိုင္း ျဖစ္မလာတဲ့ ကိစၥေတြထက္ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ နာက်င္ေနတာမ်ိဳးေတြ ဆက္ၿပီး မလုပ္မိဖို႔၊ ကိုယ့္အလိုအတိုင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြအတြက္လည္း အလြန္အကၽြံ သာယာၿပီး တေနရာမွာ ရပ္တန္႔ေနတာမ်ိဳးေတြ မလုပ္မိဖို႔သာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးမိပါတယ္။

ကမာၻပ်က္မယ္လို႔ ေဟာကိန္းထုတ္ျခင္းခံရတဲ့ ၂၀၁၂ ကေတာ့ ဟိုအရင္က ေဝးေသးသလိုလိုနဲ႔ မသိလိုက္ခင္မွာပဲ ျဖတ္ကနဲ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာပါၿပီ။ ကမာၻပ်က္သည္ျဖစ္ေစ မပ်က္သည္ ျဖစ္ေစ သတၱဝါေတြ ပီပီ ဘဝရဲ႕ ဒုကၡေတြ သုခေတြ အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆက္ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ ၾကရဦးမွာေတာ့ မလြဲမေသြပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ "၂၀၁၂ ေရ ကၽြန္မတို႔ အားလံုးကို အသာအယာေလး ေထြးေပြ႕ႀကိဳဆိုပါ"လို႔သာ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။

အားလံုး၂၀၁၂ တစ္ႏွစ္လံုး ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္ႏို္င္ေသာ ခြန္အားေတြနဲ႔ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ကိုယ္က်န္းမာစြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစလို႔ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ရွင္…

(အမွတ္တရ Tag ခဲ့တဲ့ ညီမေလး Rose ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္အတြက္ ညီမေလး ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

Christmas ေမးခြန္းမ်ား

ညီမေလး Rose က “ခရစ္စမတ္ ပိတ္ရက္မွာ ဘာလုပ္မယ္” ဆိုၿပီး ေမးခြန္းေလးေတြနဲ႔ Tag လာေတာ့ ေမးခြန္းေလးေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ အရင္ ေျဖၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ပီပီ ခရစ္စမတ္ကို တခါမွ တခုတ္တရ Celebrate မလုပ္ဖူးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ အေျဖေတြက အင္မတန္ရိုးစင္းၿပီး ဖတ္ရတဲ့ သူေတြအတြက္ ပ်င္းစရာ ျဖစ္ေနမယ္ ထင္တာေၾကာင့္ ေအာက္က ဇာတ္လမ္းေလးကိုပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ညီမေလး Rose လည္း ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ (New Year အတြက္ ေမးခြန္းေလးေတြကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္ ပို႔စ္တစ္ခုခြဲၿပီး ထပ္ေရးေပးမယ္ေနာ္ ညီမေလး း)

Christmas ေမးခြန္းမ်ား

ဒီေဆာင္းကိုက အေအးပို ေနေလသလား... ျဖဴ႕စိတ္ထဲမွာေတာ့ ခါတိုင္းေတြထက္ ပိုေအးေနသလိုပင္... အေအးပိုရတဲ့အထဲ မိုးကလဲ တေျဖာက္ေျဖာက္။ သက္ျပင္းဖြဖြ မႈတ္ထုတ္ၿပီး ဘယ္ဘက္လက္နဲ႔ အေႏြးထည္ကို တင္းေနေအာင္ ဆြဲေစ့ရင္း ေရွ႕ Computer Screen ေပၚက ေမးခြန္းေလး တခ်ိဳ႕ကို ျပန္ဖတ္ျဖစ္သည္။ Facebook ထဲမွာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ Profile ကို လိုက္ဖတ္ရင္းကေန အမွတ္မထင္ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ Notes တစ္ခုထဲက ေမးခြန္းေလးေတြ။ အားလံုးက ခရစ္စမတ္နဲ႔ ပတ္သက္ေတာ့ စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ေနမိသည္။ ေနာက္ ဘာသာ သတိမထားမိဘဲ ရင္ထဲက ေျဖေနမိသလိုပင္… ခရစ္စမတ္ကို ထူးထူးျခားျခား Celebrate လုပ္ဖို႔ စိတ္အားထက္သန္မႈ မရွိဖူးေပမယ့္ ခရစ္စမတ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖဴတစ္ေယာက္ ပတ္သက္ျဖတ္သန္းခဲ့ ဖူးသည္ေလ။

==================================

“ဟိုး ဟိုး ဟုိး (Ho Ho Ho)… သမီးေလး ျဖဴ အတြက္ ဘိုးဘိုး စင္တာကေလာ့စ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္။ ပုဝါေလး ေရာ့”
“အာ မလိုခ်င္ပါဘူး မ်ိဳးျမတ္ရယ္… ငါ ကေလး မဟုတ္ဘူး။ ကေလးေတြလည္း လက္ေဆာင္ေတြ အကုန္ရၿပီးၿပီ။ နင္ထိုင္ေတာ့။ နင့္အစား ငါရွက္လာၿပီ”

မ်ိဳးျမတ္ မုတ္ဆိတ္ေမြးတုျဖဴျဖဴၾကားက ပါးခ်ိဳင့္ေလး ေပၚေအာင္ျပံဳးၿပီး ပုဝါေလးကို ကမ္းေပးေနျမဲ။ မယူမခ်င္း ထိုင္မယ့္ပံုမေပၚ… ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ ျဖဴ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ရသည္။

“ကဲ… ေပး… ေပး…” ျဖဴခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲယူၿပီး လက္ေပြ႕အိတ္ထဲ ျဖစ္သလို ထုိးထည့္ရင္း မေက်မနပ္ေျပာသည္။

“တစ္ႏွစ္ေလာက္မ်ား ခရစ္စမတ္ ဘိုးဘိုး မလုပ္ရရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ မသိဘူး”

မ်ိဳးျမတ္ ျပံဳးရင္း…

“ကေလးေတြကို လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ေပ်ာ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာေလးေတြကို နင္ျမင္ရင္ အဲဒီစကား ေျပာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး”

ျဖဴ မ်က္ေစာင္းထိုးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေတာက္ပေသာ မ်ိဳးျမတ္မ်က္လံုးတို႔နဲ႔ ဆံုသည္။ ခ်က္ခ်င္း လက္ေပြ႕အိတ္ထဲက တပိုင္းတစ ထြက္ေနတဲ့ ပုဝါျဖဴေလးဆီ အၾကည့္ကိုလႊဲရင္း ရင္ေတြ တုန္စျပဳလာသည္။ အဲဒီခဏမွာပဲ ခရစ္စမတ္တိုင္း မ်ိဳးျမတ္ ဘာလက္ေဆာင္ ေပးမလဲလို႔ ႀကိဳတင္ရင္ခုန္ တုန္လႈပ္တတ္လာတာ သံုးႏွစ္ရွိၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း မ်ိဳးျမတ္ မရိပ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားေနသြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္မိသည္။ မ်ိဳးျမတ္မွာ ခ်စ္သူရွိသည္။

♥ ခရစ္စမတ္ ေရာက္ခါနီးရင္ စိတ္လႈပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္မိပါသလား။
ျဖဴ - စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး ေပ်ာ္မိသလို တျပိဳင္ထဲမွာပဲ တစံုတရာကို ဆံုးရံႈးရသလိုမ်ိဳး ခံစားရပါတယ္...

==================================

“ေဝါ”
“ေတာက္”

စကၠဴပံုးထဲကေန အျပင္ကို တလေဟာ ထြက္က်လာတဲ့ Ornament ေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း မ်ိဳးျမတ္ ေတာက္ျပင္းျပင္းေခါက္သည္။ ေနာက္ လက္ထဲက စကၠဴပံုးကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ ခပ္ျပင္းျပင္း ပစ္ခ်လိုက္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျဖဴမေနႏိုင္ေတာ့…

“ကဲေပး… ဘာေတြဘယ္လို လုပ္ရမွာလဲေျပာ။ ငါလုပ္ေပးမယ္”
“ရတယ္…” မ်ိဳးျမတ္ သံျပတ္နဲ႔ ေျပာသည္။ လူကေတာ့ မေရြ႕။ အရာရာကို မေက်မနပ္ အရံႈးေပးထားရေသာ မ်က္ႏွာမ်ိဳးႏွင့္။ တေန႔ကပဲ ခ်စ္သူနဲ႔ ျပတ္စဲခဲ့သတဲ့။

“ဒါ သက္သက္မဲ့ ျဖတ္ခ်င္လို႔ အေၾကာင္းရွာတာ။ ငါနဲ႔ ေက့ကို စြပ္စြဲစရာလား။ ငါတို႔က လံုးဝရိုးသားတယ္”

ျဖဴတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာမိ။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပန္႕က်ဲေနတဲ့ Ornamnet ေလးေတြကို လိုက္ေကာက္သိမ္းေနမိသည္။

“ဒါေတြကို တပ္ရေတာ့မလား…” ျဖဴ လက္ထဲက Ornament ေလးေတြကို ကိုင္ရင္းေမးေတာ့ ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။ အဲဒီေနာက္ ၂ ေယာက္စလံုး Ornament ေလးေတြကို သစ္ပင္ေပၚမွာ တိတ္ဆိတ္စြာ ခ်ိတ္ေနမိၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ထိပ္ဆံုးက ၾကယ္ေလးပဲ က်န္ေတာ့သည္။

“ေရာ့… ငါ မမီဘူး…” သူ ေခါင္းခါျပရင္း ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္စြာ ျဖဴ႕ကို ခါးကေန ကိုင္ေျမွာက္ၿပီး သစ္ပင္ထိပ္နားဆီ ပို႔လိုက္သည္။ ျဖဴ ေလထဲ လြင့္သြားသလိုပင္…။ ကတုန္ကယင္လက္ေတြနဲ႔ ၾကယ္ေလးကို လွမ္းတပ္လိုက္ၿပီး အလန္႔တၾကား ငံု႔ၾကည့္ေတာ့ သူျပံဳးရင္း စကားတခြန္း လႊတ္ကနဲဆိုသည္… “နင္က ေက့ထက္ ေလးတယ္”

ျဖဴ႕မ်က္လံုးထဲက သံသယအရိပ္ကို ျမင္မွ သူ႔စကားမွားသြားမွန္း သတိထားမိသြားပံုရသည္။

“ငါ သူတို႔ိအိမ္က Christmas Tree ကို Decorate လုပ္တုန္းက သြားကူရလို႔ပါ။ အဲဒီတုန္းက ခုလိုပဲ ေလွကားမရွိေတာ့…”
“ငါ့ကို ေအာက္ခ်ေပးဦး” ျဖဴ စကားကို ျဖတ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူခပ္ေျဖးေျဖး ခ်ေပးသည္။ ျဖဴ႕အတြက္ေတာ့ အဆံုးအစမရွိ ဟင္းလင္းျပင္တစ္ခုထဲ ျပဳတ္က်သြားသလိုပင္…

♥ ကိုယ့္ရဲ႕ အိမ္ကို ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္၊ decoration ornaments မ်ားနဲ႔ အလွဆင္ေလ့ ရွိပါသလား။
ျဖဴ - ခရစ္စမတ္ သစ္ပင္တစ္ပင္ကို တစ္ခါတုန္းက အလွဆင္ေပးခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ေနာက္တခါမ်ားရွိခဲ့ရင္ သစ္ပင္ထိပ္က ၾကယ္ကို တပ္ေပးဖို႔ကိုေတာ့ ျငင္းဆန္မိမွာပါပဲ...

==================================

ဖုန္းကနဲ မ်က္ႏွာကို လာမွန္တဲ့ ႏွင္းခဲေတြေၾကာင့္ ျဖဴေဒါပြသြားသည္။

“မ်ိဳးျမတ္ ေတာ္ေတာ့လို႔ ေျပာေနတယ္ေနာ္။ ကေလးကလားေတြ…”
“ေပ်ာ္လို႔ပါ ျဖဴရာ။ ငါ ခရစ္စမတ္ကို ႏွင္းက်တဲ့ေနရာမွာ ၾကံဳဖူးတာ ဒါပထမဆံုးေလ…”
“ေပ်ာ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ ေပ်ာ္… ငါ့ကို လာမထိခိုက္နဲ႔…”
“မေက်နပ္ရင္ ငါ့ကို ျပန္ေပါက္ေလ…”
“လက္အိတ္မပါလို႔ ႏွင္းေတြ ကိုင္လို႔မရပါဘူးဆို….” ျဖဴလက္အိတ္ ေမ့က်န္ခဲ့သည္။ သူ႔ရယ္သံက တိုးတိုးဖြဖြ။ ျဖဴ ေရွ႕တူရႈက ေရခဲဖံုးေနတဲ့ ေတာင္ျဖဴျဖဴႀကီးေတြကို ေငးရင္း ေလေအးကို ဖြဖြရႈမိသည္။

“ဘယ္ႏွယ့္လဲ မလွဘူးလား…” အနားမွာ လာရပ္ရင္း မ်ိဳးျမတ္ေမးသည္။
“အင္း…”
“ဒါနဲ႔မ်ား ဒီခရီးကို မလိုက္လိုက္ေအာင္ မနည္းေခၚရတယ္”
“ငါမွ ခရီးထြက္ရတာ မႀကိဳက္တာ… ဒါေပမယ့္ ဒီခရီးကေတာ့…” စကားေျပာရင္း ပိုေအးခဲလာတဲ့ လက္ဖဝါးႏွစ္ဖက္ကို ပူေႏြးလာေအာင္ ပြတ္တိုက္မိေတာ့ မ်ိဳးျမတ္ ရုတ္တရက္ ျဖဴ႕လက္ေတြကို အသာအယာဆြဲယူရင္း ေလေအးေအးနဲ႔ ေျပာသည္။

“ဒီခရီးကေတာ့ လာရတာ တန္တယ္ မဟုတ္လား။ နင္ ဒီရႈခင္းေတြ ႀကိဳက္မွာ ငါသိတယ္…”

ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ သူ႔လက္ေတြကို တလွည့္ သူ႔မ်က္ႏွာကို တလွည့္ အလန္႔တၾကား ၾကည့္မိေတာ့…

“ငါ လက္အိတ္ဝတ္ထားပါတယ္။ လက္ခ်င္း မထိပါဘူး” သူက ခပ္တည္တည္ ခပ္ေအးေအးေျပာသည္။ ျဖဴ ရုန္းဖယ္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ရင္း…
“နင္ေလ ေတာ္ေတာ္ လက္ရဲဇက္ရဲ ႏိုင္တယ္ေနာ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ရည္းစားေတြ…”
“အာ ဘာရည္းစား ‘ေတြ’ လည္း… ၁ ေယာက္ခြဲပဲ ရွိတာကိုမ်ား” သူ ရယ္က်ဲက်ဲေျပာသည္။
“တစ္ေယာက္ခြဲ? တစ္ေယာက္ကေတာ့ နင့္အရင္ ေကာင္မေလး။ ခြဲ ဆိုတဲ့ ေနာက္တဝက္က ဘာကို ေျပာတာလည္း။”

ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဇာ္ဦးတို႔နဲ႔ ႏွင္းခဲေတြ အျပန္အလွန္ ေပါက္ၿပီး ေဆာ့ေနတဲ့ ေက့ဆီကို မ်က္လံုးေဝ့ၾကည့္ရင္း ေမးေတာ့ ျဖဴ႕ မ်က္လံုးဦးတည္ရာက ေက့ကို လိုက္ၾကည့္ရင္း မ်ိဳးျမတ္ လိႈက္ကနဲျပံဳးသည္။ ျဖဴ ခုမွ သတိရလာသလို လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆတ္ကနဲ ရုန္းထြက္ရင္း ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ေျပာလိုက္သည္။

“နင္ ဒီခရီးမွာ ငါ့ကို မပါပါေအာင္ ေခၚတာ ေက့အိမ္က မိန္းကေလး အေဖာ္ပါမွ သြားခြင့္ျပဳမယ္ေျပာလို႔ ဆိုတာ ငါမသိဘူး ထင္လို႔လား”

မ်ိဳးျမတ္ စူးကနဲ ျဖဴ႕ကို ၾကည့္သည္။ သူ႔မ်က္လံုးထဲက အရိပ္ေတြကို ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္မိသည္။ ဘယ္လိုၾကည့္ၾကည့္ ျဖဴ မဖတ္တတ္…။ ေနာက္ မ်ိဳးျမတ္ခ်ာကနဲ ေကတို႔ဆီကို ထြက္သြားသည္။

ႏွင္းထုထဲမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေျခရာေတြကို ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ေငးရင္း ျဖဴက်န္ရစ္သည္။ ေလးငါးလွမ္း လွမ္းလို႔ အၿပီး ျဖဴ သူၾကားရံုေလာက္ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။

“လူေတြက နင့္အရင္ေကာင္မေလးနဲ႔ ကြဲတာ နင္ေကနဲ႔ရႈပ္လို႔ လို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ ငါ နင့္ကို ေလးစားခ်င္တယ္ မ်ိဳးျမတ္”

သူ႔ေျခသံခဏ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ေနာက္ ဆက္ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ေျခသံက တျဖည္းျဖည္းေဝးသြားေတာ့သည္။

♥ ႏွင္းေတြ ေအးခဲေနတ့ဲ ေနရာကို သြားေရာက္လည္ပတ္ခ်င္ပါသလား။ တကယ္လို႔ ႏွင္းေတြႀကားမွာ လက္ရွိေနထိုင္ေနရင္ ႏွင္းမပါတ့ဲ ခရစ္စမတ္နဲ႔ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြ က်ေရာက္ေနတ့ဲ ခရစ္စမတ္ ဘယ္အရာကို ပိုႏွစ္သက္မိလဲ (ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိမယ္ဆိုရင္ေပါ့)။
ျဖဴ - ကိုယ္ခ်စ္ေသာသူနဲ႔ နာက်င္မႈကင္းစြာ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြ ရွိသည္ျဖစ္ေစ မရွိသည္ျဖစ္ေစ အဲဒီခရစ္စမတ္ကို ႏွစ္သက္မိမွာပါ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြကေရာ၊ ႏွင္းဖံုးေနတဲ့ ေတာင္တန္းျဖဴျဖဴေတြကပါ ျဖဴ႕ရဲ႕ ခရစ္စမတ္ကို ႏွစ္သက္စရာျဖစ္ေအာင္ ကူညီႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး...

==================================

“Happy Christmas Eve ျဖဴ”

ျပႆနာထင္ထင္ရွားရွား မရွိခဲ့ပါဘဲနဲ႔ ခရီးက ျပန္လာကတည္းက (အထူးသျဖင့္ ျဖဴ႕ဘက္က) ခပ္စိမ္းစိမ္းလို ျဖစ္ေနခဲ့တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးျမတ္အသံကို မထင္မွတ္တဲ့ Christmas Eve မနက္ခင္းမွာ ဖုန္းထဲက ၾကားလိုက္ရျခင္းက ျဖဴ႕ကို ကုတင္ေပၚမွာ ေငါက္ကနဲ ထထိုင္လိုက္မိေစသည္။

“မ်ိဳး… မ်ိဳးျမတ္… Same to you…”
“ဘယ္မွ မသြားဘူးလား”
“ခုမွ မနက္ ၆ နာရီခြဲေလဟာ…”
“မဟုတ္ဘူးေလ ဒီေန႔ တေန႔လံုးကို ေမးတာ”
“မသြားဘူးေလ… ႀကီးႀကီးကလယ္ရာ အိမ္မွာေတာ့ ညေန ခဏသြားကူရမယ္။ မနက္ျဖန္ Christmas အတြက္။ နင္လည္း မနက္ျဖန္ လာမယ္ မဟုတ္လား…”
“အင္း…”

ႏွစ္ေယာက္စလံုး ခဏတိတ္ဆိတ္သြားၿပီးမွ…
“ျဖဴ… နင္ေတာ္ေတာ္ ေနႏိုင္တယ္ေနာ္…”
“ငါက ေနႏိုင္ရင္ေတာင္ နင္က ေခၚပါေတာ့လား” ျဖဴ ျပံဳးေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြကို ဖိကိုက္ရင္း ခပ္စြာစြာေလးေျပာမိေတာ့ သူ႔ရယ္သံကုိ ၾကားရသည္။

“ခုလည္း ငါကပဲ ေခၚတာပဲေလ။ ငါက တခ်ိန္လံုး ေကနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားေနေတာ့ အားမွ မအားတာ”

မ်ိဳးျမတ္ ရယ္သံစြက္ၿပီးေျပာေတာ့ ျဖဴ႕မ်က္ႏွာေပၚက အျပံဳးရိပ္ေပ်ာက္သြားသည္။

“ေနစမ္းပါဦး ငါတို႔ ဘာကိစၥနဲ႔ မေခၚျဖစ္ၾကတာလဲ…”

မ်ိဳးျမတ္ေမးခြန္းကို ျဖဴဘာကို မယ္မယ္ရရ ျပန္ေျဖရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတုန္း သူ စကားစကို ျဖတ္လိုက္သည္။

“ထားပါေတာ့… ငါတုိ႔ ခုျပန္ေခၚၿပီပဲ။ မနက္ျဖန္ေတြ႕မယ္ေနာ္ ျဖဴ…”

သူဖုန္းခ်သြားေတာ့ ျဖဴမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဖုန္းေလးကိုရင္မွာအပ္ထားတာ အၾကာႀကီးမွ အၾကာႀကီး…

♥ ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္ကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခ်င္ပါသလဲ။ အ့ဲဒီအခ်ိန္မွာ ခရီးထြက္တတ္ပါသလား။
ျဖဴ - တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူနဲ႔ ဖုန္းအၾကာႀကီးေျပာၿပီး ျဖတ္သန္းခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ...
==================================

ႀကီးႀကီးကလယ္ရာတို႔ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေျခေထာက္ကေလး ခ်ိတ္ထိုင္ရင္း ႀကီးႀကီးနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ေနတဲ့ ေက့ကို ေငးရင္း ျဖဴသိမ္ငယ္စိတ္ေတြ ဝင္မိသည္။ အနီရင့္ရင့္ အက်ႌေလးနဲ႔ ေကက ခါတိုင္းလိုပဲ အင္မတန္ Smart က်ၿပီး လွလြန္းေနသည္။ ေက့မ်က္ႏွာက ဘဝမွာ လိုခ်င္တာမွန္သမွ် ရေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ အေရာင္ေတြနဲ႔ အျမဲေတာက္ပ ေနတတ္သည္။ မ်ိဳးျမတ္ကို ေက စေတြ႕ဖူးတုန္းက “အဲဒါငါ့ရဲ႕ Next Boyfriend” လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေနာက္သလိုလို အတည္လိုလို ေျပာခဲ့သတဲ့။ သူေျပာခဲ့သလို တကယ္ပဲ မ်ိဳးျမတ္ကို သူပိုင္ဆိုင္ရတာပါပဲေလ။

ႀကီးႀကီးကလယ္ရာရဲ႕ ေခြးကေလး ေဘာ္ဘီကို သူတို႔အနားမွာ လိုက္ဖမ္းရင္း ေက့စကားေတြကို တစြန္းတစ ၾကားရသည္။

“ခုထိ Honeymoon အတြက္ သူနဲ႔ ညွိလို႔ကို မရဘူး။ သူက ႏွင္းေတြရွိတဲ့ ေနရာမွတဲ့။ ေကက Beach တစ္ခုခု ပဲ သြားခ်င္တာ။ အျမဲတမ္း အဲဒီလို သူ႔စိတ္နဲ႔ ေက့စိတ္က အျဖဴနဲ႔အမည္း ႀကီးႀကီးရဲ႕…။ ႀကီးႀကီးေတြ႕မွ ေျပာေပးပါဦး…”

ျဖဴ႕တကိုယ္လံုး ေအးခဲသြားမတတ္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့ေပမယ့္ ဒီေလာက္ ျမန္ဆန္လိမ့္မယ္ ထင္မထားခဲ့။ ျဖဴ ေငးငိုင္ေနတုန္း လိုက္ဖမ္းတုန္းက မမိခဲ့တဲ့ ေဘာ္ဘီ အနားလာၿပီး ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနေတာ့ အလိုက္သင့္ ေပြ႕လိုက္ရင္း ခပ္ေျဖးေျဖး အထ…

“ဟိုး ဟုိး ဟိုး (Ho Ho Ho) သမီးေလး ျဖဴအတြက္ ဖိုးဖိုး စန္တာကေလာ့စ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္”

မ်က္လံုးေရွ႕မွာ ဘြားကနဲေပၚလာတဲ့ မ်ိဳးျမတ္ဆီက ဘူးေလးကို လြတ္ေနတဲ့လက္တဖက္နဲ႔ ကမူးရႈးထိုး လွမ္းယူရင္း စကားတခြန္းမွ မဆိုမိဘဲ သူ႔နားက ကတုန္ကယင္ ေျပးထြက္လာမိသည္။

အိမ္ရဲ႕ ေဘးဝင္ေပါက္ေလးအေရာက္ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်ရင္း ရင္ခြင္ထဲက ေဘာ္ဘီကို တင္းက်ပ္ေနေအာင္ ဖက္ထားမိသည္။ ေဘာ္ဘီကလည္း ျဖဴ႕ နာက်င္မႈကို နားလည္တဲ့အလား ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနေပးေနသည္။ လက္ထဲက ဘူးေလးကို ေဘာ္ဘီကိုက္ဆြဲဖို႔ ႀကိဳးစားမွ သတိရၿပီး ေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ သံဘူးေလး။ အဖံုးေလးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ျဖဴကမာၻ႕အျပင္ဘက္ကို လြင့္စင္သြားသလိုပင္။ ဘူးထဲက ႏွင္းပံုစံ ေဖာ့ေလးေတြထဲမွာ Crystal နဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အနီေရာင္ အသည္းေလး။

“ဘာလို႔ ထြက္ေျပးေနရတာလဲ…”

ေနာက္က ထြက္လာတဲ့ မ်ိဳးျမတ္အသံေၾကာင့္ ျဖဴဘူးေလးကို ေယာင္ယမ္း ပိတ္လိုက္မိသည္။ သူက ေဘးမွာ ဝင္ထိုင္ရင္း…

“ႀကိဳက္လား…” သူေမးေတာ့ ျဖဴ ဘူးေလးကို တုန္ယင္တဲ့ လက္ေတြနဲ႔ တင္းတင္း ဆုပ္ထားရင္း…

“နင္ နဲ႔ ေက လက္ထပ္ေတာ့မယ္ မဟုတ္လား…”
“အမ္… ဘာရယ္…”
“ေက က အခုပဲ ႀကီးႀကီးကို Honeymoon အေၾကာင္းေျပာေနတာေလ…”
“အာ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူနဲ႔ ယူမယ့္သူက ငါျဖစ္ေရာလား”
“နင္ ပဲရွိတာပဲ…”
“ေဟာဗ်ာ စြပ္စြပ္စြဲစြဲ။ ေက အဲဒီလူနဲ႔ တြဲေနတာ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရွိၿပီ။ တေလာကလံုး သိတယ္။ နင္ပဲ ဘယ္ကမာၻမွာ သြားအိပ္ေပ်ာ္ေနလို႔ မသိတာလည္း။ Facebook မွာလည္း In a relationship with xxxxx လို႔ ေရးထားတာ ၾကာလွၿပီ။”
“ငါ့ Friend List ထဲမွာ ေကမွ မရွိဘဲ…” သူ ေအာ္ရယ္သည္။ ျဖဴကေတာ့ မ်က္ေမွာင္ေတြ ၾကံဳ႕ေနမိဆဲ…

“ကဲပါ… ေမးတာ ေျဖဦး… ဒီႏွစ္ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ ႀကိဳက္လား…”

ျဖဴမေျဖမိ… ခုထိ အာရံုေတြ ရႈပ္ေထြးေနဆဲ။

“ဒါဆို နင့္ပထမေကာင္မေလးနဲ႔ ဘာလို႔ ျပတ္သြားတာလဲ…။ ေက့ေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူးလား…”
“အဲဒီတုန္းက ႏွစ္ေယာက္စလံုး ငယ္ေသးတယ္ေလ။ ေနာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ မရွိမွန္း တျဖည္းျဖည္း သိလာတယ္။ ဒီၾကားထဲ သူက ငါ့ကို ေကနဲ႔စြပ္စြဲရာက ျပႆနာပိုႀကီးၿပီး လမ္းခြဲလိုက္ၾကတာ” သူက အသံႏွိမ့္ရင္း… “အဲဒီအခ်ိန္ ေကတို႔အဖြဲ႕နဲ႔ ငါက တအားတြဲျဖစ္ေတာ့ အတင္းေတြက သတင္းျဖစ္ၿပီး ရႈပ္ကုန္တာ”

ျဖဴသူ႔ကို မယံုႏိုင္စြာ သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ခါတိုင္းျမင္ေနက် စူးလက္ေသာ မ်ိဳးျမတ္မ်က္လံုးတို႔ႏွင့္ ဆံုသည္။ ဒီတခါေတာ့ သူ႔အၾကည့္ကို ျဖဴဖတ္တတ္သြားသလိုပင္။

“ကဲ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ေမးမယ္… လက္ေဆာင္ႀကိဳက္လား”

ျဖဴမေျဖမိ။ ရင္ခြင္ထဲက ေဘာ္ဘီ ခုန္ထြက္သြားေတာ့ ေဘာ္ဘီ ေျပးထြက္သြားရာဆီ အၾကည့္ကို လႊဲေနလိုက္သည္။ မ်က္လံုးေထာင့္မွာ သူျပံဳးလိုက္တာ ျဖဴျမင္ရသည္။ ေနာက္ လက္ေပၚမွာ သူ႔လက္ဖဝါးေႏြးေႏြးရဲ႕ အထိအေတြ႕ကို ခံစားလိုက္ရသည္။

ဒီတခါေတာ့ သူ လက္အိတ္ ဝတ္မထားပါ။ ဒါေပမယ့္ ျဖဴမရုန္းမိေတာ့…

♥ ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူေတြကို ဘယ္လို လက္ေဆာင္ေလးေတြ ေပးျဖစ္လဲ။
ျဖဴ - ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့ သူေတြကို ခရစ္စမတ္မွာ ျဖဴအေပးခ်င္ဆံုးက အဖိုးတန္ဆံုးေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပါ။ အမွန္က ခရစ္စမတ္မွာမွ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေပးသင့္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ျဖစ္သင့္တယ္ မဟုတ္လားေနာ္...

==================================

“ျဖဴ ၾကည့္ေပးပါဦး… ပံုစံက်ရဲ႕လားဆိုတာ…”

ျဖဴ ေမးခြန္းေလးေတြကို တစ္ခုခ်င္း ေျဖၾကည့္မိေနတုန္း ေနာက္ကထြက္လာတဲ့ မ်ိဳးျမတ္အသံေၾကာင့္ အသာထၿပီး သူ႔ေရွ႕မွာ သြားရပ္ရင္း စင္တာကေလာ့စ္ အဝတ္အစားနဲ႔ မုတ္ဆိတ္ေမြး အတုေတြကို ေနရာက်ေအာင္ လုပ္ေပးမိသည္။

“အား… သိသားပဲ။ စင္တာကေလာ့စ္က ေဖႀကီးဆိုတာ။ သားတို႔ကို စင္တာကေလာ့စ္ တကယ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး ညာတယ္။ ”

အခန္းဝက အသံကုန္ျခစ္ၿပီး ေအာ္လိုက္တဲ့ သားေလးအသံေၾကာင့္ ျဖဴေရာ မ်ိဳးျမတ္ပါ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ရင္း အသံထြက္ ရယ္လိုက္မိသည္။

“ကဲ အဲေတာ့ စင္တာကေလာ့စ္ႀကီးဆီက လက္ေဆာင္ေတြ သားက မယူခ်င္ေတာ့ဘူးလား”

အဲဒီေတာ့မွ သားေလးက မ်က္ႏွာခ်ိဳေလးေသြးသည္။

“ဟာ အဲဒါေတာ့ ဟီးဟီး”

“လူလည္ေလး… ကဲသြား… ညီမေလးကို ေခၚလိုက္ေတာ့။ ဘြားဘြားကလယ္ရာတို႔အိမ္ သြားၾကစို႔”

ျဖဴ ေလာေဆာ္လိုက္ေတာ့ မ်ိဳးျမတ္က သူ႔သမီးကို စိတ္မခ်စြာနဲ႔ ခ်ီေခၚဖို႔ ထြက္ရင္း အခန္းဝကေန လွမ္းေအာ္သြားေသးသည္။

“ျဖဴလည္း ထေတာ့ေလ… ပိတ္ ပိတ္ ကြန္ပ်ဴတာလည္း ပိတ္ေတာ့”

ကြန္ပ်ဴတာ မပိတ္ခင္ ျဖဴေနာက္ဆံုးေမးခြန္းေလးကို လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။

♥ ခရစ္စမတ္မွာ အမွတ္တရေလးေတြ ရွိခဲ့ဖူးရင္ ေျပာျပေပးပါ။

ျဖဴ အသာအယာျပံဳးရင္း ကြန္ပ်ဴတာကို ပိတ္လိုက္မိေတာ့သည္။

ေရႊျပည္သူ
(24-Dec-2011 ~ 11:13 PM)
ဒီဝတၳဳတိုေလးကို S Club 7 ရဲ႕ Perfect Christmas သီခ်င္းေလးကို နားေထာင္ရင္း ေရးခဲ့ပါတယ္... း)

ဘယ္ ဘာသာအယူဝါဒကိုမွ အစြဲမထားဘဲ ခရစ္စမတ္ အခ်ိန္နဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ ခံစားေရးဖြဲ႕ထားတာပါရွင္။ ဒီစာေလး ေရးျဖစ္ေအာင္ Tag ခဲ့တဲ့ ညီမေလး Rose၊ လာဖတ္ေပးသူအားလံုး နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ VIP မေလးတစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေစခ်င္လို႔ အေပ်ာ္ေလးနဲ႔ အဆံုးသတ္ေပးထားပါတယ္။ အားလံုးပဲ Happy Christmas ပါေနာ္ း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

Busi-ness Trip

ႏိုဝင္ဘာလဆန္းေလာက္ ကေန ဒီေန႔အထိ စိတ္ေရာလူပါ မရပ္မနား ဆက္တိုက္ပင္ပန္းေနလို႔ ကိုယ့္ Blog ေလးကိုယ္ တခ်က္တခ်က္ ဝင္ေငးရံုကလြဲၿပီး စာမေရးႏိုင္ခဲ့တာ ၾကာသြားျပန္ပါတယ္။ အကုန္လံုးကို အတိုခ်ံဳးၿပီး ေျပာရရင္ေတာ့ စာေမးပြဲေျဖဖို႔ စာက်က္ေနတုန္းမွာ မထင္မွတ္ဘဲ အသိုက္ေျပာင္းဖို႔ ျဖစ္လာေတာ့ ရုတ္တရက္ အိမ္အသစ္ ထရွာရပါတယ္။ ဒီၾကားထဲမွာပဲ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရလာတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုေၾကာင့္ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ သံေယာဇဥ္ႀကီးစြာနဲ႔ လုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ကေန ထြက္ဖို႔ျဖစ္လာျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရက္ပိုင္းေလးေတြပဲ ျခားၿပီး စာေမးပြဲေျဖ၊ အသိုက္ေျပာင္း၊ အလုပ္ေဟာင္းက အလုပ္ေတြ Handover လုပ္၊ အလုပ္သစ္က စေနၿပီျဖစ္တဲ့ Project ေနာက္ကို အေမာတေကာလိုက္ စသည္ျဖင့္ ဆက္တိုက္ျဖစ္သြားေတာ့ Blog ဆီကို စိတ္ပဲ ေရာက္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။

ဒီေန႔ နည္းနည္းေလး အသက္ရႈေခ်ာင္စျပဳလာတာနဲ႔ အလုပ္အသစ္ ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာပဲ ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ကို သြားခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ Busi-ness Trip ေလးအေၾကာင္းကို ျပန္ခ်ေရးမိပါတယ္။ Business ဆိုတာ Busy ရဲ႕ Noun လို႔ လူေတြ ရယ္စရာေျပာၾကသလို တကယ္ကို ပင္ပန္းခဲ့ရတဲ့ ခရီးမို႔လို႔ Busi-ness လို႔ တမင္ခြဲေရးလုိက္တာပါ း) အေပ်ာ္ခရီး မဟုတ္ဘဲ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ခရီးကို ျပည္တြင္းမွာ သြားခဲ့ဖူးေပမယ့္ ႏိုင္ငံရပ္ျခားခရီးကိုေတာ့ အခုမွ ပထမဆံုးသြားဖူးတာျဖစ္သလို၊ အလုပ္ကလည္း အခုမွ ဝင္ခါစ ျဖစ္တာေၾကာင့္ မသြားခင္ကတည္းက (စိတ္ပူတာေရာ၊ စိတ္ဝင္စားတာေရာ ေရာေထြးၿပီး) ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္လႈပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။



စကတည္းက ယဥ္သကို ဆိုသလိုပါပဲ။ စသြားကတည္းက Last Minute မွ ေရာက္လာတဲ့ Information တခ်ိဳ႕ေၾကာင့္ ေလယာဥ္ေပၚတက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေရာ၊ ေလယာဥ္ေပၚမွာပါ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း အလုပ္လုပ္သြားရပါတယ္။ တည္းမယ့္ ဟိုတယ္လ္ကို ေရာက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ Business Centre မွာ အင္တာနက္အတြက္ သြားေျပာ (သူတို႔က တေန႔စာ သံုးဖို႔ User Name နဲ႔ Password ပါတဲ့ ကတ္ေလးေတြထုတ္ေပးၿပီး တကတ္အတြက္ ဘတ္ ၄၅၀ Charge လုပ္ပါတယ္)၊ Air-con ေလ်ာ့ေပးဖို႔ေျပာ၊ သိဖို႔လိုတာေလးေတြ ဟိုေမးဒီေမးနဲ႔ ယာယီေနရမယ့္ ေနရာေလးမွာ အထိုင္က်ေအာင္ အရင္လုပ္ရပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ အလုပ္ထဲ ေခါင္းျပန္ျမဳပ္သြားလိုက္တာ မနက္ ၁ နာရီလည္း မၿပီး၊ ၂ နာရီလည္း မၿပီးနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မေရာ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေရာ၊ ကၽြန္မတို႔ Lady Boss ပါ မနက္ ၃ နာရီခြဲ ၄ နာရီသာသာေလာက္မွ အိပ္ယာဝင္ႏိုင္ၾကပါေတာ့တယ္။ မနက္ ၂ နာရီခြဲ ေလာက္မွာ ကၽြန္မဦးေႏွာက္က တကယ္ကို Shut Down လုပ္စျပဳေနပါၿပီ။ ဘာမွ မေတြးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းေနတဲ့ၾကားက ေနာက္တေန႔ အစည္းအေဝးအတြက္ မျဖစ္မေန ၿပီးရမယ့္အလုပ္ျဖစ္ေနေတာ့ မနည္းႀကီး အားတင္းၿပီး လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္တေန႔ မနက္ အစည္းအေဝးခန္းကို ေရာက္ရမယ့္ အခ်ိန္က ၇း၄၅ ပါ။

ေက်ာက္ခ်ခဲ့ရတဲ့ ေနရာေလး

ေနာက္တရက္ ႏိုးတာနဲ႔ အစည္းအေဝးခန္းကို အေျပးသြားၿပီး ႀကိဳျပင္ဆင္ရမွာေတြ ျပင္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ (ထမင္းစားခ်ိန္ နဲ႔ Tea-break ေတြကလြဲလို႔) တေနကုန္ျပန္ပါတယ္။ အစည္းအေဝးၿပီးေတာ့ ညစာမစားခင္ အခ်ိန္ေလးမွာ ခပ္လွမ္းလွမ္းက အခန္းက်ယ္တစ္ခုေရွ႕မွာ လူေတြ ရံုးစုရံုးစု ျဖစ္ေနၿပီး Costume ဆန္ဆန္ေတြ ဝတ္စားထားၾကတာေတြ႕ရေတာ့ တေနကုန္ စိတ္ပင္ပန္းထားပံုရတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြက သြားၾကည့္ဖို႔ ေခၚပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီအနား ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ခဏေရာက္သြားၾကေတာ့ အသင္းအဖြဲ႕တစ္ခုကလုပ္တဲ့ Party လို႔ ဟိုတယ္လ္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က ေျပာျပပါတယ္။

ခန္းမထဲ ဝင္ၾကည့္ေတာ့ ေအာက္ကပံုေတြထဲက အတိုင္းလူေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႕ရပါတယ္။ ေျပာေနတဲ့ စကားေတြလည္း နားမလည္ေတာ့ ဘာေတြလုပ္ေနၾကသလဲေတာ့ ေသခ်ာမသဲကြဲခဲ့ပါဘူး။

Game တခုခု ကစားေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးပါ

လူပရိတ္သတ္ေတြ...

ထူးထူးဆန္းဆန္း ဝတ္စားထားတဲ့ ခ်စ္စရာ ေကာင္မေလးေတြ

ခန္းမအျပင္ဘက္မွာလည္း Fun-Fair လိုမ်ိဳး ေသနတ္နဲ႔ အရုပ္ကိုပစ္တာ၊ ပူေဖာင္းကို ျမွားနဲ႔ပစ္တာမ်ိဳးေတြကို ရံုေလးေတြနဲ႔ လုပ္ထားပါေသးတယ္။

ပစ္ခ်င္ရင္ ပစ္ဖို႔ း)

Phone ေလးနဲ႔ ဓာတ္ပံုဟိုရိုက္ဒီရုိက္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို အနားက ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းက ပစ္ခ်င္ရင္ ပစ္ႏိုင္ပါတယ္ဆိုလုိ႔ ျမွားနဲ႔ ပူေဖာင္းကို ပစ္ခဲ့ပါေသးတယ္ (ငယ္ေသးေတာ့ း)) ျမွားသံုးစင္းနဲ႔ ပစ္တာ ႏွစ္လံုးပဲ ေပါက္ပါတယ္ (အနားကို ကပ္ႏိုင္သမွ် ကပ္ၿပီး ပစ္တာေတာင္မွ း))

ျမွားနဲ႔ပစ္ခဲ့တဲ့ ေဘာလံုးေလးေတြ။ ေဘာလံုးေပါက္လို႔ ေခ်ာကလက္ေလးတစ္တံုး ေပးပါတယ္ း))

ဒုတိယေန႔အစည္းအေဝးက ပိုအာရံုစိုက္ရၿပီး ပိုၿပီး စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်မွ ၿပီးေပမယ့္ အစည္းအေဝး အစကေနအဆံုး ၂ ရက္လံုး ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ျဖစ္ခဲ့တာ တကယ္ကို ဝမ္းသာစရာပါ။ ၿပီးသြားၿပီဆိုေတာ့ နားရၿပီေပါ့လို႔ ထင္ရေပမယ့္ အဲဒီက်မွ လူႀကီးေတြခ်လိုက္တဲ့ Decision ေတြအတြက္ အလုပ္သစ္ေတြ စၿပီးပိေတာ့တာပါ။ အဲဒါေတြ ထိုင္လုပ္ဖို႔ ၾကံစည္ေနတုန္း Lady Boss က ဒီညေတာ့ နားပါဆိုၿပီး အနီးအနားက ေစ်းတန္းေလးဆီကို လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ ေခၚထုတ္သြားပါတယ္။ အဲဒီက်မွပဲ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕ထဲကို ေျခခ်ခြင့္ စရပါေတာ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ လေတြတုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး ဆိုးခဲ့တဲ့ ထိုင္းလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေရေဘးဒုကၡကေတာ့ ေတာ္ေတာ္တည္ျငိမ္သြားၿပီဆိုတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

ေအာက္မွာ ရသမွ်ေလး ရိုက္လာတဲ့ ပံုေလးေတြပါ။

ဘန္ေကာက္ရဲ႕ ညဦး

ပိုးေကာင္ေလးေတြ ေၾကာ္ၿပီးေရာင္းေနတာပါ...

ခရီးစဥ္တစ္ခုလံုးကို ျခံဳၾကည့္မိေတာ့ “ပင္ပန္းေပမယ့္ ေပ်ာ္ပါတယ္” ဆိုတဲ့ အေျဖထြက္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ေရးခဲ့သလို ေခါင္းေတြ ပူထူလာတဲ့အထိ အလုပ္လုပ္ ရေပမယ့္ ေလးစားစရာ ပညာရွင္ႀကီးေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႕ခြင့္ရခဲ့သလို သူတို႔ဆီက အားက်စရာ သင္ယူစရာေတြလည္း ျမင္ခြင့္ရခဲ့တာေၾကာင့္ ပင္ပန္းရတာ တကယ္ကို တန္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မလိုပဲ Busi-ness Trip ထြက္ဖို႔ ရွိသူေတြကို ကၽြန္မ သိလာရသမွ်ေလးေတြ ေဝမွ်ခ်င္ပါတယ္… ေသးေသးမႊားမႊား လူျပိန္းသိေလးေတြျဖစ္သလို၊ လူတိုင္းသိၿပီးသားေတြ ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ အသံုးဝင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

• ကိုယ္သြားမယ့္ ႏိုင္ငံမွာ 2 Pin Plug အဓိကသံုးသလား၊ 3 Pin Plug အဓိက သံုးသလားဆိုတာ (သူငယ္ခ်င္းရွိခဲ့ရင္) ႀကိဳေလ့လာထားၿပီး ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ မတူခဲ့ရင္ Adapter ေလး ႀကိဳေဆာင္သြားသင့္ပါတယ္။ (ဥပမာ - စကၤာပူမွာက 3 Pin Plug ကိုသံုးေပမယ့္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာက်ေတာ့ 2 Pin Plug ပဲ သံုးပါတယ္။) အခုလို Electronic ပစၥည္းေတြ မရွိမျဖစ္ ျဖစ္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ဒါဟာလည္း မထင္မွတ္ဘဲ တခါတခါ အေရးႀကီးေနတတ္ပါတယ္။ Hotel ေတြမွာ အလြယ္တကူ ငွားယူလို႔ ရေပမယ့္ ကိုယ့္ဘာသာ ေဆာင္သြားျခင္းအားျဖင့္ ဝန္ထမ္းေတြကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေတာင္းရမယ့္ အခ်ိန္ရယ္၊ အင္အားရယ္၊ (Charge လုပ္ခဲ့ရင္) ငွားခအတြက္ ကုမၸဏီက ေပးရမယ့္ ပိုက္ဆံရယ္ကို ေျခြတာၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။
• သြားမယ့္ ႏိုင္ငံရဲ႕ ဘာသာစကားကို (အခ်ိန္ရခဲ့ရင္) ထမင္းစားေရေသာက္ေလးေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ေလ့လာထားသင့္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သြားမယ့္ႏိုင္ငံက အဂၤလိပ္စကားကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မသံုးခဲ့ရင္ေပါ့ေနာ္။
• ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္မွာ လုပ္ရမယ့္ အေရးႀကီးကိစၥေတြကို စာရင္းနဲ႔ ခ်ေရးထားသင့္ပါတယ္။ (တျခားလူေတြအတြက္ လိုမလို မသိေပမယ့္ မွတ္ဥာဏ္မေကာင္းတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ မရွိမျဖစ္ပါ။ ခရီးက ျပန္လာရင္ လုပ္ရမယ့္ကိစၥေတြကိုပါ ႀကိဳၿပီး ခ်ေရးထားပါတယ္)
• ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္မွာ လိုအပ္မယ့္ စာရြက္စာတမ္းေတြကို တစုတစည္းထဲ သိမ္းထားသင့္သလို၊ Computer File ေတြကိုလည္း ေသေသသပ္သပ္ စုစည္းထားသင့္ပါတယ္။ Computer ထဲက File ေတြကိုဆိုရင္ Thumbdrive နဲ႔ပါ Copy တစ္ခု သိမ္းထားသင့္ပါတယ္။
• ကုမၸဏီက ကိုယ့္အတြက္ စားရိတ္စက အကုန္က်ခံသည့္တိုင္ေအာင္ အိတ္ေဆာင္အေနနဲ႔ သြားမယ့္ႏိုင္ငံက ေငြေၾကးကို နည္းနည္းေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ လဲယူသြားသင့္ပါတယ္။
• ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ ခရီးစဥ္မတိုင္ခင္ေရာ၊ ခရီးစဥ္ တေလွ်ာက္လံုးပါ က်န္းမာေရးကို ဂရုစိုက္ဖို႔ပါ။ ေရမ်ားမ်ားေသာက္၊ အစားကိုလည္း အားျဖစ္ေအာင္ ဝင္ေအာင္စားၿပီး Multivitamin အားေဆးေတြကိုလည္း ေသာက္ထားသင့္ပါတယ္။ လိုအပ္ႏိုင္တဲ့ ေဆးဝါးေလးေတြကိုလည္း ေဆာင္သြားသင့္ပါတယ္။ (ကၽြန္မဆိုရင္ Migraine ျဖစ္တတ္ေတာ့ ေခါင္းကိုက္ေပ်ာက္ေဆးက အျမဲ မပါမျဖစ္ပါ)။ ေဆးခန္းေတြ ဆရာဝန္ေတြ ရွိေပမယ့္ ေတာ္ရံုတန္ရံု ေဝဒနာကိုေတာ့ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာပဲ ကိုယ့္ေဆးကိုယ့္ဝါးေလးနဲ႔ ေပ်ာက္သြားရင္ ပိုအဆင္ေျပတယ္လို႔ ထင္မိလို႔ပါ။

ကၽြန္မ ေဝမွ်ခ်င္တာေလးေတြကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ေအာက္က ဓာတ္ပံုကေတာ့ အျပန္ ေလယာဥ္ကြင္းထဲက စာအုပ္ဆိုင္ရဲ႕ “Asian Interest” Section ေအာက္က New Arrival စင္ေပၚမွာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြ အမ်ားႀကီးေတြ႕ရလို႔ အမွတ္တရ ရိုက္ယူလာတာပါ။

Asian Interest - New Arrival

Blog ကေန အၾကာႀကီးေပ်ာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ အျမဲသတိတရရွိၿပီး စာဆက္ေရးဖို႔ အားေပးခဲ့ၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြေရာ၊ စာမေရးတခ်က္ ေရးတခ်က္ ကၽြန္မကို ခြင့္လႊတ္နားလည္ၿပီး ဒီပို႔စ္ေလး လာဖတ္ေပးၾကသူ အားလံုးပါ Khop Khun Kha ပါေနာ္ း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ပခုကၠဴေရေဘးအတြက္ ကူညီေပးလိုပါလွ်င္

ေရးခ်င္စိတ္ေတြ အားႀကီးေနေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ Blog နဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားျပန္တာ ေတာ္ေတာ့ကို ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ အဲလို ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ပို႔စ္သပ္သပ္ ေရးပါဦးမယ္ း)

အခုေတာ့ အမိျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ပခုကၠဴမွာ ေရေဘးဒဏ္ ခံခဲ့ရသူေတြအတြက္ လွဴဒါန္းခ်င္ရက္နဲ႔ လက္လွမ္းမမီ ျဖစ္ေနတဲ့သူမ်ား ရွိခဲ့ရင္ လွဴႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္မသိတဲ့ သတင္းေလး တဆင့္ျပန္ေပးခ်င္ပါတယ္ရွင္။ အလွဴအထေျမာက္ေအာင္ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း ေဆာင္ရြက္ေပးေနသူ ညီမငယ္တစ္ေယာက္ဆီက ေရာက္လာတဲ့ Email ေလးကို ေအာက္မွာ ျပန္ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္ရွင္။

ရန္ကုန္က သူငယ္ခ်င္းေတြက အဝတ္အထည္၊ ေစာင္၊ ဒန္အိုး ဒန္ခြက္၊ ေဆး စတာေတြကို ဝယ္လို႔တမ်ိဳး အေဟာင္းစုလို႔တဖံု နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔လိုရာ လႈဒါန္းဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။ ဒီလ ၂၇ရက္ေန႔ကို တသုတ္ထြက္ပါမယ္။ ပခုကၠဴမွာ တံတားက်ိဳးတယ္၊ ျမစ္လက္တက္က ေရစီးသန္လြန္းလို႔ ၂ထပ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတာင္ အလံုးလိုက္ ေရထဲေမ်ာတယ္ ေျပာပါတယ္။ လူ၂၀၀ေက်ာ္ ေသတယ္လို႔ သတင္းထြက္တယ္ဆိုေတာ့ အပ်က္အစီး အေသအေပ်ာက္မ်ားတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ရခိုင္အေရး ဘယ္လိုရွိမယ္ မသိေသးေပမဲ့ ပခုကၠဴအေရး လက္တေလာ ျဖစ္ေနလို႔ ပခုကၠဴလိုက္ပါတယ္။

တကယ္လိုအပ္တဲ့သူေတြဆီကို ထိေရာက္တဲ့ ကူညီမႈလုပ္အားေပးနိုင္မဲ့ သူေတြလည္းရွိတုန္း တတပ္တအား ပါဝင္နိုင္ၾကေစဖို႔ သတင္းေပးတာပါ။ ကိုယ့္အဆက္အသြယ္နဲ႔ကိုယ္ လွဴၿပီးၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ မလွဴရေသးဘူး၊ လွဴဖို႔လည္း အာရံုရတယ္ဆိုရင္ ပါဝင္လႈဒါန္းနုိင္ၾကပါတယ္လို႔ နိဗၺာန္အက်ိဳးေမွ်ာ္ နႈိးေဆာ္လိုက္ရပါတယ္ရွင့္။

ေအာက္ပါ အဆက္အသြယ္မ်ားတြင္ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းနုိင္ပါသည္။

မသဲသဲ - 8139 3066
ကိုညီညီျမင့္ထြန္း - 8201 8276
ကိုေအာင္ဝင္းျမတ္ – 9002 9114
မေမခ်ယ္ရီေအာင္ - 9028 8206
ကိုရန္ေနာင္စိုး - 9060 6704

ဘယ္ကိုပဲလႈလႈ ဘယ္သူကပဲ ကမကထ လုပ္လုပ္ ဒုကၡသည္ေတြလက္ထဲ လုိတာေရာက္ဖို႔ လိုရင္းမလို႔ ဘယ္အဖဲြ႕အစည္း ဘယ္နာမည္မွ မတပ္ပါဘူး။ လြတ္လပ္စြာ ပါဝင္နိုင္ပါတယ္။

အထက္ပါ စာေလးနဲ႔ လွဴဒါန္းကူညီဖို႔ ႏိႈးေဆာ္လာတဲ့ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အားထုတ္မႈက တကယ္ကို ေလးစားစရာပါ။ ကၽြန္မအေနနဲ႔ လွဴခ်င္တဲ့သူေတြ လွဴႏိုင္ဖို႔ ႏိႈးေဆာ္ေပးရံုသက္သက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လွဴဒါန္းလိုစိတ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ အထက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေစတနာ့ဝန္ထမ္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကိုပဲ တိုက္ရိုက္ဆက္သြယ္ၿပီး လွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

အလွဴေငြေတြကို ေအာက္တိုဘာလ ၂၉ ရက္ ၂၀၁၁ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး လက္ခံမယ္လို႔ သိရပါတယ္ း)

အားလံုး ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ...

ေလးစားလ်က္
ေရႊျပည္သူ

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ “ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး”

ျမန္မာရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ေတြထဲမွာ ကၽြန္မ စိတ္အဝင္စားဆံုး အေလးစားမိဆံုး သရုပ္ေဆာင္ကို ေျပာပါဆိုရင္ မင္းသမီးႀကီးေဟာင္း အန္တီဂေရ႕စ္ (ခ) ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ လို႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ ရုပ္ရွင္မင္းသမီးဘဝကို တခန္းရပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ပညာေတြ အထပ္ထပ္ ဆက္သင္ခဲ့သလို သင္ထားတဲ့ ပညာေတြနဲ႔ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြကို ထက္ထက္ျမက္ျမက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ေနလို႔ပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ သူနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးေတြဆိုရင္ အျမဲမက္မက္ေမာေမာ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေစာေစာေလးကတင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ Share လုပ္လာလို႔ သူနဲ႔ ေလာေလာလတ္လတ္ (ဒီလ ၆ ရက္ေန႔မွာပဲ လုပ္ထားပံုရတဲ့) အင္တာဗ်ဴးတစ္ခုကို ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္ေတာ့ အားလံုးကို ျပန္ေဝမွ်ခ်င္လာပါတယ္။ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံကို ေမရီလန္း ျပည္နယ္ Montgomery College မွာ Digital Communications Management and Social Media Marketing Course ကို ေလ့လာဖို႔ ေခတၱေရာက္ေနတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးေကာင္းက်ဳိးအတြက္ အသစ္အသစ္ ထြက္ေပၚလာတဲ့ ပညာေတြကို မျပတ္ေလ့လာသင္ၾကားေနတဲ့ ေဒၚေဆြဇင္ထိုက္ရဲ႕ Positive အျမင္နဲ႔ အင္မတန္ ပညာတတ္ဆန္ေသာ အေျဖေတြကို နားေထာင္ရတာ ကၽြန္မအတြက္ စိတ္အင္အားတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေစသလို သူေျပာသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာကလည္း အခုတေလာ ဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့ Article တခ်ိဳ႕နဲ႔ ဆက္စပ္ေနတာေၾကာင့္ ဒီအင္တာဗ်ဴးကို ၾကည့္ခြင့္ရတာ တကယ္ကို ဝမ္းသာမိပါတယ္။ ေအာက္က YouTube Video ထဲမွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္ ေနာ္ း)



ဒီ Video ရဲ႕ Link ကို ေဝမွ်ေပးခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း MK ကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

Blog Day 2011 အတြက္...

ပထမဆံုး အစၥေရးႏိုင္ငံသား Nir Ofir ကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါေတြ အားလံုး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ၿပီး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈျပခြင့္ရတဲ့ ပို႔စ္ေတြေရးျဖစ္ေအာင္ Blog Day ကို စတင္ခဲ့လို႔ပါ။ Blog Day ရဲ႕ Website မွာ ေျပာျပထားတာက ႏွစ္တိုင္းရဲ႕ ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔မွာ ဘေလာ့ဂါေတြအားလံုး (ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အျမင္နဲ႔ စိတ္သေဘာထားျခင္း ကြဲျပားတဲ့) ဘေလာ့အသစ္ (၅)ခုအေၾကာင္း ေဖာ္ျပၿပီး မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ပါ။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါေတြ အရင္က မသိေသးတဲ့ Blog အသစ္ေတြနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း လည္ပတ္ဖတ္ရႈရင္း ဒီေန႔ကို Celebrate လုပ္ဖို႔လို႔ နားလည္မိပါတယ္။

ဘေလာ့အသစ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္မဘေလာ့ေလးရဲ႕ အသစ္ဘဝ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္လြမ္းသြားမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရးသက္တေလွ်ာက္မွာ ဘယ္အခ်ိန္ကို အေပ်ာ္ဆံုးလဲလို႔ ေမးလာရင္ ဘေလာ့စေရးခါစ ကာလေတြကို အေပ်ာ္ဆံုးလို႔ ရိုးသားစြာ ေျဖမိမွာပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔ စာလာဖတ္ၿပီး အားေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္၊ အျဖဴသက္သက္ စိတ္ရင္းနဲ႔ ေဖးမ အားေပးတတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြရယ္နဲ႔ ဘေလာ့ေလး စအသက္ဝင္လာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္ဝါသနာေလး ရွင္သန္ဖို႔ ကမာၻသစ္တစ္ခု ရွာေတြ႕သလို ျဖစ္ခဲ့လို႔ပါ။ (ဘေလာ့ဂါဘဝအစနဲ႔ ျဖတ္သန္းမႈ အမွတ္တရေလးေတြကိုေတာ့ ပို႔စ္ (၁၀၀) ျပည့္တုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ “ရာျပည့္ေက်းဇူးတင္လႊာ”မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေရးခဲ့ၿပီးသား မို႔ ဒီပို႔စ္မွာ အေသးစိတ္ ထပ္မေရးေတာ့ပါဘူးေနာ္။)

ဒီလိုဆိုေတာ့ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြ မေပ်ာ္ခဲ့ဘူးလားလို႔ဆိုေတာ့လည္း မေပ်ာ္ဘဲေနပါ့မလားေနာ္။ ေပ်ာ္တာပါပဲ း) ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ေရးသက္ ၃ ႏွစ္နဲ႔ ၁၀ လ သာသာေလာက္မွာ ၾကံဳခဲ့ရသမွ်က ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္းလို႔ ဆုိရင္ ကၽြန္မ ညာရာေရာက္မွာပါ း) ကိုယ့္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုလို ျဖစ္တဲ့ ဖန္တီးမႈတခ်ိဳ႕ကို သူမ်ား လုယူသြားတာေတြ ၾကံဳရၿပီးတဲ့အခါ၊ ကိုယ့္ကို ခ်စ္ခင္သူေတြရဲ႕ ေမတၱာေၾကာင့္ အားေတြ ျဖစ္ရေပမယ့္ မခ်စ္ခင္ မႏွစ္သက္သူေတြရဲ႕ နာက်င္ေစလိုမႈေတြေၾကာင့္ ယိုင္နဲ႔ခ်င္လာတဲ့အခ်ိန္ေတြလည္း ရွိၿပီးတဲ့အခါ… ေပ်ာ္ရတဲ့အေပ်ာ္က ဓားရွထားရင္းကေန ေပ်ာ္ရသလိုမ်ိဳးေလး ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္ နာလည္းနာေပါ့ း) ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဓားရွရာေတြကလည္း ကာလတစ္ခုၾကာရင္ ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ထိရာရွာရာအသစ္ေတြလည္း ထပ္ထပ္ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ (လူ႔ဘဝကိုး…ေနာ္)။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့ အားေပးသူတခ်ိဳ႕ ရွိေနသေရြ႕ ကၽြန္မေရးတတ္သေလာက္ေလးနဲ႔ စာေတြ ဆက္ေရးျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။

ကၽြန္မအရင္ကလည္း မၾကာမၾကာ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီဘေလာ့ေလးက စာလာဖတ္သူေတြရဲ႕ အားေပးမႈေၾကာင့္သာ (ကၽြန္မ ဘဝအေမာထဲမွာ ဘယ္ေလာက္နစ္သြားသြား) ဒီအခ်ိန္ထိ ဆက္ရွင္သန္ေနတာပါ။ အဲဒီအတြက္ အသံတိတ္ျဖစ္ေစ၊ ေကာမန္႔ခ်န္ၿပီး အားေပးလို႔ျဖစ္ေစ စာလာဖတ္ေပးၾကသူ အားလံုး၊ ဘေလာ့ဂါေမာင္ႏွမေတြ အားလံုး၊ ကၽြန္မစာစေရးခ်ိန္ကတည္းက စိတ္ခြန္အားေပးခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီကေန အမွတ္တရ ထပ္ၿပီးေျပာခ်င္ပါတယ္။ တဆက္ထဲ ထပ္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ခ်င္တာက ကၽြန္မဘေလာ့ကေန ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ခုလိုအခ်ိန္မွာေတာင္ ကၽြန္မကို သတိတရရွိၿပီး သူတို႔ရဲ႕ Blog Day ပို႔စ္ထဲမွာ ထည့္ေရးေပးခဲ့ၾကတဲ့ ကိုေအာင္ (ပ်ဴႏိုင္ငံ) (ဒီပို႔စ္ေလး ေရးျဖစ္ေအာင္ Tag လို႔ ေက်းဇူးအထူးပါ အစ္ကိုေရ)၊ မမအိမ့္ (မအိမ့္ခ်မ္းေျမ႕) (ဘေလာ့စေရးျဖစ္ဖို႔ Inspriration ေပးခဲ့တဲ့ အစ္မက သတိတရ ထည့္ေရးေတာ့ အရမ္းဝမ္းသာရပါတယ္)၊ ညီမေလး Angelhlaing (သတိတရရွိလို႔ ေက်းဇူးပါ ညီမေလးေရ း)၊ ကိုလင္းေခတ္ (လင္းေခတ္ဒီႏို) (ေပ်ာက္ေနသူကို သတိတရရွိလို႔ ေက်းဇူးပါ ေမာင္ေလးေရ)၊ ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) (ပို႔စ္ေဟာင္းေလးရဲ႕ Link ကိုပါ ေတြ႕ေအာင္ရွာၿပီး ေဖာ္ျပေပးထားလို႔ အားထုတ္မႈအတြက္ ေက်းဇူးအထူးပါ ေခ်ာေရ)၊ ကို sosegado ... တုိ႔ကိုပါ။

Blog Day အတြက္ မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ Blog နဲ႔ အဆက္ျပတ္ေနတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ ေကာင္းလဲေကာင္း သစ္လဲသစ္တဲ့ Blog ဆိုလို႔ (၅)ခု မျပည့္ဘဲ (၃) ခုထဲ စိတ္ထဲမွာ ရွိပါတယ္။ Blog Day အတြက္ ကၽြန္မ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တဲ့ Blog ေလးေတြကေတာ့…

■ Purple Vine (ညီမေလး ခရမ္းႏြယ္) ~ လြတ္လပ္ေခ်ာေမြ႕တဲ့ ေရးဟန္ေလးက စာေရးသူေလးရဲ႕ ျဖဴစင္ေပါ့ပါးတဲ့ စိတ္ရင္းကို လွမ္းျမင္ရလို႔ ခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ။ ကဗ်ာေတြ၊ ဝတၳဳတိုေတြ၊ ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕ အေတြးေတြကို ဖတ္ရမွာပါ…

■ April ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ ~ ညက္ေညာတဲ့ ေရးဟန္နဲ႔ ဖြဲ႕ထားတဲ့ ကဗ်ာနဲ႔ ဝတၳဳတိုေလးေတြ ကို ဖတ္ရမွာပါ…

■ ၾသခ်ိ ရဲ႕ စိတ္ကူးသစ္ ~ Wordpress User ေလး ျဖစ္ၿပီး Technology ပိုင္းေတြပါ ေဝမွ်တတ္တဲ့ ရွားရွားပါးပါး မိန္းကေလး Blogger ေလးပါ…။ သူ႔ ဘေလာ့ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုလည္း သိပ္သေဘာက်ရပါတယ္။

တခါတေလ Gtalk မွာ ဘေလာ့စေရးဖို႔ စိတ္ကူးေနတဲ့ ေမာင္ငယ္ညီမငယ္ေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္တဲ့အခါ သူတို႔ မၾကာခဏေမးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုရွိပါတယ္။ ဘေလာ့ေဆာက္ၿပီးရင္ ဘာေရးရမလဲ ဆိုတာပါ။ ကၽြန္မ နားလည္သေလာက္ေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖေလ့ ရွိတဲ့ အေျဖကို ဘေလာ့စေရးမယ့္ ေမာင္ငယ္ညီမငယ္ေတြအတြက္ ဒီကထပ္ၿပီး ေဝမွ်ခ်င္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ကၽြန္မရိုးရိုးရွင္းရွင္း ျပန္ေျဖျဖစ္တာက… ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ရွိသမွ် ၾကံဳေတြ႕ရသမွ် ဘာမဆို ေရးႏိုင္ပါတယ္လို႔။ သူမ်ားေတြရဲ႕ ပို႔စ္ကို ႏွစ္သက္လို႔ ကူးယူၿပီး တင္တဲ့အခါ (Credit ေပးသည့္တိုင္ေအာင္) ကုိယ္တိုင္ေရး မဟုတ္တာေၾကာင့္ ဘေလာ့ေရးရျခင္းရဲ႕ တကယ့္ခံစားခ်က္ကို Enjoy လုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီဟာ Unique ျဖစ္ၿပီးသားျဖစ္သလို တစ္ဦးခ်င္းစီ ေတြ႕ၾကံဳရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ရွိေနတဲ့ ဗဟုသုတေတြ၊ အျမင္ေတြဟာလည္း Unique ျဖစ္ေနတာမို႔ ဒါေတြဟာ မကုန္မခမ္းႏိုင္တဲ့ ခ်ေရးစရာေတြခ်ည္းပါပဲလို႔ ေျဖမိပါတယ္။ ကၽြန္မကို ေမာင္ငယ္တစ္ေယာက္လို ခ်စ္ခင္ရတဲ့ Aung Aung Sunday တစ္ခါက ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားေလးတစ္ခု ရွိပါတယ္။ “Be Yourself အစ္မ” တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း ေမာင္ေလးစကားကို ခဏငွားၿပီး ဘေလာ့စေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးေနတဲ့ ေမာင္ငယ္ ညီမငယ္ေတြကို စကားလက္ေဆာင္ ပါးခ်င္တာက “Be Yourself. And… Be Strong” ပါလို႔ း)

ေနာက္တစ္ခု အေလးအနက္ ေျပာခ်င္တာက Blogger ဆိုတာ Blog Reader ေတြ မရွိဘဲ မတည္ရွိႏိုင္တာေၾကာင့္ ဒီ Blog Day ဟာ ဘေလာ့ဖတ္သူေတြနဲ႔လည္း အေသအခ်ာကို သက္ဆိုင္ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ စာဖတ္တဲ့ႏႈန္းက စာအုပ္ထဲကစာကို ဖတ္တဲ့ႏႈန္းထက္ ၂၅% ပိုေႏွးတယ္လို႔ ဖတ္ရဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာပဲ ရွိတဲ့ Blog ေတြေပၚက စာေတြကို ဖတ္ရတာ စာအုပ္ထဲကေန ဖတ္ရတာေလာက္ သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိသည့္တိုင္ေအာင္ စာေတြဖတ္ရင္း အားေပးၾကေနတဲ့ ဘေလာ့ဖတ္သူေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ထပ္ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္ း)

မနက္ျဖန္ ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ Blog Day မွာ အားလံုး စာေတြ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဖတ္ျဖစ္ၾကပါေစရွင္… း)

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)

ၾကာသပေတး ညေန

“ငါ… ငါ စာၾကည့္တိုက္ သြားစရာ ရွိေသးတယ္ နင္တို႔ ျပန္ႏွင့္ေနာ္”

ရိုးရွင္းတဲ့ ဒီစကားေလးကိုပဲ သူမ မလံုမလဲ ေျပာမိေတာ့ ခင္သက္နဲ႔ ေနာ္ေနာ္တို႔က နားမလည္သလို ၾကည့္သည္။

“စာၾကည့္တိုက္? ဘာလုပ္ဦးမလို႔လဲဟ။ ဒီေန႔က နင္ေက်ာင္းမွာရွိတဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔ေလ။ အတူတူျပန္ခ်င္တယ္ဟာ…”
“ငါ စာအုပ္ ျပန္အပ္စရာ ရွိလို႔ပါ။ နင္တို႔ ညက်ရင္ အိမ္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ အဲဒီအခါက် ေတြ႕မယ္ေလဟယ္ ေနာ္”

ခင္သက္နဲ႔ ေနာ္ေနာ္နဲ႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ျပံဳးေယာင္ေယာင္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီး…

“နင္ခုတေလာ တခုခုကို ဖံုးကြယ္ထားသလုိပဲ။ ဒါဆိုလည္း ငါတို႔ သြားႏွင့္မယ္။ ညက်မွ မရရေအာင္ စစ္မယ္”

သူမ ေနာ္ေနာ့္စကားကို မၾကားတခ်က္ ၾကားတခ်က္။ ေယာင္ယမ္းၿပီး ေခါင္းျငိမ့္ျပေတာ့ သူတို႔ရယ္ၿပီး ထြက္သြားၾကသည္။ သူတို႔ ေက်ာခိုင္းလိုက္တာနဲ႔ သူမ ေျခလွမ္းေတြကို စာၾကည့္တိုက္ဆီ ဦးတည္ရင္း ေခါင္းထဲမွာလည္း အေတြးေတြ လံုးခ်ာလည္စ ျပဳလာသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မညာစဖူး ညာလိုက္မိၿပီလား။ သူမ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိေတာ့ပါ။ သူ႔ကို ေတြ႕ဖို႔က ဒီေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရးေလး တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့သည္ေလ။ ေနာက္ဆံုး… ဟုတ္သည္။ ဘဝမွာ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။

တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ သူ႔ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာစရာ မလုိပါ။ ထိုင္ေနက် ေနရာေလးမွာပဲ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလး ေဘးမွာ ခ်ရင္း ထိုင္ေနသည္။ မ်က္ခံုးထူတန္းတန္းေလးႏွစ္ခုကို တင္းေနေအာင္က်ံဳ႕ၿပီး စာအုပ္တစ္အုပ္ကို သည္းၾကီးမဲႀကီး ဖတ္ေနသည္။

သူမ သက္မကို ခ်ရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို စာအုပ္စင္ေတြၾကားထဲကေန လွမ္းျမင္ရတဲ့ ထိုင္ေနက် ေနရာေလးမွာ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္။ အခုန္ႀကီးခုန္လႈပ္ေနတဲ့ ရင္ကို ပိုက္ထားတဲ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးနဲ႔ တင္းတင္း ဖိထားရင္း သူ႔ကို ခိုးၾကည့္မိျပန္သည္။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူမ ဒီလိုလုပ္ေနမိတာ ရက္သတၱပါတ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါ။

ေကာင္မေလးေတြ သိပ္စိတ္ဝင္စားတာ ခံရတဲ့ သူ႔ကို အတန္းထဲမွာေတာ့ သူမေယာင္လို႔ေတာင္ မၾကည့္မိေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္မိစျမဲ။ တကယ္ေတာ့ သူမ အရွက္သည္းေနမိတာသာ ျဖစ္သည္။ အတန္းထဲက မီမီကို႔ သူငယ္ခ်င္း Mexican မေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းကို လာလည္တုန္းကေတာင္ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး “He’s so hot” လို႔ ေျပာသြားတာ ၾကားရဖူးကတည္းက သူမကိုယ္သူမ ပိုသိမ္ငယ္တတ္လာသည္။ တကယ့္ အေခ်ာအလွေလးေတြ စိတ္ဝင္စားတာ ခံရတဲ့သူက သူမနဲ႔ တကမာၻစီျခားေနသလိုသာ ျမင္လာမိသည္။ သူကလည္း မီမီကိုတို႔ ေခ်ာငယ္တို႔နဲ႔ဆို ျပံဳးရယ္ ရႊင္ျမဴးေနတတ္သေလာက္ သူမကိုေတာ့ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ပံုမရ။ တခါပဲ လမ္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေလွ်ာက္လာတုန္း မျပံဳးမရယ္နဲ႔ ခပ္တည္တည္ ေသခ်ာၾကည့္သြားဖူးသည္။ သူမမွာေတာ့ သိမ္ငယ္စိတ္ ရင္ခုန္တုန္လႈပ္စိတ္ေတြနဲ႔ တညလံုး အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္ခဲ့။

ၾကာသပေတး ညေနတစ္ခုမွာ သူ႔ကို စာၾကည့္တိုက္မွာ စေတြ႕ရာက ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း အဲဒီေနရာေလးမွာ သူ စာလာဖတ္ေနက်ဆိုတာ သူမ သိသြားခဲ့သည္။ အဲဒီေန႔ကစလို႔ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း စာၾကည့္တိုက္ကို သူမ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ အလြယ္တကူ မျမင္ရတဲ့ စာအုပ္စင္ေတြေနာက္က ေနရာလြတ္ေလး တစ္ခုကေန ထိုင္ေငးမိစျမဲ။ သူမရဲ႕ တဖက္သတ္ စြဲလမ္းမႈကို သိမ္ငယ္ရွက္ရြံ႕မိစျမဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထိန္းခ်ဳပ္ေပမယ့္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း အဲဒီေနရာေလးကို သူမ ေရာက္လာမိစျမဲ။
တစ္ခုေသာ ၾကာသပေတးညေနမွာေတာ့ သူ သူမကို ျမင္သြားခဲ့သည္။ သူမ ျပာျပာသလဲ စာအုပ္ဖတ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္ရသည္။ သူက ဘာမွ မျဖစ္သလို စာအုပ္ကို ဆက္ဖတ္ေနသည္။ အဲဒီေနာက္ ၾကာသပေတးေန႔တိုင္း သူ သူမေရာက္လာတိုင္း တခ်က္ လွမ္းၾကည့္ၿပီး စာဆက္ဖတ္ေနတတ္္သည္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾကာသပေတးတုန္းကေတာ့ ထိုင္ေနက် ေနရာမွာ သူမရွိေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက္ရွာေနတဲ့ သူမအျဖစ္ကို စာအုပ္ထရွာေနတဲ့ သူျမင္သြားသည္။ သူ႔ကို လိုက္ရွာေနမွန္း သူ သိမသိ မေသခ်ာေပမယ့္ သူမရွက္ရြံ႕စြာနဲ႔ အိမ္ကို ျပန္ေျပးလာမိသည္။ သူမ အျဖစ္ေတြကို အခင္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ ခင္သက္နဲ႔ ေနာ္ေနာ္တို႔ကိုေတာင္ ေျပာမျပျဖစ္ခဲ့။

ေဖေဖတာဝန္က်တဲ့ ျမိဳ႕ႀကီးတစ္ခုကို တမိသားစုလံုး ေျပာင္းၿပီး အဲဒီျမိဳ႕က တကၠသိုလ္ကို ေျပာင္းတက္ရေတာ့မဲ့ အေၾကာင္း သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ ၾကာသပေတးညေနေတြကို သူမ ဘယ္ေလာက္ စြဲလမ္းေနမိလဲဆိုတာ ဘာသာ သိလိုက္ရသည္။ သူမမွာ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမရွိခဲ့။ ေနာက္ဆံုး ၾကာသပေတးညေနေလးကိုပဲ ရွက္ေနတဲ့ၾကားက မပ်က္မကြက္ သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့မိသည္။ သူမ တကယ္လည္း ေရာက္ခဲ့ပါသည္။

အေတြးမဆံုးခင္ မ်က္လံုးမွာ ေဝ့သီလာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ခပ္ဖြဖြသုတ္ရင္း သူရွိရာ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူမ တကိုယ္လံုး ေအးစက္သြားသည္။ နံရံကို မီထိုင္ေနတဲ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြက သူမဆီမွာ စူးစူးစိုက္စိုက္။ သူမ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို ေယာင္ယမ္းဆုပ္ၿပီး မ်က္လႊာခ်လိုက္မိသည္။ ေနာက္ အိတ္ထဲက စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကို ထုပ္သလိုလို ထည့္သလိုလိုနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္မိျပန္သည္။ ေနာက္ သူမၾကည့္ေနဦးမွာလားဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ မသိမသာ ခိုးၾကည့္မိျပန္ေတာ့ သူမရင္ေတြ ဟင္းလင္ျပင္ျဖစ္သြားသည္။ သူ… မရွိေတာ့။

သူမရဲ႕ ၾကာသပေတးညေနေတြ တကယ္ကို အဆံုးသတ္သြားခဲ့ၿပီပဲ။ အင္အားမဲ့ေနတဲ့ လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ၾကမ္းျပင္ေကာ္ေဇာကို အားယူေထာက္ရင္း ထဖုိ႔ ဟန္အျပင္ ေဘးမွာ ရုတ္တရက္ ထိုင္ခ်လိုက္တဲ့ အရိပ္တစ္ခုေၾကာင့္ ထိတ္ကနဲ လွည့္ၾကည့္မိေတာ့… သူ။ သူမနဲ႔ ၂ေပေလာက္သာ ကြာေတာ့သည္။

သူမ မယံုႏိုင္စြာ ေငးၾကည့္မိေတာ့ သူ သူမကို မၾကည့္ဘဲ ေရွ႕တည့္တည့္ကိုသာ ၾကည့္ရင္းေျပာသည္။

“xxxxx ကို ေျပာင္းေတာ့မလို႔ဆို။ မီမီကို ေျပာတာ ၾကားလို႔…”
“အင္း… ဟုတ္တယ္”

သူမ အိပ္မက္ထဲမွာ ေရာက္ေနသလို ခံစားခ်က္နဲ႔ ျပန္ေျပာမိသည္။ သူ အတန္ၾကာ တိတ္သြားျပန္သည္။ သူမကေတာ့ သူ ရွိေနျခင္းသက္သက္ကို ေက်နပ္စိတ္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ မ်ိဳးစံု ျဖတ္ေျပးေနသည္။

ခဏၾကာေတာ့ မထင္မွတ္စြာ သူေမးသည္။

“အဲဒီျမိဳ႕က်ရင္ အခု Mobile နံပါတ္ပဲ သံုးမွာလား”
“ဟင္… ေၾသာ္ အင္း… ဟုတ္တယ္။ ဒီနံပါတ္ပဲေပါ့” ေျပာရင္း ဒါဟာ အိပ္မက္လို႔သာ သူမ ထင္မိလာသည္။
“ကၽြန္ေတာ့ကို Missed Call ေပးေပးပါလား။ ကၽြန္ေတာ့နံပါတ္က xxxxxxxx” သူရြတ္သြားတဲ့ နံပါတ္ေတြကို လႈပ္ခတ္လြန္းေနတဲ့ သူမစိတ္ေတြက မဖမ္းလိုက္ႏိုင္။
“ဟင္… ဘာ… ဘာလဲဟင္”
“ခဏေနာ္…”
သူ သူမလက္ထဲက ဖုန္းကို ညင္သာစြာ (အနည္းငယ္လည္း ပိုင္စိုးပိုင္နင္းႏိုင္စြာ) ဆြဲယူသြားသည္။ အို သူ႔လက္ေတြလည္း တုန္လို႔ပါလား။ အရာရာက မယံုႏိုင္စရာ။ သူက သူမဖုန္းနဲ႔ သူ႔ဖုန္းကို ေခၚၿပီး Missed Call လုပ္လိုက္သည္။ သူမကို ဖုန္းျပန္ေပးရင္း…

“အတန္းေတြ အမ်ားႀကီးတူတူတက္ၿပီး အခုမွ စကားေျပာျဖစ္တယ္ေနာ္” သူမ ေခါင္းျငိမ့္ျပမိသည္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ တိမ္ေတြေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသလိုလို။ သူ ေျပာေနတာကို ခဏရပ္ၿပီးမွ ညင္ညင္သာသာျပံဳးရင္း…

“ကၽြန္ေတာ္က ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားက အေနတည္လြန္းေတာ့” ေျပာရင္း သူမ မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္သလို ငဲ့ၾကည့္ေတာ့ သူမ ရွက္ရြံ႕စြာ ေခါင္းကို ငံု႔လိုက္မိသည္။ အို သူကပဲ သူမကို ရွက္ေၾကာက္ေနသတဲ့လား…

သူမ ေခါင္းေတာ္ေတာ္နဲ႔ ေမာ့မလာေတာ့ သူ ေနရာက ျဖည္းျဖည္းထသည္။

“အေနရခက္ေနၿပီ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္”

သူမ အလန္႔တၾကား ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူက ေက်ာေတာင္ ခိုင္းႏွင့္ၿပီ။ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ေငးေနတုန္း သူ ဆက္ကနဲလွည့္ၿပီး သူမနာမည္ကို ခပ္ဖြဖြ ေခၚရင္း…

“ကၽြန္ေတာ္… ၾကာသပေတးေန႔ ညေနတိုင္း ဖုန္းဆက္ပါရေစေနာ္”

ေျပာၿပီးၿပီးခ်င္း သူ လွည့္ထြက္သြားေတာ့ သူမ သူ႔ေက်ာျပင္ကို ျမင္ကြင္းက ေပ်ာက္သည္အထိ ေငးၾကည့္မိသည္။ သူမရဲ႕ ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားတစ္စံုလံုး သူနဲ႔အတူ ပါသြားသလိုပင္…

သူေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့ ေစာေစာက အျဖစ္ေတြကို သူမ မယံုႏိုင္ေတာ့။ ေသခ်ာေအာင္ သူမ ဖုန္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ ငံု႔ၾကည့္မိေတာ့ သူ႔နံပါတ္ကို ေခၚထားတဲ့ Call Record ေလးက သူမကို ႏွစ္သိမ့္ျပံဳးနဲ႔ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

သူမ ဖုန္းေလးကို ရင္မွာကပ္ရင္း သြားညီညီေလးေတြ အစီအရီေပၚေအာင္ ျပံဳးလိုက္မိသည္။

အခုလိုပဲ လွတဲ့… ဒါမွမဟုတ္ အခုထက္ပိုၿပီး လွတဲ့ ၾကာသပေတး ညေနေပါင္းမ်ားစြာကို ဆက္ၿပီး ပိုင္ဆိုင္ရဦးမည္လို႔ သူမယံုၾကည္သြားၿပီေလ…

ေရႊျပည္သူ
(11:04 PM ~ 28-Aug-2011)

သီႀကိဳးမဲ့ပုလဲသြယ္ကို အခုထိ ဇာတ္မသိမ္းႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ သိမ္းဖို႔ေျပာေနတဲ့ စာဖတ္သူ ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ း) ဆက္ေရးႏိုင္ဖို႔ တကယ္ကို ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ အေပၚက ဇာတ္လမ္းေလးကို Jessica Jarrell ရဲ႕ Key To My Heart သီခ်င္းေလး နားေထာင္ရင္း ရလာတဲ့အေတြးေလးနဲ႔ ခ်ရးခဲ့တာပါ...

(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)

(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)