“ဟားဟား မဟုတ္ေသးပါဘူး စိုးစုိးရယ္… ဒါမ်ိဳးေတြက ရုပ္ရွင္ေတြ ထဲမွာပဲ ျဖစ္ေနက်ပါ… အျပင္မွာကေတာ့…”
ရယ္ေျပာေျပာလိုက္ရေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ ခါတိုင္းလိုပဲ နာက်င္မႈတခ်ိဳ႕ တိတ္တိတ္ေလး ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ စိုးစိုးက လိုက္ရယ္ရင္း…
“ေအးေလ… မဟုတ္ဘူးလား။ မင္းသားက တျခားေကာင္မေလးကို သေဘာက်။ မင္းသမီးက မင္းသားကို သေဘာက်။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ မင္းသားက မင္းသမီးနားပဲ ျပန္ေရာက္လာ… ၿပီးေတာ့ မင္းသာ ကိုယ့္ကို နားအလည္ဆံုးပါဆိုၿပီး ဇာတ္သိမ္းေရာေလ… အဲလိုမ်ိဳးေပါ့…”
“အဲဒါ မင္းသမီးေလ စိုးစိုးရယ္… ကုိယ္က မင္းသမီးမွ မဟုတ္ဘဲ…” အသံတို႔တိမ္ဝင္သြားတုန္း စိုးစိုးခပ္တိုးတိုးေျပာသည္
“ရွဴး… ဟိုမွာ လာေနၿပီ။ ကဲ မင္းသမီးေရ ေနခဲ့ေတာ့… ငါစာအုပ္ဆိုင္ ေျပးေတာ့မယ္…”
“ဟဲ့… စုိးစုိး… ေနဦးေလ… ငါ့ကို တစ္ေယာက္ထဲ မထားခဲ့နဲ႔။”
“အမယ္ေလး ခုမွ ဘာျဖစ္ေနတာတုန္း… ခါတိုင္းလည္း ဒီလိုပဲ… ေနခဲ့။ ေနာက္က်ေနရင္ အေမ ငါ့ကိုဆူလိမ့္မယ္”
ခပ္သြက္သြက္ထြက္သြားတဲ့ စိုးစိုးကို မေက်နပ္သလို ရွိလိုက္ေပမယ့္ သူမအာရံုက စိုးစိုးဆီမွာ သိပ္မရွိေတာ့။ သူမတို႔ရွိရာကေန ညာဘက္လမ္းသြယ္ဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ကို မီးတိုင္ေတြေအာက္မွာ မႈန္ျပျပျမင္ရသည္။ ခါတိုင္းလိုပဲ ဂစ္တာေလး ထမ္းလို႔။ လိႈင့္ကို သီခ်င္းဆိုျပရတာ ေမာခဲ့ေရာေပါ့။ ခပ္လွမ္းလွမ္းဝါးရံုေတာ ေတြဆီက တသိမ့္သိမ့္တိုက္လာတဲ့ေလမွာ သူ႔ၾကက္ေသြးေရာင္ ပုဆိုးေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးက အသာအယာယိမ္းလို႔။ ေျခလွမ္းလွမ္းပံုကလည္း တိက်ခိုင္မာေပမယ့္ ႏူးညံ့မႈတို႔ကလည္း ရွိေနျပန္သည္။ သူ႔ကိုၾကည့္ရတာ ဘယ္အခ်ိန္ျဖစ္ျဖစ္ ကဗ်ာဆန္လွသည္။
ေစာေစာက စိုးစုိးလန္႔ၿပီး အသံႏွိမ့္ေျပာေပမယ့္ တကယ္တမ္း သူက သူမရွိရာဆီက နည္းနည္းလွမ္းေသးသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာ သဲသဲကြဲကြဲမျမင္ရတာေၾကာင့္ မခန္႔မွန္းတတ္။ အဲဒီမ်က္ႏွာေလးက တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ နာက်င္ေနတတ္သည္။ လိႈင္က ျပတင္းတံခါးကို အေစာႀကီးပိတ္သြားလို႔တဲ့။ တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ ကေလးတစ္ေယာက္လို စိတ္ဆိုးေနတတ္သည္။ လိႈင္အိမ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ စိုးႏိုင္ကို ေတြ႕ခဲ့လို႔တဲ့။ ရွားရွားပါးပါး တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာေတာ့ ေက်နပ္မႈနဲ႔ ေတာက္ပေနတတ္သည္။ လိႈင္က သီခ်င္းၿပီးမွ မီးပိတ္လို႔တဲ့။ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ဒီလိုေပ်ာ္ျမဴးေတာက္ပမႈေတြကိုသာ သူမ အျမဲျမင္ခ်င္တာကိုေတာ့ စိုးစိုးတို႔ ယံုၾကလိမ့္မယ္ မထင္ပါ။ တကယ္ေတာ့ သူမသည္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းတို႔နဲ႔ ထပ္တူ ျပံဳးရယ္ခ်င္သူသာ ျဖစ္သည္။
တစတစ သူနီးလာသည္။ ခါတိုင္းနဲ႔မတူဘဲ ေခါင္းကို ငိုက္စိုက္ခ်လာတာကို အဲေတာ့မွ သတိထားမိသည္။ အနားေရာက္မွ ဆတ္ခနဲေမာ့လိုက္ၿပီး သူမကို ေမးဆတ္ျပရင္း ႏႈတ္ဆက္သည္။ မ်က္ႏွာျပင္မွာ အျပံဳးကို ရွာမရ။ စိတ္ပ်က္မႈကိုလည္း မေတြ႕ရ။ ထူးထူးျခားျခား သူတည္ျငိမ္ေနသည္။ ဒီေန႔ လိႈင့္အိမ္မ်ား မသြားျဖစ္ဘူးလား။
သူ သူမေဘးမွာ ေျဖးညင္းစြာ ထိုင္ခ်သည္။ သူမ သတိလက္လြတ္သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း အကဲခတ္ေနမိသည္။
သူက ေလပူတစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္ရင္း…
“ေတြးေနတာ…” တိုးတိုးေလးေျပာသည္။ “ဒီအတိုင္း ဘယ္ေလာက္အထိ ဆက္သြားရမွာလဲလို႔…”
သူမ ႏႈတ္ခမ္းတို႔ ေျခာက္ကပ္စြာ စကားေထာက္ေပးမိသည္…
“အင္း… အဲေတာ့…?”
“လိႈင္ ကိုယ့္ကို ျပန္ၾကည္တယ္လို႔ မင္း ထင္လား။”
အို ခက္လိုက္တာ…
“သူ႔စိတ္ထဲမွာ… ဟိုေလ… သတိေတာ့ ထားမိမွာေပါ့…”
“ေသခ်ာလို႔လား…”
တကယ္ေတာ့ သူမ ဘယ္လုိလုပ္ သိႏုိင္မွာတဲ့လဲ။
“ေန႔တိုင္း သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ သီခ်င္းသြားဆိုေနတာပဲ…”
“ဒါေပမယ့္ ဟိုတစ္ရက္က ညေနဘက္လမ္းမွာေတြ႕တာ တစိမ္းလိုပဲ… ”
“သူ ရွက္လို႔မ်ားလား…”
သူ ေျဖးညင္းစြာ ေခါင္းခါသည္။
“စိုးႏိုင္နဲ႔ မိဘခ်င္းရင္းႏွီးတယ္လို႔ ေျပာတယ္” အဲဒါေတာ့ သူမလည္းၾကားမိသည္။ ဒါေပမယ့္ မေထာက္ခံရက္။
“မိဘခ်င္း ရင္းႏွီးရံုနဲ႔ကေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး”
“သူ႔ေက်ာင္းကိစၥေတြ စိုးႏိုင္က လုိက္လုပ္ေပးေနတယ္တဲ့…” ေျပာရင္း သူ႔မ်က္လံုးမွာ နာက်င္ရိပ္ေတြ စေပၚလာသည္။
“ကိုယ္က စိုးႏိုင္လို ရုပ္မရွိဘူး…” သူ ဘယ္ေလာက္ ၾကည့္လို႔ေကာင္းေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္စိတ္ကို က်င့္သားရစြာ ျမိဳခ်ပစ္လိုက္သည္။
“ရုပ္က အေရးမႀကီးပါဘူးေလ… စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔။ တေန႔ညက သီခ်င္းၿပီးမွ လိႈင္က မီးပိတ္တယ္ဆို”
“သူ႔ဘာသာ စာက်က္ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ”
သူ႔ဝမ္းနည္းမႈက သူမဆီကို အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ကူးစက္လာသည္။
“ဒါဆိုလည္း သီခ်င္းသြားဆိုျပတာထက္ ပိုလက္ေတြ႕က်တာေတြ လုပ္ေပါ့။”
“ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ…” သူေဝေဝဝါးဝါး ငဲ့ၾကည့္သည္။
“သီခ်င္းဆိုတာက အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ဘယ္သူဆိုမွန္း သိမသိ မေသခ်ာဘူးေလ…”
“ဒါဆို သူ႔အိမ္ေရွ႕မွာ စင္ထုိးၿပီး ဆိုရမွာလား” သူ႔မ်က္လံုးက ရယ္ျမဴးရိပ္ေတြကို သေဘာတက်ၾကည့္ရင္း…
“မဟုတ္ဘူးေလ… ဘယ္လိုေျပာရမလဲ… ဖုန္းဆက္တာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့… မင္းက ဘာလုပ္ရမလဲ ပိုသိမွာပါ”
သူ သူမကို ၾကာျမင့္စြာ ၾကည့္သည္။ ၿပီးမွ…
“ဟုတ္သားပဲ… ေနာက္ၿပီးေတာ့… ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ… ”
မ်က္စိေရွ႕က အေမွာင္ထုကို ၾကည့္ရင္း အလင္းတန္းေတြကို ေတြ႕ရသလို သူ႔မ်က္လံုးေတြ တျဖတ္ျဖတ္လက္သြားသည္။
ေနာက္သူမကို အျပံဳးနဲ႔ ငဲ့ၾကည့္ရင္း…
“ေက်းဇူး…။ မုန္႔ဝယ္ေကၽြးမယ္...”
“မုန္႔ေတာ့ မစားခ်င္ဘူး… တကယ္ေက်းဇူးတင္ရင္ သီခ်င္းေလး တစ္ပုဒ္ေလာက္ ဆိုျပပါလား…။ တစ္ခါမွ နားမေထာင္ဖူးလို႔”
သူမျပံဳးရင္း မဝံ့မရဲ ေျပာမိသည္။ သူ႔မ်က္လံုးမွာ အေရာင္တခ်ိဳ႕ ျဖတ္ေျပးသြားသည္။ ဖတ္ရတာေမာလို႔ သူမ မဖတ္ျဖစ္ေတာ့။
“တကယ္လား…”
ေခါင္းျငိမ့္ျပမိေတာ့…
“ဒါဆို ဘာသီခ်င္းဆုိျပရမလဲ…”
“မသိဘူးေလ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ လိႈင့္ကို ဆိုျပေနက်ထဲက ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့”
သူ ဂစ္တာေလးကို ဖတ္ကနဲ ရင္ခြင္ထဲပိုက္လိုက္ရင္း ႀကိဳးစေတြကို လက္နဲ႔တို႔ထိသည္။ သံစဥ္တခ်ိဳ႕ကို တီးေဆာ့ရင္း… “ဒါဆို….” လို႔ တိုးတိုးရြတ္ၿပီး…
“ကိုယ္စပ္ၾကည့္ထားတဲ့ သီခ်င္းအသစ္ေလး ရွိတယ္… နားေထာင္မလား… ဘယ္သူ႔ကုိမွ တီးမျပရေသးဘူး”
သူမ ရင္တစ္ခုလံုး လွပ္ကနဲတုန္ခါသည္။ အေပ်ာ္တို႔နဲ႔ ဆြတ္ပ်ံ႕ေနတုန္း…
“လိႈင့္ကို တေန႔တီးျပဖို႔ေပါ့…”
ေျပာရင္း သူစတီးသည္။ အေဝးႀကီးက ေျပးလာရသလိုမ်ိဳး သံစဥ္ေလး…။ ဘာသာမသိလိုက္ဘဲ ဂစ္တာေပၚက သူ႔ညာလက္ကို ခပ္ဖြဖြ ဖိရင္းတားမိသည္။ သူေမာ့ၾကည့္ေတာ့…
“အဲဒါဆို အရင္ဆံုး နားမေထာင္ပါရေစနဲ႔… ႏွေျမာစရာ…”
သူ လက္ကအတီးမရပ္ဘဲ ေခါင္းကိုအသာအယာ ခါရင္း…
“မင္းကိုပဲ အရင္ဆံုး တီးျပခ်င္တာ…”
သူမ လြင့္ေျမာသြားသည္။ သိပ္လွတဲ့သံစဥ္။ ခ်စ္သူတီးတဲ့သံစဥ္ မလွဘူးဆိုတာ ဘယ္ရွိပါ့မလဲေလ။ သစ္သားခံုတန္းေလးကို ခပ္ဖြဖြမွီေလ်ာထိုင္ရင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ လမသာေပမယ့္ ၾကယ္ေတြစံုေနသည္။ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပံဳးလိုက္သည္။ သူမဟာ ၾကယ္ေတြနဲ႔တင္ ေက်နပ္တတ္သူပဲေလ။
တျဖဴးျဖဴးတိုက္ေနတဲ့ ေအးျမျမေလနဲ႔အတူ သူက သံစဥ္တိုတိုေလးကို အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တီးသည္။ သူမကလည္း မရပ္ေစခ်င္။ ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္ေစခ်င္။ သူ႔ကို ငဲ့ၾကည့္မိေတာ့ လိႈင္နဲ႔နီးဖို႔ စိတ္ကူးပံုေဖာ္ထားတဲ့ အိပ္မက္သစ္ေတြနဲ႔ သူ႔မ်က္ႏွာက ႏူးညံ့တက္ၾကြေနသည္။ သူမ စိတ္ခ်စြာ မ်က္လံုးေတြ ခဏပိတ္လိုက္မိျပန္သည္။
ေနာက္ မေန႔ညက စိုးစိုးေမးတာ ျဖတ္ကနဲ သတိရမိသည္။ “အခ်စ္ဆိုတာကို နင္ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ဖြင့္မလဲ”တဲ့။
ေနာက္တစ္ခါ သူထပ္ေမးရင္ေတာ့… “အခ်စ္ဆိုတာ ငါ့အတြက္ေတာ့ ၾကယ္ေလးေတြကိုပဲ လတစ္စင္းလို ဖမ္းဆုပ္ၾကည့္ရတာမ်ိဳး… ေနာက္ ဖြဖြေလးကိုင္ၿပီး လျဖစ္သြားပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးရင္း ေကာင္းကင္ေပၚ ရွိသမွ်အင္အားနဲ႔ ျပန္လႊတ္တင္ေပးရတာမ်ိဳး” လို႔ ေျဖမိမည္ ထင္သည္။
သူတီးေနတဲ့သံစဥ္ကို နားေထာင္လို႔မဝႏိုင္။ ေအးျငိမ့္မႈေတြနဲ႔ သူမ ႏိုးတဝက္ အိပ္တဝက္ျဖစ္လာသည္။ ကိစၥမရွိပါဘူးေလ… သူမအိပ္ေပ်ာ္သြားရင္… အိပ္မက္မက္သြားခဲ့ရင္… သူ... မပ်က္မကြက္ လႈပ္ႏိႈးပါလိမ့္မည္…။
ေရႊျပည္သူ
(11:16 PM ~ 30-Jan-2010)
(ဆက္ဖတ္ခ်င္ရင္... း)
(ျပန္ပိတ္ေပးပါဦး း)
ကိုယ့္အခ်စ္ကိုယ္ တာဝန္မယူတတ္သူအတြက္
“စံုစမ္းေမးျမန္း အကူအညီ ရယူရန္” ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားတဲ့ Information Desk ကိုေရာက္ေတာ့ အျမဲရွိေနက် “မမမ်ိဳး” က အခုမွ ဒီေနရာကို ပထမဆံုးေရာက္ဖူးပံုရတဲ့ ေက်ာင္းစိမ္းေလးနဲ႔ ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႔ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပေနသည္။
ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ လြတ္ေနတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု ရသြားသည္။ “ထက္” ခံုေလးမွာထိုင္ခ်လိုက္ရင္း လက္ကို အေနာက္မွာေထာက္ ေျခေထာက္ကို သက္ေတာင့္သက္သာ ဆင္းၿပီး စိတ္လက္ေအးခ်မ္းစြာ စာအုပ္ေရြးေနတဲ့ လူေတြကို ေငးေမာမိေတာ့ ဘဝထဲက အေမာတခ်ိဳ႕နဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈတစ္ခ်ိဳ႕ ေလ်ာ့ပါးသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
စာအုပ္စင္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း တံခါးမဘက္ ေလွ်ာက္လာမိခ်ိန္မွာ အျပာေရာင္ျမန္မာဝတ္စံုနဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြက ေရာက္လာတဲ့စာအုပ္အသစ္ေတြကို စင္ေတြေပၚမွာ စီစီရင္ရင္ တင္ေနၾကဆဲ။ စာအုပ္ခ်စ္သူေတြကိုသာ အလုပ္ခန္႔ထားတယ္လို႔ ၾကားဖူးတဲ့အတိုင္း ဝန္ထမ္းအားလံုးက ေဖာ္ေရြရည္မြန္ၿပီး စိတ္ရွည္ၾကသလို လိုအပ္တဲ့စာအုပ္ကို မရရတဲ့အထိ ကူညီရွာေဖြေပးၿပီး (လိုအပ္ရင္) မွာယူေပးၾကတာ “ထက္” ကိုယ္ေတြ႕ပဲ ျဖစ္သည္။ စာအုပ္စီေနတဲ့ ဝန္ထမ္းထဲက ရင္ဘတ္မွာ “အလုပ္သင္” တံဆိပ္ေလး တပ္ထားတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းျပံဳးျပသည္။ သူနဲ႔ တစ္ခါစကားေျပာဖူးတုန္းက ထက္လိုပဲ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူေလးမွန္း သိရသည္။ ခ်ိဳ႕တဲ့ရွာတဲ့ မိသားစုက လာသူေလးျဖစ္လို႔ သူ႔အတြက္ အပိုဝင္ေငြလည္းရ ဒီေနရာမွာလည္း ေပ်ာ္လို႔ ညေနဘက္ေလးေတြမွာ အခ်ိန္ပိုင္းလာလုပ္ေနတာလို႔ ေျပာျပသည္။ ေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လိုအပ္တဲ့ စာအုပ္နဲ႔ စာေရးကိရိယာေတြကိုလည္း ဆိုင္က ဝန္ထမ္းခံစားခြင့္အေနနဲ႔ တာဝန္ယူေပးသည္တဲ့။